နိုင္ငံတကာနွင့္ ျပည္တြင္းသတင္း၊ နည္းပညာ၊ ေဆာ့ဝဲလ္ႏွင့္ ဗဟုသုတမ်ား

အားေပးၾကတဲ့မိတ္ေဆြမ်ား

Showing posts with label သေရာ္စာ. Show all posts
Showing posts with label သေရာ္စာ. Show all posts

Saturday, May 20, 2017

ဝါးတား တက္စီတဲ့ ေနာက္တခါ လာျပန္ၿပီေဟ့




ေနာက္ တခါ လာျပန္ ၿပီေဟ့ ဆိုတဲ့ သီခ်င္း စာသား ေလးလို ဝါးတား ပါတီ ေရပါတီ အဲေလ ေယာင္လို႔ သၾကၤန္ ၿပီးေနာက္ သိပ္မၾကာ ခင္မွာ YBS ေကာက္ရိုး မီးေလး ဖုတ္လွိုက္ ဖုတ္လွိုက္နဲ႔ပဲ အသက္ငင္ ေနခ်ိန္ ေမာင္ေကတို႔ ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ မွာ ဝါးတာ တက္စီေတြ ရန္ကုန္ျမစ္၊ လွိုင္ျမစ္တို႔ အတြင္း ေျပးဆြဲမယ့္ (Water Taxi) လာပါ ေတာ့မယ္လို႔ ဟိုတေလာေလးက သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ လုပ္သံ ၾကားလိုက္ ရပါတယ္။

ေနာက္တခါ လာျပန္ၿပီေဟ့လို႔ ေမာင္ေကတို႔ ဆိုတာ မလြန္ေလာက္ ပါဘူးေနာ့။ ခဲမွန္ဖူးတဲ့ စာသူငယ္ လိုေပါ့။ မဟာ ရန္ကုန္သူ ရန္ကုန္ သားမ်ား YBS ေ႐ႊကိုယ္ေတာ္ေၾကာင့္ ခုထိ အခက္ အခဲေတြျဖစ္၊ လမ္းေတြ ပိုပိတ္၊ အလုပ္ေတြ အိမ္ျပန္ ခ်ိန္ေတြ ပို ေနာက္က်။

YBS နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ကြီးကို ေမာင္ေကတို႔ အႀကံျပဳ ခ်င္တာ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ေကာင္းပါတယ္။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက ညံ့ဖ်င္းေတာ့ ျပည္သူေတြက အစမ္းသပ္ ခံေတြ ျဖစ္သြားၿပီး အဆင္မေျပလို႔ ေျပာၾက ေရးၾကေတာ့ ဟိုးတေလာ ကဆို တာဝန္ရွိ ပုဂၢိဳလ္မ တဦးက နိုင္ငံေရး ပေယာဂေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ တာပါတဲ့။ ေသၿပီ ဆရာလို႔ ေမာင္ေက ညည္းခ်င္ေတာ့တာ။

ေမာင္ေကေတာင္ “ကိုယ့္လုပ္ရပ္ အသုံးမက်တိုင္း ဟိုလူ႔လက္ညႇိုးထိုး ဒီလူ႔လက္ညႇိုးထိုး လူေတြကို သားသိပ္မုန္းတာပဲ ေမေမ” လို႔ေတာင္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚ ေရးလိုက္ေသးတယ္။ အရင္အစိုးရတုန္းကလို ေနျပည္ေတာ္အျမန္လမ္းမႀကီး ယာဥ္တိမ္း ေမွာက္မွုေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စုန္း၊ကေဝပေယာဂေတြေၾကာင့္လို႔ မေျဖတာဘဲ ေက်းဇူးတင္ရမလို။

ေမာင္ေကတို႔ ခုဆို အလုပ္သြားရင္ ေျမာက္ဥကၠလာကေန ဆူးေလစီးတာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပ၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ယာဥ္ လိုင္းကလည္း တစီးသာ ရွိတာေၾကာင့္ လာရင္လည္း ေခြးေျပးဝက္ေျပး ေျပးရပါေသးတယ္။ ၅ မိနစ္၊ ၁၀ မိနစ္ျခား တစီးၿပီး တစီးလာပါရဲ့။ လာတဲ့ ၃စီးလုံးေပၚ ႐ုံးခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကားအေပါက္ဝမွာတင္ မတ္တပ္ရပ္မရ၊ ျပည့္သိပ္က်ပ္ညႇပ္ေနတဲ့ကားက လမ္းမွာ ထပ္ကားက်ပ္ပုံနဲ႔ဆိုေတာ့ ဆူးေလအေရာက္ ကားစီးခ်ိန္က ၁နာရီခြဲေက်ာ္ အနည္းဆုံးပဲ။

ရထားေျပာင္းစီးေတာ့ တနာရီၾကာေပမယ့္ ပုဇြန္ေတာင္ဘူတာမွာ အသားလြတ္ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀ ေက်ာက္ခ်ထားျပန္ေရာ။ ေမာင္ေကလည္း ရထားေပၚက တာဝန္ရွိသူကို ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ အလံမျပေသးလို႔တဲ့။ ဘုဆက္ဆက္ေလး ေျဖရွာတယ္။ ရ ထား မစီးဖူးဘူးလားဆိုတဲ့ မိုက္ၾကည့္ေလးနဲ႕ေပါ့ေလ။

တရက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္း မဟုတ္ေတာ့ ဘာျပဳလို႔ ေမာင္ေကတို႔ရထားကို ဘူတာႀကီးဝင္လာဖို႔ အလံမခ်ိဳး၊ မျပ တာ လဲ၊ ေန႕တိုင္းႀကီးဆိုေတာ့ လိုအပ္တာေတြ ျပင္ထားဆင္ထားပါလားလို႔ ေမာင္ေက ေမးရဲမယ္ထင္လို႔လား။ ေယာင္လို႔မွ မဟရဲ ခဲ့။ ေအာ္ ဒမိုဂေယစီ၊ ဒမိုဂေယစီ။

YBS လုပ္လိုက္လို႔ ဘုံေပ်ာက္သြားရတဲ့ ေမာင္ေကတို႔ဝန္ထမ္းေလးေတြခမ်ာ၊ ရထားလည္း လင္လုပ္မရ၊ အိမ္က ေစာနိုင္ သမွ် ေစာထြက္ၿပီး ကြီးရဲ႕YBS ႀကီးကို ေတာင့္ခံထားခ်ိန္မွာ ကြီးကေတာ့ ခြင့္ေလးတိုင္လိုက္၊ ပေယာဂလို႔ေျပာခိုင္းလိုက္၊ ဖြင့္ပြဲေတြ အားေပးလိုက္နဲ႕ ဟန္က်ေနတာကို သတင္းေတြထဲ ျမင္ျမင္ေနရတယ္။

ခုလည္း ကြီးရဲ႕မဟာစီမံခ်က္ႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ ဝါးတားတက္စီ ဇြန္လအမီ ေျပးဆြဲေတာ့မည္ဆိုေတာ့ ေမာင္ေကတို႔ဆိုတဲ့ ေနာက္ တခါလာျပန္ၿပီေဟ့ဆိုတာ မလြန္ေလာက္ပါဘူးေနာ့။ ညေဈးတန္း၊ YBS၊ ဝါးတားတက္စီ။ အင္း…ဘာေတြျဖစ္ၾကဦးမည္လဲ ေပါ့။

ဒီျဖစ္ရပ္ေတြ သံေဝဂရၿပီး ေမာင္ေကတေယာက္ ငယ္ငယ္ကနားေထာင္ခဲ့တဲ့ ဘိန္းစားဘေမာင္ဆိုတဲ့ ပုံျပင္ေလး သြားသတိ ရတယ္။ ဘေမာင္ဟာ တေန႕ တေန႕ ဘိန္းေလးရႉလိုက္၊ ဘိန္းေကာင္းေနတုန္း ရတဲ့စိတ္ကူးေလးေတြကို သူ႕မိန္းမ ထုတ္ ေျပာလိုက္၊ ဘိန္းျပယ္သြားခ်ိန္ တေရွာင္ေရွာင္ျပန္လုပ္လိုက္နဲ႕။ တခါထပ္ရႉလိုက္ စိတ္ကူးလိုက္နဲ႕ တသက္လုံး မိန္းမ လုပ္ စာထိုင္စားရင္း မိန္းမကေတာ့ တရက္လုပ္နိုး လုပ္နိုး၊ သူ႕စိတ္ကူးေတြျဖစ္မလာဘဲ ဘေမာင္သာ ဘိန္းစားဘဝနဲ႕ေသသြားပါ တယ္။

ကြီးကို ဘိန္းစားနဲ႕မႏွိုင္းရဲပါဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဟိုနာရီကိစၥလို တရားစြဲလိုက္မွ ေၾကာက္ ေၾကာက္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကူးေပၚတိုင္း ထလုပ္မယ္ဆိုလည္း ႏွိုက္ႏွိုက္ ခြၽတ္ခြၽတ္ ထဲထဲဝင္ဝင္ သိတတ္တဲ့ပညာရွင္ေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ၿပီးမွ လုပ္ေစခ်င္တာ။

အျပင္မွာ ေမာင္ေက ၾကားသလို ျပန္ေျပာရရင္ ခရိုနီေတြ ခိုင္းသမွ် အက်ိဳးေမွ်ာ္လုပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့စကားကိုလည္း ကြီးၾကား ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ့ ေမာင္ေကတို႔ ေျပာခြင့္ရွိရဲ႕၊ လက္သန္းေလး မင္စြန္းခံၿပီး ကြီးကို တင္ထားရတာေလ။ ေမာင္ ေကက ပေရာဂကင္းေၾကာင္း ရဲရဲေျပာဝံ့တယ္ သိလား။

လုပ္ပါ ရွင္တို႔ရဲေတြပဲ အဲေလ ကြီးတို႔က လုပ္ပိုင္ခြင့္ရထားသူေတြဆိုေတာ့ ဝါးတားတက္စီ မကလို႔ မိုးပ်ံတက္စီပဲ လုပ္လုပ္ ေမာင္ေကတို႔က ခံရမွာ အဲေလ စီးရမွာ။ ဖြင့္ပြဲေန႕က်ရင္လည္း YBS တုန္းကလို လွ်ပ္ေျပးေရယာဥ္ေပၚ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ေလးစီး စလိုးမိုးရွင္းေလးနဲ႕ေမာင္းျပ စီးၾကဦးမွာ ေမာင္ေက ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္။

အဆိုးျမင္တဲ့ ေမာင္ေက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဝါးတားတက္စီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာေျပာသလဲဆိုရင္ ေဟ့ေယာင္ ေမာင္ေက အဲဒါ လူေလၽွာ့တဲ့ စီမံကိန္းကြတဲ့။

ေမာင္ေက ႐ုတ္တရက္ နားမလည္။ ဘာလဲဗ် ခမ်ားစကားက ဆိုေတာ့ ဒီလိုကြ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး လူဦးေရထူထပ္ က်ပ္ညႇပ္ေနတာ မင္းလည္း အသိ။ YBS မွားတာက လမ္းပဲေလၽွာက္ရတာ၊ ဝါးတားတက္စီစနစ္ မွားလိုက္ရင္ အကုန္လုံး ေရထဲ ကာလနာတိုက္ နစ္ေသကုန္မွာေလတဲ့။ အႏုနည္းနဲ႔ လူေလၽွာ့တာေပါ့ကြတဲ့။

သူေကတာ့ ရယၠ္ဲက္ဲနဲ႕ ေ်ပာလိုကၱာဆိုေပမယ့္ ေမာင္ေက မရယၷိဳငၸါ။ ေရဆိုရင္ ေရခ္ိဳးခႏ္းေလာကၷဲ႕သာႀကီး ်ပင္းခဲ့ ရတဲ့ ေမာင္ေကတို႔အၾတက္ ဝါးတားတကၥီအတိမ္းေအစာင္းမ္ား ်ဖစၡဲ့ရငၧိဳတဲ့ ေအၾတးက ေမာင္ေကကို ႏြိပၥကႅိဳ႕ ေနပါ တယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကြီး စဥ္းစားၾကည့္၊ ေရလမ္းခရီးမွာ ေရမကူးတတ္ေတာ့ အျခား ညေဈးတန္း၊ YBS တို႔လို မွားယြင္းသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပ။
ခုလည္း ေမာင္ေက ဒီစာေလးေရးေနတုန္း ကြီးက UBER တကၠစီကိုလည္း စံျပအျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ဦးမွာပါတဲ့။ ေမာင္ေက ေဘာ္ဒါႀကီး အငွားယာဥ္ေမာင္းတဦးကေတာ့ ယာဥ္ေက်ာက်ပ္မွုကို မေျဖရွင္းဘဲ ႀကိဳက္တဲ့စနစ္ကိုလုပ္ မေအာင္ျမင္နိုင္ပါ ဘူးတဲ့။ အားေပးၾကမ္းတယ္ေနာ့။ ေမာင္ေကကေတာ့ ယူဘာဆိုတာကိုက နိမိတ္လိုျဖစ္မွာ ေတြးပူမိတယ္။

ဝါးတားတက္စီ ကိစၥကေတာ့ ဘယ္သူအေကာင္အထည္ေဖာ္ေဖာ္ ကြီးပိုင္နက္ထဲမွာျဖစ္လို႔ ကြီးမွာတာဝန္ရွိတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါ တယ္။ ေမာင္ေကကေတာ့ေလ ခုကတည္းက အသက္ကယ္အက်ႌ ဝယ္ထားရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရကူးသင္ထားရမလား၊ ေရနစ္မေသတဲ့ဂါထာေတြလည္း ရွာေဖြက်က္ဖို႔ စဥ္းစားေနရၿပီ။
ဟုတ္တယ္ေလ။ မဟာရန္ကုန္မွာက မထသယာဥ္ေမာင္းမ်ားလို ဝါးတားတက္စီကို ေမာင္းၾကရင္ျဖင့္ ေမာင္ေကတို႔ ေသခ်င္း ဆိုးနဲ႔ေရထဲ မသာေပၚ ရမယ့္အျဖစ္ႀကီးေလ။ မေမာင္းဘူးလို႔ ကြီး အာမခံလား။

ၿပီးေတာ့ ကြီးက အေရးရယ္အေၾကာင္းရယ္ ရွင္းၾက လင္းၾကၿပီဆို ေရွာင္တခင္ခြင့္က ယူတတ္ပါဘိ။

From : ဧရာဝတီ by ေမာင္ေက

Originally published at - https://burma.irrawaddy.com/article/2017/05/20/135100.html


Read More »

Tuesday, April 11, 2017

သိၾကားမင္းလည္း မဆင္းအားတယ္




မၾကာမီွ ျမန္မာ တို႔ရဲ႕ႏွစ္သစ္ကူး ပြဲေတာ္ သို႔မဟုတ္ အတာ ေရသဘင္ ပြဲေတာ္ႀကီး ေရာက္ရွိလာ ပါေတာ့မယ္။ ဟို အဆိုေတာ္မေလး အသံနဲ႔ဆို ဝါတာပါတီ ေရပါတီေပါ့။

ေမာင္ေကတို႔ ျမန္မာ အယူအဆလား ဘာလားေတာ့ မသိ။ သၾကၤန္ အက်ေန႔ ဆိုရင္ သိၾကားမင္း ဆိုသူက ဆင္းလာၿပီး သူ ၏ႏုတ္ပတ္ အဲေလ ေခြးသားေရနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ပုရပိုက္နဲ႔ လိုက္လံ မွတ္သား သတဲ့။

ဘယ္လိုလူေတြကို သိၾကားမင္း ဆိုသူႀကီးက လိုက္လံ မွတ္သားသလဲ ဆိုေတာ့ ေမာင္ေကတို႔ ဘြားေအႀကီးေတြ ေတာ္ကီ ပြားခဲ့ တာကေတာ့ ရပ္႐ြာ အတြက္ အက်ိဳး ယုတ္ေစသူ၊ ရပ္႐ြာက မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့ သူေတြတဲ့။

မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ ေမာင္ေကေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူသာ အဲဒီလို မွတ္သား အေရးယူ ခဲ့မယ္ဆို ေမာင္ေကတို႔ တိုင္းျပည္ ျပည္တြင္း စစ္ႀကီးေဝးလို႔ စင္ကာပူ ေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့။ အဲေလ စကား ဘယ္ေရာက္ ကုန္မွန္း မသိ။

ေမာင္ေက တေယာက္လည္း အေဝးသင္ ပညာေရးနဲ႔ ႀကီးခဲ့ ရလို႔လား မသိဘူး။ ဉာဏ္နည္းတယ္။ ေပါ့ကတ္ပဲ အားကိုးတယ္။ က်ဴရွင္ပဲ အားကိုးတယ္။ ေပါက္ေမးခြန္းပဲ ေရွ႕ရႈတယ္။ ဟိုတေလာ ေလးကေတာင္ ေဖ့ဘုတ္မွာ ပညာေရး ေဝးသည္ မရွိ ဆို ၿပီး ဘြဲ႔ဝတ္စုံနဲ႕ကေလးမ တေယာက္ ကိုယ္တိုင္ ဆိုင္ကယ္ စီးသြားတဲ့ပုံ ေတြ႔လိုက္တယ္။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ သၾကၤန္။ သၾကၤန္။ ေအာ္ မွတ္မိၿပီ။ သၾကၤန္ဆိုတာနဲ႕ ႐ုံးပိတ္ရက္ကိစၥက ေမာင္ေကေခါင္းထဲ ေပၚ လာျပန္ၿပီ။ ၅ရက္၊ ၁၀ရက္ ျပႆနာက ဘယ္လိုလဲ။ ခု ၅ရက္ပဲတဲ့။ ေတာ္ေတာ္ ညံသြားတဲ့ ကိစၥႀကီးေနာ္။ ဝန္ထမ္း ဒီ ေလာက္မ်ားတဲ့ တိုင္းျပည္ႀကီးမွာ မညံ ခံနိုင္ရိုးလား။

အစိုးရ တခုရဲ႕ေျပာေရး ဆိုခြင့္ ရွိသူႀကီး(သူက အစိုးရ ၂ ဆက္ေတာင္ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ တာေနာ့)က တခုတည္းေသာ ထုတ္ ျပန္ခ်က္ေတာင္ ၃ခါေလာက္ ထုတ္ျပန္ တာေတာင္ ေမာင္ေကလို႔ အူတူတူ ျမန္မာစာ သမားတေယာက္ ခုထိ နားမလည္ ေသး။

ကိုယ့္နား႐ြက္ကိုယ္ အေရထူေန သလား လို႔ေတာင္ ေမာင္ေက ေတြးမိၿပီး ခဏခဏေယာင္ၿပီး စမ္းခဲ့ မိတာ။ ကိုယ့္ဆရာႀကီး လက္စြမ္းျပ လိုက္ပုံကလည္း ျမန္မာလို ေရးထားတာ စကားျပန္ေခၚရမလို ဆိုေတာ့ေလ။

႐ုံးပိတ္ရက္ သတ္မွတ္တာေတာင္ လိပ္ပတ္ လည္ေအာင္ ရွင္းမျပတတ္ရင္ ျပည္သူေတြ သိခ်င္ေနတဲ့ ကိစၥေတြဆို ေဝးေရာ ေပါ့လို႔ ေမာင္ေကလည္း အကုသိုလ္ ပြားမိတယ္။ သိပ္လည္း မပြားရဲဘူး။ ၆၆ ႀကီးကလည္း အာမခံ မရဘူး ဆိုေတာ့ေလ။

ေမာင္ေကတို႔ သိထားတဲ့ သၾကၤန္ ဆိုတာကေတာ့ အရင္တုန္း သၾကၤန္မင္းသား ႀကီးေတြ(ကြယ္လြန္သူ ဓာတ္ရွင္မင္းသားႀကီး ေဇာ္ဝမ္းေျပာတာ မဟုတ္) က သူတို႔ ဇနီးနဲ႔ ဖဲႀကိဳးျဖတ္၊ ေသနတ္ေဖာက္ ဖြင့္လွစ္ေပးမွ ေမာင္ေကတို႔ အတာသၾကၤန္ေလးက အထေျမာက္တာ။

နားရႈပ္ သြားသလား အို အသင္စာရႈသူ။ မရႈပ္ လိုက္ပါနဲ႕ေနာ္။ ဒါ ႐ုံးပိတ္ရက္ ထုတ္ျပန္ခ်က္ မဟုတ္လို႔ပါ။ သၾကၤန္မင္းသား ႀကီးဆိုတာ ထိုစဥ္ အခ်ိန္အခါမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္(ၿမိဳ႕ရွိ လူေတြက သူ႔ဝန္ ထမ္းေနရလို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုး ျဖစ္ေနျခင္းကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္) လို႔ဆိုသူမ်ားကို ေမာင္ေက အမည္ျပဳထားမိတာ။

ဟုတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ လင္မယား(သူက ႂကြလာရင္ သူ႔မေဟသီ(ဘာေရးရာ ညာေရးရာ တံဆိပ္ေတြက ပါေသး)ပါ ေခၚလာ တတ္တယ္) ခြင့္ျပဳမွ တၿမိဳ႕လုံး သၾကၤန္က် ရတာ မဟုတ္ ခဲ့လို႔လား။

ေအာင္စည္ေတာ္ ဘိတ္သိက္ဆရာမ်ားကလည္း ဘိ သိတ္ကေလးနဲ႕။ ယိမ္းမမေလးမ်ားကလည္း လည္ ပင္းမွာ ေျပာင္ေျပာင္ဆြဲႀကိဳးေလးေတြ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီနဲ႔ တူးပို႔ တူးပို႔ၾက တာမ်ား။ နိုင္ငံေတာ္ အဆိုေက်ာ္ ႀကီးေတြမ်ား ပါမစ္ ႀကိမ္လုံးေလးနဲ႔ ေခၚထားေရာ သၾကၤန္ကာလ ၄ရက္လုံး ၿပဳံးၿပဳံး ႐ႊင္႐ႊင္နဲ႕။

ေကာင္းဘြိုင္ဦးထုပ္ေဆာင္း၊ ေရဘင္မ်က္မွန္တပ္။ အုန္းပင္ပုံပါတဲ့ ကမ္းေျခဝတ္ ရွပ္အက်ီေတြနဲ႔ ဗီအိုင္ပီ ဆိုလားဘာလား၊ ဆုေတြခ်ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြကို ေမာင္ေကတို႔ ခုထိ အလြတ္ရေနတုန္း။

သူတို႔အေၾကာင္းေျပာတာနဲ႕ ေမာင္ေကတေယာက္လည္း ဒါက ဘယ္လူႀကီးမ႑ပ္၊ ဒါက ဘယ္ပုဂၢိဳလ္သား မ႑ပ္။ ဒါက ဗီအိုင္ပီ စတဲ့ေခတ္ကို သၾကၤန္ အေၾကာင္းစဥ္းစားရင္း ေရာက္ေနမိတယ္။

ေမာင္ေကေနာက္ထပ္ေတြးမိတာ တခုေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ သိၾကားမင္းဆင္းတယ္ဆိုရင္လည္း ဒီႏွစ္ေတာ့ ဆင္းမဆင္း ေမာင္ေက လိုက္ရွာမလားလို႔။ ဒီေလာက္ လုံၿခဳံေရးမဲ့ေနတဲ့ကာလႀကီးမွာ သူဆင္းလာပါ့မလားေပါ့။

မၾကာေသးမီွ ကာလကမွ NLD ဥပေဒ အႀကံေပး ဦးကိုနီ၊ တကၠစီဆရာ ကိုေနဝင္းတို႔ နိုင္ငံတကာ ေလဆိပ္ႀကီးမွာ လုပ္ႀကံခံ ရ။ မႏၲေလးမွာလည္း လူျမင္ ကြင္းႀကီး ေသနတ္ က်ည္ဆန္ မွန္ၿပီး ေသခဲ့ရတဲ့ ဦးရဲဝင္းလို ကိစၥရပ္မ်ိဳးေတြ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၅၁ လမ္းမွာ မနက္ခင္းႀကီး အႏုၾကမ္းစီး အသတ္ခံ ရတာေတြ။ အို စုံလို႔။ ဘယ္လိုလဲ သိၾကားမင္း။ သင့္လုံၿခဳံေရး အတြက္ေရာ ဘယ္နိုင္ငံက သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြ ငွားမလဲ။ ေမာင္ေက သိခ်င္ေနမိတယ္။

သၾကၤန္ဆိုတာကလည္း ေမာင္ေကတို႔တိုင္းျပည္က သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း၊ အရက္ေသစာ၊ မူးယစ္ေဆး ေပါမွေပါ တိုင္းျပည္ ေလ။ သၾကၤန္တြင္း သူသူငါငါ ေသာက္စားထားၾကေတာ့ လူငယ္တို႔ဘာဝ၊က်ည္ဆန္တြစ္၊မေတာ္တဆတို႔နဲ႕ သိၾကားမင္းကို လက္စတုံးပစ္လိုက္ၾကမွာ စိုးလို႔ပါ။

ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေက စိတ္အထင္ သိၾကားမင္းက ခြၽန္ခြၽန္လက္လက္နဲ႕ဆိုေတာ့ သိၾကားမင္းကို ဘာသာျခားထင္မွာ စိုး ရိမ္ရျပန္တယ္။ ခု ဒီမွာ အမ်ိဳးဘာသာ ေစာင့္ေရွာက္သူေတြ မ်ားတယ္ေလ။ သိၾကားမင္းပုံကို စကရင္ေရွာ့ရိုက္ၿပီး ျမန္ မာ့သၾကၤန္ကို ဖ်က္ဆီးဖို႔လာေနတဲ့ မ်ိဳးဖ်က္ဘာညာ တံဆိပ္တပ္လိုက္လို႔ျဖင့္။ အို ေျပာရင္းဆိုရင္း ပါးစပ္တိတ္ ပိတ္ထား တာ ေကာင္းပါတယ္။

တရားအားထုတ္(တ႐ုတ္အားထား) ေနရတဲ့ ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကလည္း ေဝေ၀ဝါးဝါးရယ္ေလ။ ေတာ္ၾကာ ေသနတ္ဆြဲလု လို႔ ဆိုၿပီး AK7 ေလာက္နဲ႕ ဆြဲခ်လိဳက္မွျဖင့္ သိၾကားမင္းရယ္ မဆင္းလာပါနဲ႕။

ေမာင္ေကစကား ေယာင္လို႔မ်ား သိၾကားမင္း မစဥ္းစားရင္ျဖင့္ ခုထိ အစိုးရ႐ုံးပိတ္ရက္ကလည္း ၅ ရက္ လိုလို ၁၀ရက္လိုလို ဆိုေတာ့ သိၾကားမင္းဆင္းဖို႔ ေမာင္ေကတို႔ကလည္း အတာေရအိုး ျပင္ရနဲ႔ သိၾကားမင္းလည္း အျပန္ခက္ေနလိမ့္မယ္။

ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပး၊ လွိုင္သာယာကားကြင္းတို႔ ေ႐ႊေညာင္ပင္ဝင္းတို႔လည္း ဝန္ထမ္းေတြ တက္သုတ္ရိုက္ ခုံလက္မွတ္ ျဖတ္ေနၾကနဲ႕တင္ သိၾကားမင္းခုံရဖို႔မလြယ္ဘူးေလ။

အရင္လို ကားလက္မွတ္အေရာင္းဌာနေတြကို ဗီအိုင္ပီဆိုၿပီးလည္း ခု ေရာင္းခြင့္မျပဳေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ဟိုလူႀကီး ဒီလူႀကီး လက္မွတ္ပါ႐ုံ၊ ဖုန္းဆက္ေျပာေပး ႐ုံနဲ႕တင္ မေခ်ာေမြ႕နိုင္တာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။

ဘဏ္ေတြကလည္း ဟိုတခုက ဖြင့္၊ ဟိုတခုက မဖြင့္နဲ႕ဆိုေတာ့ေလ။ မလြယ္ပါဘူး သိၾကားမင္းရယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဆင္း မလာပါနဲ႕ေတာ့။ သိၾကားမင္းလည္း မဆင္းအားလို႔ ဆိုၿပီး မလည္ရႈပ္ထုတ္ျပန္ခ်က္လို သၾကၤန္စာထဲ ထည့္ေရးလိုက္ပါ ေတာ့။

ဓါတ္ပံု ဒီဇိုင္း- ေက်ာ္မ်ိဳးထိုက္/ ဧရာဝတီ

From : ဧရာဝတီ by ၿငိမ္းခ်မ္း

Originally published at - https://burma.irrawaddy.com/article/2017/04/11/133348.html

Read More »

Friday, April 07, 2017

သူလည္းေလ ဘုရားခိုးမို႔ (မေတာ္တဆ)




ေမာင္ေကတို႔ ေနတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ ေတြမွာလည္း ခု တေလာ တရား ပြဲေတြ တရပ္ကြက္နဲ႔ တရပ္ကြက္ စင္ၿပိဳင္လုပ္ လာၾကတာ သတိ ထားမိတယ္။

ေကာင္းတာေပါ့။ တရားပြဲ မ်ားလာတာ။ မင္း ဘာျပဳတုန္း။ ဘာမွ် မျပဳပါဘူး။ ျပဳတာက တရားပြဲမွာ အေဖနဲ႔ သမီး၊ အေမ နဲ႔ သား ေမာင္ႏွမေတြ မေျပာဝံ့တဲ့ စကားေတြ ထည့္ေဟာေတာ္ မူတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။

ဟုတ္တယ္ေလ၊ စဥ္းစားၾကည့္ ျခင္ေထာင္ ခန္းေတြထိ ဘယ္အုပ္ထိန္း သူက လိုက္ပါ ရလို႔လဲ။ ေမာင္ေက တို႔ေတာင္ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ယူ ထားတာ။ ကိုယ္ႀကိဳက္မွ အေဖ အေမနဲ႔ ေပးေတြ႔ ၾကတာ။

ခုေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘဲ။ ကိေလသာမီး သတ္ပါ ဆိုမွ မီးပိုေလာင္ေအာင္ မီးစာ ထိုးထည့္ေနေတာ့တာ။ အုပ္ထားတဲ့ အဖုတ္ကိစၥ အဲေလ အထုတ္ကို ဘယ္သူကမွ မေပးရဘဲ တာဝန္ ရွိသေယာင္ေယာင္နဲ႕တည္းခိုခန္းထိ တက္စစ္တဲ့ အဆင့္ ေရာက္လာေလၿပီ။

ေခြးမယူခ်င္ အေသာက္ အစား လြတ္ေလးေတြ လႊတ္လိုက္မယ္လည္း ျမဴဆြယ္ေသး။ ေအာ္ ဒုကၡဒုကၡ။ ၾကားျဖတ္ ေၾကာ္ျငာ ထိုးလိုက္ေသးတာေနာ္။ ဘယ္လို ဘာသာေရးမ်ိဳး ပါလိမ့္။ ေမာင္ေကတို႔ေတာ့ ဉာဏ္မမီွ။

ထားပါ။ ေမာင္ေက ခုေျပာမွာက ရယ္စရာ။ တကယ္ တကယ္ရီရတာ။

အမ်ားသိေတာ္ မူတဲ့ အတိုင္း နိုင္ငံတကာ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ ႀကီးမွာ NLD ပါတီရဲ႕ဥပေဒ အႀကံေပး ဦးကိုနီ ေသနတ္ပစ္သတ္ လုပ္ႀကံခံရၿပီး နိုင္ငံ သားေကာင္းႀကီး ကိုေနဝင္းပါ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ လုပ္ႀကံ ခံခဲ့ရတဲ့ ကိစၥ။

ျပည္သူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားထိတ္လန႔္ တုန္လႈပ္ ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ႀကီး။ ဘယ္ေမ့ ၾကပါ့မလဲ။ မေမ့ၾက သလို လူသတ္သမား နဲ႕အေပါင္းအပါ သတင္းေတြကို လူမႈကြန္ရက္မွာ သိသမွ် ၾကားသမွ် ျပန္လည္ Share ေနၾကတာ။

ေမာင္ေက တခုျဖတ္ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဒီလူသတ္သမားေတြကိုပဲ လူမႈကြန္ရက္မွာ အရိုးစည္းရိုးထိုးမယ္ေလး ဘာ ေလးလူတစုက ေက်းဇူးတင္တယ္တို႔၊ သူရဲေကာင္း ႀကီးတို႔ သာသနာ ကာကြယ္သူ ႀကီးတို႔ တံဆိပ္ေတြ တပ္ေပးတာ ဗုဒၶဘာသာ ဝင္တေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေကေတာ့ နားမလည္ တတ္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ။ လူသတ္တဲ့ ၾကည္လင္းတို႔ ေအာင္ဝင္းေဇာ္တို ႔၂ေယာက္က ဘုရား ခိုးေရာင္း ဝယ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ေတြ။ ဘုရားခိုးတဲ့ သူက လူတေယာက္ကို အေၾကာင္းမဲ့ သတ္ျဖတ္တာ သူရဲေကာင္း တဲ့လား။ သာသနာ ကာကြယ္ တာတဲ့လား။

လူမႈကြန္ရက္ေပၚ အတည္ျပဳခ်က္ျပဳ ေရးတင္သူက သဃၤန္းၿခဳံ ထားတဲ့ အမ်ားသိ ဝဇီပိတ္ ကိုယ္ေတာ္။ ဘာသာျခားကို သတ္ျဖတ္ဖို႔ ဘယ္ဘုရား ကမ်ား ၫႊန္ျပေတာ္ မူသလဲ ဆိုတာ ေမာင္ေကျဖင့္ ဘုတ္အုပ္ေတြ လွန္ေန မိတယ္။

ခုလည္း ေလဆိပ္မွာ လုပ္ႀကံမႈႀကီးကို လူငယ္တို႔ ဘာ၀ က်ဴးလြန္ ၾကၿပီးေနာက္ ႐ုံးခ်ိန္းေတာ္ ၃ ႀကိမ္ေျမာက္မွာေတာ့ အူတက္ရတဲ့ ဟာသေတြ ၾကားရ ပါေတာ့တယ္။

ပထမႏွစ္ႀကိမ္လုံးမွာေတာ့ လူသတ္သမားနဲ႕အေပါင္းအပါမ်ားကို ျပည္ထဲေရးက ပုဂၢိဳလ္မ်ားနဲ႕ဂ႐ုဏာမ်က္လုံးေတြနဲ႕ေခၚေဆာင္လာတဲ့ဓာတ္ပုံေတြကို ျပည္သူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾသ ဘာေပးခဲ့ၾကရပါေသးတယ္။

တတိယေျမာက္႐ုံးခ်ိန္းမွာေတာ့ လူသတ္သမားနဲ႕ေရွ႕ေနမ်ားကသာ မီဒီယာမ်ားကိုေျဖၾကားခဲ့ၿပီး ယခုတပတ္မွာေတာ့ လူသတ္သမားၾကည္လင္း ကိုယ္တိုင္ စေျပာလာ ပါေတာ့တယ္။ ေအာက္တြင္ ရႈပါ။

သတင္းေခါင္းစဥ္က “ဦးေနဝင္းကို ေသနတ္ျဖင့္ မေတာ္တဆ ပစ္မိခဲ့ျခင္းဟု ၾကည္လင္း ထြက္ဆို” ပါတဲ့။ ေအာ္ .ေအာ့..ေအာ္။

ဦးကိုနီ လုပ္ႀကံခံရသည့္ အမႈတြင္ ရာဇသတ္ႀကီး ပုဒ္မ ၃၀၂ လူသတ္မႈနဲ႕ပတ္သက္၍ တရားလို ရဲအုပ္ မိုးနိုင္ကို မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔က စစ္ေဆးစဥ္ ၾကည္လင္း၏ ေရွ႕ေန ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ထိုက္က ၾကည္လင္အား ေျပာစရာ ရွိေသးလားဟု ေမးခဲ့ရာ ၾကည္ လင္းက အငွားယာဥ္ေမာင္း ဦးေနဝင္းကို ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္မိသည္မွာ မေတာ္တဆ ျဖစ္ေၾကာင္း တရား သူႀကီးေရွ႕တြင္ ထြက္ ဆိုခဲ့သည္”ဆိုတဲ့ သတင္းကို ေမာင္ေက တေယာက္ ဟာသေတြ တခုၿပီး တခုကို ဘယ္ကံေၾကာင့္မ်ား ၾကားမိပါစ ေတြး မိတယ္။

သူေတာ္ေကာင္းသာသနာ့အာဇာနည္ႀကီး ေျပာတဲ့စကား အျပည့္အစုံက ဒီလိုပါ။ “က်ေနာ့္အနား လူ၅ေယာက္ ၆ေယာက္ အနားေရာက္လာၿပီး ဝိုင္းထိုး ဝိုင္းႀကိတ္ၾကလို႔ ေသနတ္က ဒိုးေဒါက္ဆို က်ည္ထြက္သြားတာ”။

အင္း အင္း အင္ (ဘာမွ မဟုတ္ပါ ေမာင္ေက သတင္းထဲက ၾကည္လင္းအသံကိုၾကားၿပီး အဲလိုျဖစ္သြားတာပါ။) ဟုတ္သား ပဲ။ တကယ္လို႔ ေလဆိပ္မွာ ဦးေနဝင္းနဲ႔ တကြ နိုင္ငံ့ သားေကာင္း တကၠစီ သမားႀကီးေတြက ဘယ္က ဘယ္လို ၾကည္လင္း ေျပးလမ္းေၾကာင္း ပိတ္ရပ္ေန ၾကတာလဲ။ မိုက္လိုက္တဲ့ လူေတြဗ်ာ။

လူငယ္ဘာ၀ မ်ိဳးခ်စ္အစြန္းေရာက္ေနၾကတာကို အုတ္ခဲနဲ႕ေကာက္ပစ္လို ပစ္။ ဒါေတာင္ အၿငိမ္းစားဗိုလ္မႉးႀကီး၊ အရာရွိ ေဟာင္းနဲ႕ လုပ္ငန္းရွင္ ဘုရားဒကာႀကီးေတြ ကြပ္ကြဲခဲ့ရတာေနာ္။

ၾကည္လင္းရဲ႕ေရွ႕ေနဆိုသူကလည္း က်မ္းက်ိမ္ေျပာတာလားဘာလားေတာ့ ေမာင္ေက မသိ။ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။ “ “ၾကည္လင္းသည္ ဦးကိုနီကိုပစ္ခတ္ၿပီး လမ္းမေပၚ ေျပးရာမွ လူအမ်ားကို ထိခိုက္ မိမည္စိုး၍ ၂ႀကိမ္တိုင္ ဒူးေထာက္လက္ နက္ခ် ခဲ့ေၾကာင္း”ပါတဲ့။

ဘယ္ေလာက္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လိုက္တဲ့ လူသတ္ သမားလဲ။ တခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ သူတေယာက္ကို ေသနတ္နဲ႕ပစ္သတ္လိုက္ ဖို႔ဆိုတာ ဒီလို သာသနာ ကာကြယ္သူ ဘယ္ျဖစ္နိုင္ ပါ့မလဲ။ ဦးကိုနီကို မသတ္ခင္ေတာင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေနထိုင္ခဲ့တာ ေလ။

ၾကည္လင္းစကားထပ္သ႐ုပ္ခြဲၾကည့္ပါဦးမယ္။ “လူ၅ေယာက္ ၆ေယာက္ အနားေရာက္လာၿပီး ဝိုင္းထိုး ဝိုင္းႀကိတ္ၾကလို႔ ေသနတ္က ဒိုးေဒါက္ဆို က်ည္ထြက္သြားတာ”။

လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလို ေမာင္ေကေခါင္းထဲ ထင္ရွားခဲ့ေလၿပီ။ဟုတ္တယ္ေလ။ ဦးကိုနီနဲ႕ကိုေနဝင္းကို သတ္တဲ့ေသနတ္ ေတြက ဘယ္လိုေသနတ္ေတြဆိုတာ ေမာင္ေကတို႔လို စစ္ေရးအျမင္မရွိသူေတြက ဘယ္သိနိုင္ၾကပါ့မလဲ။ အဲဒီေသနတ္ေတြက ကိုင္တဲ့ေသနတ္ပိုင္ရွင္ေတြကို ဝိုင္းဝန္းထိုးႀကိတ္ၿပီဆိုတာနဲ႕ မေတာ္တဆ /Twist/ အ မ်ိဳးမ်ိဳးေသာနည္းနဲ႕ က်ည္ဆန္ေတြ ထြက္လာတတ္တာကို ေမာင္ေကတို႔မွ သိမထားတာ။

ေမာင္ေကလည္း အဲလို ေသနတ္ေလးတလက္ေလာက္ လိုခ်င္မိသား။ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ကိုလူဆိုးေတြ ဝိုင္းဝန္း ထိုးႀကိတ္ ေနၿပီဆို ေသနတ္ေလးက ေမာင္ေကကို ကယ္တဲ့အေနနဲ႕ မေတာ္တဆ က်ည္ဆန္ေတြနဲ႕ရွင္းေပးမွာ ဆိုေတာ့ေလ။

စကားလုံးေလးေတြကလည္း ခုတေလာ အရမ္းေကာင္းၾကတာ ေမာင္ေက သတိထားမိေနတယ္။ ျမန္မာစာနဲ႕ေက်ာင္းၿပီး ထား တဲ့ေမာင္ေကေတာင္ သူတို႔လို စကားလုံးေတြ သုံးတတ္ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေရွာ္တဲ့ ေမာင္ေက။

ခုလာမယ့္ ဧၿပီလ ၇ ရက္ေန႕မွာေတာ့ မ်က္လွည့္ပြဲႀကီး (အဲေလ အာဇာနည္စန္းစန္းနဲ႕ေရာသြားလို႔) စတုတၳေျမာက္ ႐ုံးခ်ိန္း ႀကီးမွာေတာ့ လူငယ္ေလးေတြက ပရိသတ္ႀကီးကို ဘယ္လို စကားအသစ္အဆန္းမ်ားနဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမလဲဆိုတာကို ေမာင္ေက တေယာက္ စိတ္ေစာေလာ ေနမိေသးေတာ့တာ။ မေတာ္တဆေနာ္။

လူငယ္ဘာဝလို႔ ထင္ခ်င္ထင္။

From : ဧရာဝတီ by ေမာင္ေက

Originally published at - https://burma.irrawaddy.com/article/2017/04/07/133139.html

Read More »

Sunday, February 19, 2017

စံုနံ႔သာၿမိဳင္က က်ား




(တစ္)
အာရွက်ားဆိုတာ ဘယ့္ႏွာသို႔ေသာ သတၱဝါကို ေျပာတာတံုး ခင္ဗ်တဲ့။ အဲဒါ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေတာထဲက သတၱဝါတခ်ိဳ႕က ဂ်က္ကို ေမးဖူူးတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ သမင္လည္း ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒရယ္လည္း ပါ မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ယုန္လည္းပါမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အဲသည့္ ေမးခြန္းကို ေမးၾကတဲ့ သတၱဝါေတြကို ေျပာ တာပါ။

ဟုတ္တာေပါ့။ က်ားပဲဥစၥာ။ ဘာက်ားရယ္၊ ညာက်ားရယ္ဆို ၿပီး ခြဲစရာလိုေသးရဲ႕လားဆိုတာ မ်ိဳးပါ။ ကိုယ္ေပၚမွာ အဝါအစင္း က်ားႀကီးေတြပါတဲ့ သတၱဝါမွန္ ရင္ က်ားလို႔ေခၚေနၾကတဲ့ ဟာပဲ ဥစၥာ။ ဘယ့္ႏွာေၾကာင့္ အာရွက်ား ရယ္၊ ဘာရယ္နဲ႔ ခြဲျခားခြဲျခားႀကီး လုပ္ရေလသလဲေပါ့။

ဂ်က္က ရွင္းျပရပါတယ္။ တင္စားတာလို႔။ က်ားဆိုတာ လ်င္တယ္၊ ျမန္တယ္၊ အကြက္ေခ်ာင္း တယ္၊ ပိုင္ရွင္ခုန္အုပ္တယ္၊ စား တယ္လို႔။ အဲသလိုပဲ လူေတြထဲမွာ လည္း အႏို႔ကလို အက်င့္စ႐ိုက္ရွိ သူကုိ ဒီလူက က်ားပဲကြာ ဘာညာနဲ႔ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္လို႔။

တိုင္းျပည္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေတြထဲမွာလည္း လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႔ ႀကီးပြားမယ့္ အကြက္ကိုေခ်ာင္းကာ ပိုင္တာနဲ႔ အခြင့္အလမ္းကို အရအမိဆုပ္ ကိုင္သြားတဲ့ႏိုင္ငံကို က်ားလို႔ ေခၚ တာပါလို႔။

အာရွက်ားဆိုတာက ေတာ့ အာရွတိုက္မွာ ႐ုတ္တရက္ အခြင့္အလမ္းေတြနဲ႔ ပြင့္လန္းၿပီး ေရွ႕ကို ေရာက္သြားတဲ့ ႏုိင္ငံကို အာရွက်ားရယ္လို႔ တင္စားေခၚ တာပါလို႔။

အဲသမွာ ယုန္ကေလးက ထင္ပါရဲ႕ ဂ်က္ကို ျပန္ေျပာတာ။

‘‘ဟုတ္လိုက္ေလဗ်ာ...စံုနံ႔ သာၿမိဳင္ေတာထဲက က်ားက လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းဗ် ဆရာႀကီးဂ်က္ရ’’ တဲ့။

ဂ်က္က ဘယ္က်ားတံုးဆို တာကို ေမးရပါတယ္။ ယုန္က ဘယ္က်ားရွိရမတံုး ဂ်က္ဆရာရဲ႕ တဲ့။ ေတာကို ေျမေခြးက ဦးေသွ်ာင္လုပ္ခဲ့စဥ္တုန္းက ေတာလီဒါ (Leader)ေတြ ထဲမွာ ေနရာရခဲ့တဲ့ က်ားပဲေပါ့တဲ့။ ခုနက အာရွက်ား ရယ္လို႔ တင္စားေျပာခဲ့တဲ့စကား ထဲက က်ားအတုိင္းပါပဲဗ်ာတဲ့။ ေခ်ာင္းမယ္ ေျမာင္းမယ္၊ ပုန္းမယ္ ဝပ္မယ္၊ ပိုင္ရင္ ခုန္အုပ္မယ္၊ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႔ ကိုက္မယ္ ခဲမယ္၊ အေသြးတို႔အသားတို႔ကို ဝါးမယ္ မ်ိဳမယ္။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္က က်ားက လည္း အဲသည့္ အတိုင္းပါပဲခင္ဗ် တဲ့။

ဆရာႀကီးဂ်က္တင္စားေျပာ တာပါလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားထဲက က်ားအတိုင္းပါပဲတဲ့။

‘‘ေနပါဦး... တစ္ကြက္ ေလာက္၊ တစ္ခ်က္ေလာက္ အဲ သည္စံုနံ႔သာၿမိဳင္က က်ားရဲ႕သ႐ုပ္ကေလး ေဖာက္သည္ခ်ပါ လား’’လို႔ ဂ်က္က ေတာင္းဆိုမိပါ ရဲ႕။ ဘယ္ေနမလဲ။ ေျပာၾကေတာ့ တာေပါ့။

(ႏွစ္)
စံုနံ႔သာၿမိဳင္က က်ားရဲ႕ သ႐ုပ္ကေလးကို ေဖာ္ျပခ်င္တဲ့ ႏွစ္က မုန္တုိင္းေတြ အႀကီးအက်ယ္ တုိက္တဲ့ႏွစ္ဆိုလား။

ဧရာမမုန္တိုင္းႀကီးတဲ့ခင္ဗ်။ တစ္ေတာလံုး သစ္ပင္ေတြ အပိုင္း ပိုင္းအျပတ္ျပတ္နဲ႔တဲ့။ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳ။ ေရေတြက လွ်ံတက္လာ လိုက္တာ ေတာ္႐ံု တန္႐ံုအပင္ ေတြ ထိပ္ဖ်ားကေလးေတြပဲ က်န္ ေတာ့တယ္။ အကုန္ျမဳပ္။ ေသတာေပါ့။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။

သတၱဝါကေလးေတြ၊ သတၱဝါကေလး ေတြဆိုတာ။ အဲသည့္ႏွစ္က က ဆုန္စိုင္းလိုက္တဲ့မုန္တုိင္းႀကီးဟာ တိရစၧာန္တို႔ရဲ႕ စံုနံ႔သာၿမိဳင္သမုိင္း မွာ အ႐ိုင္းဆံုး သဘာဝေဘး အႏၲ ရာယ္ႀကီးပါတဲ့။ အသက္(၆၀)နီး နီးရွိပံုရတဲ့ ဆင္ႀကီးက အဲလီးဖင့္ (Elephant)ေတြရဲ႕ေန႔စဥ္မွတ္ တမ္းမွာ အႏို႔ကလို မုန္တိုင္းမ်ိဳး တစ္ခါမွ မႀကံဳခဲ့ဖူးေၾကာင္းပါတဲ့။ ထားေတာ့။

ေျပာခ်င္တာက စံုနံ႔သာၿမိဳင္ က က်ားကိစၥ။

အဲသည့္မုန္တုိင္းႀကီးအၿပီး မွာ က်ားဟာ ဘယ့္ႏွယ္ေသာ သတၱဝါဆိုတာ ေပၚလြင္သြားခဲ့ရ တာပါ။

လူ႔ရြာအသီးသီးက အကူအ ညီေတြဟာ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ရွိရာဆီ လွိမ့္ဝင္လာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ကာ လေပါ့။ အဲသမွာ တိရစၧာန္ကေလး ေတြကို က႐ုဏာသက္တဲ့ လူ႔ကမၻာက ေရာက္လာတဲ့ အကူအညီကို လက္ခံဖို႔ရာ က်ားကို တာဝန္ေပး လိုက္တာပါ။

စံုနံ႔သာၿမိဳင္ကို မယံုစရာ စတိုင္ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး ဥကၠ႒တဲ့ခင္ဗ်။ အဲသမွာ စံုနံ႔သာ ၿမိဳင္ က်ားရယ္လို႔ သ႐ုပ္ေပၚလာ ခဲ့ရတာပါ။

(သံုး)
တိရစၧာန္မိသားစုေတြကို ျခင္ေထာင္တစ္လံုးစီေပးေဝခ်င္သ ဗ်ာတဲ့။ အဲဒါလူ႔ရြာတစ္ခုက ကမ္း လွမ္းလာတ့ဲ စကားေပါ့။ အဲသမွာ က်ားကို တိရစၧာန္မိသားစုစာရင္း တင္ျပခိုင္းလာတာပါ။

ပိုင္သဗ်ာ။ ေတာမွာ တကယ္ရွိတာက အလြန္ဆံုးရွိလွ တိရစၧာန္မိသားစုငါးေထာင္ေပါ့။ တစ္ ေသာင္းေပါ့။ က်ားက ႏွစ္ေသာင္း ဆိုၿပီးေရးတင္လုိက္သဗ်။ ျခင္ ေထာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။

တိရစၧာန္ အသံုးအေဆာင္အေရအတြက္ ႏွစ္ဆ။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ မယံုစရာစတိုင္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးဥကၠ႒ က်ားရွိရာဆီ ဝင္လာတဲ့ အေရအ တြက္။ တစ္ဝက္ တိတိကို မုန္တုိင္း မိတိရစၧာန္ေတြကို ေပးေဝ၊ တစ္ ဝက္တိတိကို က်ားဂိုေဒါင္ထဲမွာ သိမ္းထား။ အဲဒါ အာရွက်ားမ ဟုတ္တဲ့ စံုနံ႔သာၿမိဳင္က်ား။

က်ားရဲ႕လုပ္ေပါက္ကေလး တစ္ခုရွိေသးသဗ်။ မုန္တိုင္းအၿပီး မွာ ငါးရွာစားတဲ့ ဖ်ံကေလးေတြကို ေလွကေလးေတြ ေဝေပးခ်င္တယ္ လုိ႔ လူေတြက ကမ္းလွမ္းပါတယ္။

ဖ်ံတစ္ေကာင္ ေလွတစ္စင္းေပး လွဴခ်င္သေပါ့။ ေလွတစ္စင္းေငြ ႏွစ္ေသာင္းဆိုပါေတာ့။ ေလွလို တဲ့ ဖ်ံတစ္ေကာင္စီကို ေငြႏွစ္ ေသာင္းစီေပးေဝလိုသေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေလွလုပ္ယူေပါ့။

အဲသမွာ က်ားက ဝင္ၿပီးစီမံ ခန္႔ခြဲေပးတာပါ။ ေလွဘယ္ႏွစင္း ေငြဘယ္ေလာက္။ သူ႔ကိုေပး။ သူ ေလွလုပ္ေပးမယ္။ ေျပာရရင္ မုန္ တိုင္းေပးတဲ့ဒုကၡနဲ႔ ငါးရွာစားမယ့္ ဖ်ံကေလးေတြဟာ သူတုိ႔ရမယ့္ ေလွတန္ဖိုးကို က်ားက ထုတ္ယူ သြားတာ ခံလိုက္ရၿပီး က်ားလုပ္ ေပးတဲ့ ေလွေတြကို ယူလိုက္ၾကရ တာပါ။

တကယ့္ကို က်ားသားမိုး ႀကိဳးေလွပါ။ ဘုရားစူးမိုးႀကိဳးပစ္ ေလွပါ။ အံ့ၾသကုန္ႏုိင္ဖြယ္ေလွ ပါ။ သစ္ေဆြး သစ္ညံ့ သစ္ေကြး သစ္ေကာက္ သစ္ပြ သစ္ရြေတြနဲ႔ ျဖစ္ ကတတ္ဆန္း လုပ္လႊတ္လိုက္ တဲ့ေလွ။ တန္လွတစ္ေသာင္းေပါ့။ အဲသဟာ စံုနံ႔သာၿမိဳင္က က်ားရဲ႕ လုပ္ကြက္။

ေဆးေတြ၊ ေဆးေတြ။ တိရစၧာန္ထု က်န္းမာေရးအတြက္ လူေတြက ေပးတဲ့ ေဆးေတြက လည္း နည္းတာမွ မဟုတ္တာက လား။ အားေဆးေတြေရာ၊ ကာ ကြယ္ေဆးေတြေရာ၊ ကုသမႈေဆး ေတြေရာ။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေတာထဲက တိရစၧာန္ေတြအတြက္တဲ့။ လူေတြ က ေပးတာ။

က်ားကပဲ လက္ခံသဗ်။ က်ားက ေတာကိုလည္း ေဝငွေပးပါသ ဗ်။ အႏို႔ေသာ္...။ ဟုတ္ကဲ့။ မူလ ေပးတဲ့ ေဆးေတြက အဂၤလန္က ထုတ္တာ၊ ဂ်ာမနီက ထုတ္တာ၊ ၾသစေၾတးလ်က ထုတ္တာ။ သို႔ လင့္ကစား က်ားက တ႐ုတ္လို ႏုိင္ငံက လာတဲ့ ေဆးနဲ႔ လဲကာ တိရစၧာန္ေတြကို ေပးေလတာခင္ ဗ်။ မုန္တိုင္းအလြန္မွာ က်ားဟာ ဝုန္းခနဲ ဒိုင္းခနဲ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ရဲ႕ထိပ္ သီးသူေဌးေတြထဲမွာ ပါသြားတာ ဘာဆန္းတာမွတ္လို႔။

(ေလး)

အာရွက်ားတဲ့။ ဝပ္တြားၿငိမ္ သက္ပုန္းေအာင္းေခ်ာင္းေျမာင္း ခုန္အုပ္ကိုက္ျဖတ္။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္က က်ားကလည္း ဘာထူးတာမွတ္လို႔။

ဒါေပမဲ့ က်ားမွန္းသိပါလ်က္ အဲသည့္ေကာင္က က်ားေနာ္လို႔ ေျပာရတာကျဖင့္ နည္းနည္းက ေလး အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္သလို ပါပဲ။

မတတ္ႏိုင္ပါဘူးေလ။ အဲ သည့္အေကာင္က က်ားလို႔ေတာ့ ေျပာရေပမွာေပါ့။ သူ႔ဘာသာသူ က်ားျဖစ္ျဖစ္၊ မျဖစ္ျဖစ္။ ဟုတ္ဘူး လား။
(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ၏ အာေဘာ္သာျဖစ္ပါသည္)

From : 7 day daily - By: ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/89557

Read More »

Monday, December 26, 2016

တိရစၧာန္တို႔ထံမွ ရရန္အေႂကြးမ်ား




(တစ္)

ထူးေထြတည့္ အံ့ရာေသာ္ ပါကလား ဂ်က္ဆရာေရဟု ဝံပုေလြ ႀကီးက ျမည္တမ္း လိုက္စဥ္မွာ အဲသည့္ ဝံပုေလြႀကီးကို ဂ်က္ငဲ့ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ နံနက္ခင္း သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို ဖတ္လက္စ တန္းလန္းႀကီး ခင္ဗ်။

အဲ...တိရစၧာန္ေန႔ စဥ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူသားေန႔ စဥ္သတင္းစာ။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္က တိရစၧာန္တခ်ိဳ႕က အႏို႔ကလုိပဲ လူ႔ အရပ္က ထုတ္ေဝတဲ့ သတင္းစာ ေတြကို ယူယူၿပီး ဖတ္ေနက်။

‘‘ဟုတ္တယ္...ဒါဟာ

ထူးေထြတည့္အံ့ရာေသာ္

သတင္းပဲ...ဆန္းတယ္’’

ဒုတိယမၸိ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ သတင္းစာ ဖတ္သူ ဝံပုေလြႀကီးက ထပ္မံျမည္တမ္း လိုက္တဲ့ အခါမွာ ေတာ့ မိမိကြၽႏု္ပ္ ဂ်က္ ေအးတိ ေအးစက္ လုပ္မေနသာ ေတာ့ပါဘူး။

‘‘ဘဇာေတြကမ်ား

ထူးရဆန္းရ

အံ့ၾသစရာေကာင္းေနရ

ျပန္ပါလိမ့္

အေဆြဝံပုေလြငဲ့ေလ’’

ေဟာသမွာ ၾကည့္ေလာ့တဲ့ ခင္ဗ်။ ဂ်က္အေမးကို ဝံပုေလြက ဂ်က္လက္ထဲ သတင္းစာ ေရာက္ေအာင္ ထုိးထည့္ေပးရင္း ခပ္ ေဆာင့္ေဆာင့္ ခပ္ေအာင့္ေအာင့္ ကေလးေျဖပါတယ္။

သတင္းစာထဲမွာက ေၾကာ္ ျငာတစ္ခု။ မၾကာခင္ လူ႔ဘဝႀကီး ကို စြန္႔ခြာသြားရဖို႔ရာ ေသခ်ာေန ၿပီျဖစ္တဲ့ ေရာဂါေဝဒနာရွင္တစ္ ေယာက္က ေၾကာ္ျငာထားတာ။ လိုရင္းက သူ လူ႔ဘဝကို စြန္႔ခြာ သြားဖို႔ ရက္ေတြဟာ တျဖည္း ျဖည္းနီးကပ္ လာေနပါၿပီတဲ့။ အဲဒါ ေပးစရာ အေႂကြးေတြရွိရင္ ေပး သြားခ်င္ပါ တယ္တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘဝတာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူနဲ႔ ပတ္သက္ ခဲ့ဖူးသူ မည္သူမဆို သူ႔ ထံက တစ္ခုခုျပန္ ရစရာရွိေနပါက လာေရာက္ ေတာင္းဆိုၾကပါ ဆိုလား။ ေမတၱာ ရပ္ခံထားတဲ့ ေၾကာ္ျငာ။

ဝံပုေလြႀကီး အံ့ၾသမယ္ဆုိ ရင္လည္း အံ့ၾသေလာက္စရာ ေပါ့။ ဂ်က္ေတာင္ စဥ္းငယ္ခန္႔ဆို သလို ေတြေတြေဝေဝကေလး ျဖစ္သြားမိတဲ့ဥစၥာ။

‘‘လူေတြမွာ အႏို႔ကလို သေဘာထားေတြ ရွိတတ္ေလရဲ႕ အေဆြဝံပုေလြငဲ့၊ စြန္႔ခြာမသြားမီွွ မွာ လုပ္စရာေတြကို အၿပီးလုပ္ သြားၾကေလ့ ရွိေလရဲ႕ေလ’’

သတင္းစာကို ေနာက္တစ္ခါ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ ဝံပုေလြႀကီးၿငိမ္ က်သြားေလရဲ႕ခင္ဗ်။

(ႏွစ္)

စာေရးဆရာမ ေရခ်ယ္ကာဆန္ (Rachel Carson) ကို သိလား လို႔ ေမးေတာ့ တိရစၧာန္ အရင့္အမာ ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဝံပုေလြက သိဘူးတဲ့။

အဲဒါ ဆုိင္းလင့္စပရင္း (Silent Spring) လို႔ေခၚတဲ့ တိတ္ ဆိတ္တဲ့ ေႏြဦးလို႔ အမည္ရတဲ့ ဘုတ္အုပ္ႀကီးကို ေရးတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာမႀကီးေလလို႔။ သူက ရင္သားကင္ဆာနဲ႔ ဆံုးသြား ရရွာသူပါ။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔၊ သဘာဝကမၻာ ႀကီးဟာ ပိုးသတ္ေဆးဝါး အဆိပ္ အေတာက္ေတြရဲ႕အႏၲရာယ္က ေန ကင္းစင္ဖို႔ ေဟာေျပာ ပို႔ခ် လုပ္ ေဆာင္ သြား႐ံုသာမက ရင္သား ကင္ဆာေၾကာင့္ လူ႔ဘဝကို စြန္႔ ခြာရ လုလုေနာက္ဆံုး နွစ္ေတြမွာ လူေတြ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းတတ္တဲ့ အသိပညာေတြ ရလာဖို႔ရာ အဲ့ သည့္ ဆုိင္းလင့္စပရင္း ဘုတ္အုပ္ ႀကီးကို ခပ္ေသာ့ေသာ့ ကေလးေရး ထားခဲ့ရွာတာ ခင္ဗ်လို႔ ရွင္းျပေတာ့လည္း သိဘူး ဆိုတာပါပဲ။

‘‘လူေတြဟာ ကိစၥေခ်ာေတာ့ မယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိလာ တဲ့အခါ လုပ္စရာေတြကို ျမန္ျမန္ လုပ္သဗ်...အေႂကြးေတြကို ရွင္း သဗ်’’

ဝံပုေလြက ဂ်က္ကို ေငးေတး ေတးႀကီး ၾကည့္လို႔။

‘‘အႏို႔...အေဆြ ဝံပုေလြ၊ ဝင္ ဂရီ မာရက္တိုင္ ကိုေကာ သိပါစ ခင္ဗ်’’

ထံုးစံအတုိင္းပဲေပါ့။ ဝံပုေလြ က သိဘူးပါပဲ။ ကင္ညာႏုိင္ငံက အသားမည္းမည္းနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ႀကီးေလ။ Mrs Wangri Maathai တဲ့။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏုိဗယ္ဆုေတြ ဘာေတြရလို႔။

သားအိမ္ကင္ဆာ နဲ႔ ဆံုးရရွာတဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္း က်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားႀကီး။ သစ္ပင္ေပါင္းသံုးသန္းတဲ့ခင္ဗ်။ သူစိုက္သြားခဲ့တာ။ နည္းတဲ့အပင္ ေတြမွ မဟုတ္တာလားဗ်ာ။

မေသခင္ ႏွစ္ေတြမွာ တစ္ပင္ၿပီးတစ္ပင္ စိုက္စိုက္သြားလိုက္တာမ်ားဆို တာ။

‘‘လူေတြဟာ...မေသခင္အ ခ်ိန္ေတြမွာ ကမၻာေျမအတြက္... လုပ္စရာအေႂကြးေတြကို ႏုိင္သ ေလာက္ ဆပ္သြားၾကတယ္ အ ေဆြဝံပုေလြရဲ႕’’

ဝံပုေလြက ႏွာေခါင္းကို စူပြ စူပြလုပ္ရင္း ဂ်က္ကိုၾကည့္လို႔။

‘‘ကဲ...အေဆြ႕ကို ဂ်က္ေမး မယ္။ ဆိုက္ကားဆရာႀကီးတစ္ ေယာက္ သူ႔ဆိုက္ကားနဲ႔ မႏၲေလး မွာ သစ္ပင္ေတြ လိုက္စိုက္တာ သစ္ပင္ဒကာႀကီး ဦးေငြတဲ့ သိ လား’’

‘‘သိဘူး’’

‘‘ေနဦး...႐ုပ္ရွင္မင္းသား ဘရက္ပစ္(Brad Pitt)ဘူတန္ႏုိင္ ငံ ဟိမဝႏၲာမွာ သစ္ပင္စိုက္ဖို႔ ေဒၚ လာတစ္ေသာင္းထုတ္ေပးတာ သိလား’’

‘‘သိဘူး’’

‘‘တိုက္တန္းနစ္မင္းသား လီယိုနာဒိုက ဂ်ာမနီမွာ လိုက္ပဇစ္ေတာနားမွာ သစ္ပင္စိုက္ဖို႔ ေငြ ေတြထုတ္ေပးတာသိလား’’

‘‘သိဘူး’’

‘‘မင္းသမီး ဂ်ိတ္ဝီလင္းက အာဖရိက မုိဇမ္ဘစ္ႏုိင္ငံမွာ သစ္ ပင္စိုက္ဖို႔ ေငြေတြ ထုတ္ေပးတာ သိလား’’

‘‘သိဘူး’’

ဂ်က္က ဘာေမးေမးဝံပုေလြ က သိဘူးေတြခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္က လူေတြ ကမၻာေျမကို ေစာင့္ ေရွာက္ဖို႔ အခြင့္ရသလို လုပ္ၾက တဲ့ သတင္းေတြက သတင္းစာထဲ မွာ မၾကာမၾကာပါေနခဲ့ၿမဲပါ။ တာ ဝန္သိတဲ့လူဟာ လုပ္ခဲ့စရာ၊ ေပးခဲ့ စရာ အေႂကြးေတြကို ရွင္တုန္းမွာ လုပ္ေဆာင္သြားခဲ့ၿမဲပါ။ လူ႔သ တင္းစာထဲမွာ ပါလာတဲ့ ေဝဒနာ ရွင္လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က ရစ ရာရွိတဲ့ လူေတြ သူ႔ဆီကို အေႂကြး လာေတာင္းၾကစမ္းပါ ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာကို အေျချပဳၿပီးတဲ့သကာလ ဝံပုေလြနဲ႔ ဂ်က္စကားအျပန္ အလွန္ႏွက္မိခဲ့ၾကတာပါ။

‘‘ကဲ...ေနာက္ဆံုးေမးခြန္း တစ္ခု အေဆြတိရစၧာန္ကို ေမး မယ္။ လူေတြက သူ႔အေႂကြးသူ ျပန္ဆပ္တယ္...သူတို႔ ေနတဲ့ကမၻာ ကို သူတို႔ျပန္ျပဳျပင္တယ္... တည္ေဆာက္တယ္...တစ္ေနအဝင္ မေသခင္မွာ ကုိယ့္တာဝန္ကိုယ္ေပး တယ္။ ယူတယ္။ အေဆြတို႔ တိရစၧာန္ေတြ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ထဲမွာ ေနၾကရဲ႕၊ ေတာႀကီးေကာင္းေအာင္ ဘယ္အေကာင္က သစ္တစ္ပင္ စိုက္သလဲ ေျပာျပပါလား’’

ဝံပုေလြမ်က္လံုးကေလး က လယ္ကလယ္နဲ႔။ အေျဖက နတၳိ ရယ္ကိုး။ ေျမေခြးလည္း သစ္ပင္ မစိုက္ဘူး။ ျခေသၤ့လည္း သစ္ပင္ မစိုက္ဘူး။ က်ားလည္း သစ္ပင္မ စိုက္ဘူး။ ဆင္လည္း သစ္ပင္မ စိုက္ဘူး။ သဘာဝကေပးတဲ့ေတာ ထဲမွာ သဘာဝအတုိင္းေနၿပီး သ ဘာဝကို ဘာမွ ျပန္မလုပ္ေပးတာ တိရစၧာန္ေတြပဲေပါ့။ ေျပာရရင္ ဘယ္အေကာင္မွ အေႂကြးမဆပ္ သြားၾကပါဘူးေလ။

From : 7 day daily - By : ဂ်က္ကြမ္းျခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/84475


Read More »

Monday, November 14, 2016

စံုနံ႔သာၿမိဳင္မွာ စပြန္ဆာေပးျခင္း




(တစ္)
လာျပန္ၿပီဟ ဖိတ္စာ တစ္ေစာင္။ အဲသ လိုသာ ကြၽႏ္ုပ္ ဆရာႀကီး ဂ်က္ခမ်ာ ေရရြတ္ လိုက္မိ ခဲ့ျပန္ပါရဲ႕။

ဟုတ္တယ္ေလ။

မိုးေလဝသ ကေလး ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ျဖစ္ကာ ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမႀကီးမွာ ေျခာက္ေျခာက္ ေသြ႔ေသြ႔ ျဖစ္လာၿပီ ဆုိကတည္းက လုပ္လိုက္ၾကတဲ့ ပြဲလမ္း သဘင္ေတြ ဆိုတာ။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ဆုိတဲ့ ေတာအထုႀကီးမွာ ေဟာတစ္ခု ေဟာတစ္ခုနဲ႔။

ဟုိအေကာင္နဲ႔ သည္အ ေကာင္ မဂၤလာေဆာင္ျပန္ သတဲ့။ ဟုိသတၱဝါ ကေလးကို ဘယ့္ႏွယ္ ေခၚပါ ညာ့ႏွယ္ေခၚပါ ဆိုၿပီး ကင္ ပြန္းတပ္ၾက ျပန္သတဲ့။

ဟိုသတၱဝါ ႀကီးဟာ ဘယ္ႏွႀကိမ္မွန္းမသိ ေမြး ေန႔က်ေရာက္ျပန္သတဲ့။ ဟိုသတၱ ဝါတစ္စုရဲ႕ တိရစၧာန္အုပ္စုဖြဲ႕စည္းခဲ့တာ ဘယ္ႏွခါေျမာက္ခဲ့ပါၿပီတဲ့။ ပြဲေတြပြဲေတြ။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ထဲက တိရစၧာန္ေတြ က်င္းပၾက၊ ဆင္ႏႊဲ ၾက၊ ခ်ီးျမႇင့္ၾက၊ ေျမႇာက္စားၾကနဲ႔။

ဖိတ္တာေပါ့။ ဂ်က္ကြမ္းၿခံ ကုန္းႀကီးပဲဥစၥာ။ ကိုယ္ေတြက လည္း တိရစၧာန္ေလာကနဲ႔က အ ဆက္အသြယ္မွ တစ္ခ်က္ကေလး မပ်က္ခဲ့တဲ့ဥစၥာ။ ဘယ္တိရစၧာန္ပဲ လွမ္းဖိတ္ ဖိတ္ သြားထည့္လိုက္ တာပဲေပါ့။

အဲသမွာ အခုေရာက္လာျပန္ တာက တိရစၧာန္အသင္းအဖြဲ႕ တစ္ခုက ဖိတ္တဲ့စာ။ အျပာေရာင္ စာအိတ္ကေလးနဲ႔။ ေအးျမလိုက္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းလိုက္တာ။ သိပ္လိုက္ ေလ်ာညီေထြ ရွိတာပါပဲ။

အသီးအရြက္စား သတၱဝါ မ်ား ညီလာခံတဲ့ ခင္ဗ်။ အဲသည့္ သတၱဝါေတြက လွမ္းဖိတ္တာ။ ေကာင္းတာေပါ့။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ေတာႀကီးထဲမွာ သူတစ္ပါး အသက္ကို လံုးဝ မစားတဲ့ တိရစၧာန္ ေတြက စုၿပီး အသီးအရြက္စား သတၱဝါမ်ား အသင္းရယ္လို႔ ဖြဲ႔ထားခဲ့တာကို ဂ်က္လည္း သိထား ၿပီးသားပဲ ဥစၥာ။

အခုလို သူတို႔ေတြ က စုစည္းေတြ႕ဆံုၿပီး ညီလာခံ သဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပၾကတဲ့ ဥစၥာကို ခင္မင္သူဂ်က္က သြား ေရာက္ကာ ခ်ီးျမႇင့္အားေပးရေပ မွာပဲေပါ့။

ဂ်က္က ေရာက္လာတဲ့ အ သီးအရြက္စားသတၱဝါမ်ား ညီလာခံဖိတ္စာကေလးေပၚက က်င္းပ မယ့္ရက္ကေလးကိုပဲ အသာတစ္ ခ်က္လွမ္းၾကည့္ထားလိုက္ကာ ရက္ကေလးနည္းနည္းလွမ္းေန တာနဲ႔ သြားတာေပါ့လို႔ စိတ္ထဲက ေတးမွတ္ထားလိုက္ၿပီး အဲသည္ ဖိတ္စာကေလးကို စားပြဲေပၚမွာ သည္အတိုင္း ပစ္တင္ထားခဲ့မိ လိုက္ပါရဲ႕။

အဲသမွာ ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္က ေကာက္ ကာငင္ကာနဲ႔ ဖိတ္စာကို ဖင္ျပန္ ေခါင္းျပန္ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလာေတာ့တာ ပါ။

‘‘ဆရာႀကီးဂ်က္ ယင္း၎ အႏွီအခမ္းအနားကို တက္မွာ လား’’တဲ့။

တက္မွာေပါ့။ တက္ရမွာ ေပါ့။ တက္မယ္လို႔ပဲ ဂ်က္ကေျဖ တာေပါ့။ ဘယ့္ႏွာေၾကာင့္ ယင္း ၎ကဲ့သို႔ ေမးခြန္းႀကီးကို ေမးရ ေပတာတံုးလဗ်ာလို႔ ဂ်က္က အ မွားမခံတဲ့ပံုနဲ႔ စကားျပန္တဲ့အခါ တစ္ခ်က္ပါတဲ့ခင္ဗ်။ အခမ္းအ နားက်င္းပတဲ့ေနရာႀကီးကို သိပ္ ၿပီးမသတီသလိုျဖစ္မိလို႔တဲ့။

ေဟာဗ်။ သည္ေတာ့မွ ဂ်က္ လည္း က်င္းပမယ့္ ရက္ကေလး ေလာက္ကိုသာ ၾကည့္ထားလိုက္ ၿပီး အဘယ္္ေနရာဆုိတာကို အမႈ မထားလုိက္ခဲ့တာကို လ်င္ျမန္စြာ
ျပန္႐ႈစားမိလိုက္ေတာ့မွ ေဟာဗ် လို႔ ေရရြတ္မိလိုက္တာကို ဝန္ခံ စမ္းပါရေစ။

က်င္းပမယ့္ေနရာက ေတာ ထဲမွာ သည္ေလာက္ေတာင္ ေန ရာထိုင္ခင္းရွားေရာ့သလားလဗ်ာ လို႔ ေမးယူရမယ့္ ေနရာႀကီးမွာကိုး။

ေတာနဲ႔ ေတာင္စြယ္.. ဟို တယ္တဲ့ခင္ဗ်။

(ႏွစ္)
ေတာနဲ႔ ေတာင္စြယ္ဟိုတယ္ က တိရစၧာန္ပိုင္ဟိုတယ္ပါ။ ဝံပု ေလြနဲ႔ သားမ်ားပိုင္ဆုိင္တဲ့ ဟို တယ္ႀကီးပဲေပါ့။ ဟိုးအရင့္အရင္ ယခင့္ ယခင္ ကာလမ်ား ဆီက ေတာေကာင္သား မ်ိဳးစံု ထုတ္လုပ္ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့ လုပ္ငန္းနဲ႔ စီးပြားျဖစ္လာ ခဲ့တဲ့ ဝံပုေလြတို ႔မိသားစုက တည္ ေထာင္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ႀကီးပါ။

နာမည္ကလည္း အပ်ံစား ခင္ဗ်။ ေတာနဲ႔ ေတာင္စြယ္ဟို တယ္တဲ့။

အခု အသီးအရြက္စားသတၱဝါမ်ား ညီလာခံဆုိတာက အဲ သည့္ ေတာနဲ႔ ေတာင္စြယ္ဟို တယ္မွာ လုပ္မွာ။ အဲသမွာ ဂ်က္ လည္း နည္းနည္းကေလးစိတ္ေလ သြားတာပါ။ ဝံပုေလြပိုင္ ဟိုတယ္ မွာ အသီးအရြက္စားသတၱဝါေတြ ရဲ႕ ညီလာခံကို လုပ္မယ္ဆိုလုိ႔။

(သံုး)

ေတာ္ေတာ့ကို ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ဝွဲခ်ီးတဲ့ပြဲႀကီးပါပဲဗ်ာ ရယ္။ ခန္းမႀကီးရဲ႕ ေထာင့္တစ္ေန ရာဆီက စကားေျပာစင္ျမင့္ရဲ႕ ေနာက္ခံတစ္ေနရာမွာ စာတန္း ႀကီးကို ေရးခ်ိတ္ ထားလို႔ေပါ့။

စံုနံ႔သာၿမိဳင္လံုးဆိုင္ရာ အ သီးအရြက္စားသတၱဝါမ်ား ညီလာခံတဲ့။ အေပၚမွာက ဟိုတယ္ရဲ႕ လိုဂို (Logo)ကေလးနဲ႔။ ဝံပုေလြ က အစြယ္ႀကီးကို ၿဖဲထားတဲ့ပံု။

အသီးအရြက္စားတဲ့ သတၱဝါကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စံုစံုလင္လင္လာၾကတဲ့ပြဲပါ။ ကြၽဲ၊ ႏြား၊ ျမင္း၊ ဆိတ္၊ သိုး၊ သမင္ ဒရယ္၊ ေခ်၊ ဆတ္၊ ယုန္ အစံု။ ဆင္ေတာင္မွ ပါလိုက္ေသး။ စား ေသာက္စရာ အသီးအႏွံမ်ိဳးစံုကို စားပြဲဝိုင္းေတြရွိရာဆီ လိုက္ခ်ေပး ေနတဲ့ ေျမေခြးေတြကလည္း ဝံပု ေလြပိုင္ဟိုတယ္ႀကီးရဲ႕ ဝန္ထမ္း ေတြပီသစြာ သြားႀကီးေတြၿဖဲလို႔။

‘‘အႏို႔.. သိခ်င္လို႔ ေမးပါရ ေစ။ ဘယ့္ႏွာေၾကာင့္ ဤဟိုတယ္ ၌ အေဆြတို႔ရဲ႕ ညီလာခံကို လုပ္ ေဆာင္ရသတံုးဗ်ာ’’

ဂ်က္က ဂ်က္နဲ႔အတူတူ စား ပြဲဝိုင္းတစ္ခုတည္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏြားႀကီးကို ေမးရပါတယ္။ ႏြားႀကီး က ဖြဲႏုေတြကို အားရပါးရစားေန ရာကေန ျပန္ေျဖပါရဲ႕။

‘‘ခက္ပါဘိ ဂ်က္အာစရိရယ္ အခုဟာက စပြန္ဆာေပးတာ။Sponsor ဆုိတာသိတယ္ေနာ္။ ကမကထလုပ္ေပးတာ၊ ဝံပုေလြ ႀကီးကိုယ္တိုင္ လာကမ္းလွမ္းတာ၊ အသီး အရြက္စားတဲ့ သတၱဝါေတြ ရဲ႕ ညီလာခံလုပ္ရင္ ဝံပုေလြပိုင္ ေတာနဲ႔ ေတာင္စြယ္ဟိုတယ္မွာ လုပ္ပါတဲ့။ အေကြၽးအေမြးနဲ႔ တကြ စပြန္ဆာ လုပ္ေပးပါရေစတဲ့။

အဲ သမွာ.. က်ဳပ္တို႔က လက္ခံလိုက္ တာ’’တဲ့။

ခန္းမထဲမွာ ဩဘာ လက္ခုပ္ သံေတြ ညံခနဲျဖစ္ သြားတာမို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စင္ေပၚမွာ ပိုင္ရွင္ ဝံပုေလြႀကီးကို ေတာင္ဆိတ္ ႀကီးတစ္ေကာင္က ပန္းကံုးစြပ္
ေပးေနတာကိုး။ အသီး အရြက္စား သတၱဝါတုိ႔ရဲ႕ ညီလာခံကို က်င္းပ ခြင့္ေပးတဲ့ ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္ ဝံပုေလြ ႀကီးကို ဂႏိုင့္က်က္သေရတံဆိပ္ ခ်ီးျမႇင့္ပါေၾကာင္းတဲ့ခင္ဗ်။

အစီ အစဥ္ ေၾကညာသူ ေဒါင္းမေလး က ဖတ္ၾကားေပးေန ခဲ့တာပါ။ ဝံပု ေလြနဲ႔ ေတာင္ဆိတ္ တစ္ေကာင့္ လည္ပင္းကို တစ္ေကာင္ဖက္ကာ တိရစၧာန္ေတြ ရွိရာဆီ လွည့္ၿပံဳးျပ တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ႐ိုက္လိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ဆုိတာ မီးပြင့္ထြက္ မတတ္ပါေလ။

(ေလး)

ပြဲၿပီးေတာ့ ဝံပုေလြႀကီးကို ဂ်က္ သြားႏႈတ္ဆက္ လိုက္ပါ တယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ တစ္ေကာင့္တစ္ ေကာင္ ေမတၱာကူးလူး သြားၾကၿပီ လားလုိ႔လည္း ေမးေျပာေလး ေျပာမိပါရဲ႕။

‘‘အယ္.. ဂ်က္ဆရာကျဖင့္ လုပ္ၿပီ။ ပြဲၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္ျပန္ လုပ္ၾက႐ံုေပါ့’’တဲ့။

သားေကာင္ လိုက္မယ့္ အေကာင္ေတြက ျပန္လိုက္ ၾကမွာပဲ ေပါ့တဲ့။ ခန္းမႀကီးမွာ ညီလာခံ လုပ္ခြင့္ရလို႔ ျမဴးႂကြေနတဲ့ သတၱဝါေတြ။ ျပန္ၿပီးေတာ့ လြတ္ေအာင္ ေျပးၾကေပ ဦးေတာ့ပင္ မဟုတ္ပါ ကလား အရပ္ကတုိ႔ငဲ့ေလ။

(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္)

From : 7 Day daily - By : ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/80663


Read More »

Monday, September 19, 2016

အန္ေဆ့ဖ္ (Unsafe) ဆုိရင္ ျပန္ေကြ႔ခဲ့ၾက




(တစ္)

အခုရက္ ေတြထဲ ဂ်က္ကြမ္း ၿခံကုန္းတုိ႔ရဲ႕ လူ႔ရပ္ လူ႔ရြာထဲမွာ တိရစၧာန္ ကေလးေတြ စုစု စုစုနဲ႔ ဟိုနားေတြ႕၊ သည္နားေတြ႕၊ ေတြ႕ေနရတာကို သတိထား မိၾက သလား မေျပာ တတ္ဘူး။

လူနဲ႔ တိရစၧာန္ အျပန္အလွန္ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးကာ တိရစၧာန္ေလာက ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ လႊတ္လိုက္တာတဲ့ ခင္ဗ်။ ေကာင္းတာေပါ့။ ေျပာင္းလဲ
ေတာ့မယ့္ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ေတာႀကီး အတြက္ တိရစၧာန္နယူး ဂ်င္နေရးရွင္း (New Generation) ကေလးေတြကို ေရြးေရြးၿပီး လူ သားေတြ ရိွရာကို လႊတ္ကာ လူေတြ ဘယ္လိုေနတယ္၊ ဘယ္လိုထိုင္ တယ္၊ ဘယ္လို စားတယ္၊ ဘယ္ လိုသြားတယ္၊ ဘယ္လိုနားတယ္၊ ဘယ္လိုေလ့လာသင္ယူတယ္၊ ဘယ္လို ကိုယ္က်င့္ တရားရွိတယ္၊ ဘယ္လုိ အမ်ားအက်ိဳး သယ္ပိုး တယ္ ဆုိတာမ်ိဳး ကေလးေတြကို တိရစၧာန္ေတြ အသိ အျမင္ႂကြယ္ဝ လာေစဖို႔ရာ အတြက္ ထိေတြ႕ခြင့္ ေပးတာဟာ ေတာအနာဂတ္အ တြက္ ထူးျမတ္တဲ့ အစီအမံ ကေလး ေတြပဲေပါ့။

အခုလည္း တိရစၧာန္ကေလး ေတြ ဂ်က္တို႔ရဲ႕ လူ႔ရြာထဲမွာ ေရာက္ရွိလို႔ ေနၾကျပန္ပါၿပီ။ မငယ္လြန္း၊ မႀကီးလြန္း အထက္ တန္းေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား အရြယ္ကေလးေတြေပါ့။ အ ေကာင္ကေတာ့ အေကာင္စံု။ အႏို႔ေသာ္ အေရအတြက္ကျဖင့္ မမ်ား လွပါဘူး။ ရွိလွ ႏွစ္ဆယ္အစိတ္ ေပါ့။ တိရစၧာန္ကာကြယ္ေစာင့္ ေရွာက္ေရးအသင္းမွာ တည္းခိုၾကသတဲ့ဆုိလား။

‘‘ဆရာႀကီးဂ်က္.. ဒီမွာ ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာမယ္ ခင္ဗ်’’

ေတာနဲ႔ ရင္းႏွီးကာ တိရစၧာန္ မ်ားနဲ႔ အကြၽမ္းတဝင္ရွိသူ ဂ်က္က အႏွီတိရစၧာန္ကေလးတုိ႔ တည္းခို ရာဆီသြားၿပီး အားေပးရပါတယ္။

ေတာသတၱဝါႀကီးတခ်ိဳ႕ကလည္း ဂ်က္ဆီကို ဖုန္းဆက္ကာ ေမတၱာ ရပ္ခံထားတယ္မဟုတ္လား။ အ ထူးသျဖင့္က စားေသာက္ဆိုင္ ေကာင္းေကာင္း ကေလးမ်ား ရွိရာ ဆီကို သင့္ရာသင့္ရာ အေကာင္ ကေလးေတြ ေခၚေခၚသြားၿပီး ေကြၽးေမြးဧည့္ခံေပးမည္ဟု ယံု ၾကည္ပါေၾကာင္း တိရစၧာန္အ ေပါင္း၏ မိတ္ေဆြဆရာႀကီး ဂ်က္ ခင္ဗ်ာဆိုတဲ့ အမွာစကားက သင္းတုိ႔ကို ဂ်က္ပစ္ထားလို႔မရဘူးဆုိ တဲ့ အေနအထားပါ။

အဲသဟာ ေၾကာင့္ ဂ်က္ သင္းတုိ႔ဆီသြားကာ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ေစ့ငုရတာပါ။

ဆယ္ရက္ေလာက္တဲ့။ တူ ရာတူရာ တစ္ေကာင္စ၊ ႏွစ္ ေကာင္စ ခြဲခြဲေခၚေဆာင္ကာ သင့္ေလ်ာ္ရာ စားေသာက္ဆုိင္ကေလးမ်ားရွိရာဆီ ပို႔ေပးၿပီးတဲ့သကာလဧည့္ခံရေပအံ့လတၱံ႕လုိ႔ ဂ်က္ဆရာမသက္မသာနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့မိပါရဲ႕။

(ႏွစ္)

ပထမတစ္ရက္။

ဂ်က္ဆင္ေပါက္ကေလးႏွစ္ ေကာင္ကိုေခၚကာ အေအးဆုိင္ ကေလးတစ္ဆုိင္ရွိရာဆီ ခ်ီတက္ မိခဲ့ပါရဲ႕။ အလြန္ႀကီး၊ အလြန္စံုတဲ့ အေအးဆိုင္ႀကီးေပါ့။ ငွက္ေပ်ာ သီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ ပန္းသီး၊ ေထာ ပတ္သီး၊ ကမၺလာသီး၊ သေဘၤာ သီး စတဲ့သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္အစံုနဲ႔ တကြ ႀကံရည္ေတာင္မွ ရတဲ့ဆုိင္ ႀကီးပါ။ မီးေတြက ထိန္လင္းလို႔။ စားပြဲဝိုင္းေတြက ေတာက္ေျပာင္ လို႔။ ျမင္ကြင္းက ရွင္းရွင္းနဲ႔ လင္း လင္း။

‘‘ကိုင္း.. ဘာေသာက္’’

ဆင္ကေလးေတြက ႏွစ္ ေကာင္စလံုး မ်က္ႏွာမေကာင္းၾက ေလဘူးခင္ဗ်။ ဂ်က္ကို ေတြေတြ ႀကီးေငးၾကည့္ကာ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ယမ္းၾကေတာ့တာခင္ဗ်။

‘‘ဘာမွမေသာက္ခ်င္ဘူး။ ျပန္စို႔’’တဲ့။

ေဩာ္.. သင္းတုိ႔ကမွ မေသာက္လိုဘူးဆုိေတာ့လည္း ျပန္ၾက႐ံုသာပ။ အႏုိ႔လင့္ကစား သူတို႔တည္းခိုရာေရာက္တဲ့အခါ ဂ်က္က အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဆို တာကိုျဖင့္ ေမးမိသဗ်။

အေအးဆုိင္ထဲမွာ ဘယ့္ႏွာ သို႔ေသာရန္ကုိ ေတြ႕တယ္မသိ။ ဆင္ကေလးေတြ ေျဖပံုက အန္ ေဆ့ဖ္ (Unsafe)ဟူ၏။

(သံုး)

ဒုတိယတစ္ရက္။

အဲသည့္ရက္ကေတာ့ ႏြား ကေလးႏွစ္ေကာင္ အလွည့္က်တဲ့ ရက္။ ဂ်က္ေခၚသြားတဲ့ဆုိင္က လူ႔ ရြာမွာ အလြန္လူသိမ်ားတဲ့ ဆုိင္ ႀကီး။ ဒိန္ခ်ဥ္နာမည္ႀကီးေပါ့။ ႏြား ႏို႔ဆုိလည္း ေကာင္းမွေကာင္း။ မလိုင္ကလည္း ထိပ္တန္း။ ႏို႔ ေအးကလည္း စပယ္ရွယ္။

မီးပြင့္ေရာင္စံုေတြနဲ႔ ထိန္ ထိန္ညီးကာ အေအးခန္းကလည္း ေကာင္းမွေကာင္းေပမုိ႔ လူေတြအ ျပည့္။ အားမနာဘဲႀကိဳက္ရာမွာဖို႔ ႏြားကေလးေတြကို ဂ်က္ေလာ ကြတ္ပ်ဴငွာပြင့္လင္းစြာ ျပဳပါရဲ႕။

ေဩာ္.. ႏြားေတြကလည္း ဆင္ေတြလိုပါပဲကလား။ တိရစၧာန္ေပမုိ႔ တစ္သံတည္းထြက္ေလေရာ့ သလားမသိ။ အနံ႔အရသာျပည့္ဝ ဘိတဲ့ ႏို႔ထြက္ပစၥည္းအဖံုဖံုကို အာ ႐ံုမရပါဆိုလား။

အန္ေဆ့ဖ္ (Unsafe)၊ အန္ ေဆ့ဖ္ (Unsafe)နဲ႔ ဆရာႀကီးဂ်က္ တည္းခိုရာဆီ ျပန္ေကြ႕ဆုိတဲ့ စကားကိုသာ တြင္တြင္ေျပာဆုိေန ၾကပါေလရဲ႕။

အင္းေလ.. ႏို႔မလိုင္ဆုိင္ႀကီး ထဲမွာ ဘဇာကိုမ်ား ႏြားကေလး ေတြ ေတြ႕ၾကတယ္မသိ။ သင္းတို႔ က အန္ေဆ့ဖ္ (Unsafe)ဆုိေတာ့ လည္း ဆရာႀကီးဂ်က္က ျပန္ေကြ႕ ႐ံုသာ။

(ေလး)

အႏို႔ႏွင့္.. ။

တတိယတစ္ရက္။ ဆိတ္ ကေလးႏွစ္ေကာင္နဲ႔ သိုးကေလး ႏွစ္ေကာင္ကို အသုပ္စံုဆုိင္ရွိရာ ဆီ ေခၚသြားခဲ့ပါရဲ႕။

ဆုိင္က အက်ယ္ႀကီး။ ခံုပု ကေလးေတြဆီမွာ လူေတြကိုယ္စီ ကိုယ္စီထိုင္လို႔။ အလယ္မွာ အ ၾကမ္းအုိးနဲ႔။ င႐ုတ္စိမ္းနဲ႔ ၾကက္ သြန္ျဖဴပန္းကန္ကေလးေတြခ် လို႔။

‘‘ထေနာင္းရြက္သုပ္၊ ျမင္း ခြာရြက္သုပ္၊ ေညာင္ရြက္သုပ္၊ မလႊပြင့္သုပ္၊ ျမဴရြက္သုပ္၊ သမုန္း ရြက္သုပ္၊ ငွက္ေပ်ာအူသုပ္၊ စား ခ်င္တာအကုန္မွာ ေတာမွာလို မဟုတ္ဘူး။ အရြက္ကို အရသာရွိ ေအာင္ သုပ္စားၾကတာ’’

ဆိတ္ကေလး၊ သိုးကေလး ေတြက ဂ်က္ရဲ႕စကားကို နားဝင္ပံု မရဘူးခင္ဗ်။ ေဘးဘီဝဲယာမွာ အ သုပ္စားေနၾကတဲ့ လူေတြလူေတြ ရွိရာဆီၾကည့္ၿပီး မစားေတာ့ဘူး ျပန္မယ္တဲ့။

ၿပီးေတာ့ သံၿပိဳင္ေျပာလိုက္ ပံုက..

"Unsafe"တဲ့။

(ငါး)

တစ္ေနကြယ္ေပ်ာက္၊ တစ္ မိုးေသာက္လ်က္၊ ရက္ေဟာင္း ကုန္ကာ၊ ရက္သစ္တို႔ေမြးဖြားလာ ခဲ့ေလရာ.. ။

ဘာတိုက္တိုက္ ဘာေကြၽး ေကြၽး မစားေရးခ်မစား၊ မေသာက္ ေရးခ်မေသာက္လုပ္တဲ့ တိရစၧာန္ ကေလးေတြ ေတာသို႔ျပန္သြားၿပီး သည့္သကာလ ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း လည္း စံုနံ႔သာၿမိဳင္ရွိရာဆီ အလည္အပတ္သြားမိေလသဗ်။

အဲသမွာ ၿမိဳ႕ကိုလာတုန္းက ႏြားႏို႔ဆိုင္ႀကီးထဲမွာ ဘဇာမွ မေသာက္ဘဲ အန္ေဆ့ဖ္ (Unsafe)လုိ႔ဆုိကာ ျပန္ထြက္သြားၾကတဲ့ ႏြားကေလးႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ေတြ႕ သဗ်။ တစ္ေကာင္က အထီး။ တစ္ေကာင္က အမ။

အခု.. သူတုိ႔က တိရစၧာန္စား ေသာက္ဆိုင္ႀကီးရွိရာဆီ ဂ်က္ကို ေခၚသြားပါေလေရာ။

ေဟာဗ်။ စားေသာက္ဆိုင္ လို႔ဆိုဘိလင့္ကစား ေခြးတစ္ ေကာင္ ေၾကာင္တစ္ၿမီးကိုမွ မေတြ႕မျမင္ပါရ။

‘‘ေဆ့ဖ္ (safe)ျဖစ္တယ္ ဆရာႀကီးဂ်က္ရဲ႕’’တဲ့။

ႏြားကေလးေတြ လက္ညႇိဳး ၫႊန္ရာဆီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထဲ ကို ဘယ္လိုမွမျမင္ရတဲ့ တဲက ေလးေတြ တဲကေလးေတြ။

ေဩာ္.. တိရစၧာန္ကေလး ေတြ လူ႔ရပ္လူ႔ရြာဆီလာတုန္းက အန္ေဆ့ဖ္ (Unsafe)လုိ႔ဆုိတာကို ဂ်က္သေဘာေပါက္စျပဳလာပါ ရဲ႕။ သင္းတုိ႔က ေဆ့ဖ္ (Safe)ျဖစ္ တဲ့ေနရာမွာမွ မွီဝဲသံုးေဆာင္တတ္ ၾကတာကိုး။

ႏြားကေလးတစ္ေကာင္က ေကာင္တာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေျမေခြးဆီသြားသဗ်။ ေျမေခြးက ေခါင္းခါ လိုက္တာကို ဂ်က္လွမ္းျမင္ရတာ ေပါ့။

‘‘ဆရာႀကီးဂ်က္ေရ.. က်ဳပ္ တုိ႔ႏွစ္ေကာင္က Booking လုပ္ ထားလို႔ တဲတစ္လံုးရတယ္။ ဆရာႀကီးဂ်က္အတြက္ တဲတစ္လံုးသြား ေျပာတာ မရဘူး။ တိရစၧာန္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနလို႔ ဒီေန႔က တိရစၧာန္ စကူး (School)ဖြင့္ရက္မို႔ ထင္ပါ ရဲ႕။ ဆရာႀကီးဂ်က္ ဆာရင္ေကာင္တာနားမွာ တစ္ခုခုမွာစားသြားပါ လား။ ေဆ့ဖ္ (Safe)ေတာ့ မျဖစ္ ဘူးေပါ့’’

ျပန္လာတဲ့ ႏြားထီးကေလး က အႏို႔ကလိုေျပာကာ ႏြားမ ကေလးကို လက္ဆြဲလို႔ ေဆ့ဖ္ (Safe)ျဖစ္ရာ အလံုပိတ္တဲက ေလးဆီ လွမ္းခ်ီကာ သြားခဲ့ေလ ေပါ့။

တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ကာ ေဆ့ဖ္ (Safe)ျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ သံုး ေဆာင္ေနၾကတဲ့ တဲကေလးေတြ ကိုၾကည့္ကာ ဂ်က္သေဘာက် သြားမိပါရဲ႕။

တိရစၧာန္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ေတြဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္သတၱဝါက ေလးေတြကို ေဆ့ဖ္ (Safe)ျဖစ္ ေအာင္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ လူေတြ ထက္သာပါေလေရာလားဗ်ာဟူ လို။ ။

From : 7 day daily - By : ဂ်က္ (ကြမ္းၿခံကုန္း)

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/75732

Read More »

Sunday, September 04, 2016

အျမင္စုံ ရင္ခုန္ ပင္လုံ




ဗ်ိဳ႕ . . .အယ္ဒီတာ ......

ဒီတစ္ပတ္လုံး က်ဳပ္ေတာ့ ႐ုပ္ျမင္ သံၾကားေရွ႕က မခြာႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနသဗ်။ သိတဲ့ အတုိင္း ၂၁ ရာစု ပင္လုံ ဆုိသဟာ ႀကီးကို က်ဳပ္တို႔ တစ္တုိင္း ျပည္လုံး ရင္သိမ့္ တုန္မွ် ၀ုိင္းၿပီး စိတ္၀င္ တစား နားစြင့္ေန ၾကရမင့္ ဟာကိုး။

အဲ... ဗ်ာ ...

လွ်ပ္ စစ္မီးေလး ခဏခဏ ျပတ္ေနတာ ကေတာ့ျဖင့္ ဆိုးခ်က္။ ပင္လုံ ညီ လာခံ ဖြင့္ပြဲေန႔က ဆုိ ရပ္ကြက္ထဲ မီးျပတ္ သြားလို႔ က်ဳပ္တို႔မယ္ ေဒါသ ေတြ ထြက္ရေသး တာကလား။ ဒါ ေပတဲ့ ၂၁ ရာစု ပင္လုံကို ႀကိဳဆုိ ေသာ အားျဖင့္ မီးျပတ္တယ္ လုိ႔သာ မွတ္လုိက္ ပါတယ္။

ရွိေစေတာ့၊ ရွိ ေစေတာ့။

ညီလာခံ ဖြင့္ပဲြေန႔တုန္းဆီက စင္ေပၚတက္ ေျပာၾကတဲ့ ဆုိင္ရာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေတြ ကို ၾကားရ တာဟာလည္း က်ဳပ္တို႔ ျပည္သူေတြအဖို႔ေတာ့ျဖင့္ တစ္အား ပဲ။

သူတုိ႔ရဲ႕ စကားအသြားအလာ အရ ညီလာခံတက္လာတဲ့ အသီး သီးေသာ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ျပည္ေထာင္စုသားခ်င္း ညီညြတ္ခ်င္ တယ္။

လက္တဲြခ်င္တယ္။ ၿငိမ္း ခ်မ္းခ်င္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ဘာ မွသံသယရွိစရာ မလုိပါဘူးဗ်ာ။ အားလုံးအမ်ား ၾကားၾကၿပီးသားပဲ။

ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရင္ထဲအဲသလို ရွိၿပီလားေဟ့ဆို က်ဳပ္တုိ႔ျပည္သူေတြကို ေမးမေနပါနဲ႔ေတာ့။ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္လုိက္တာမွ ဟိုးဘက္ ေတာင္ လြန္ေနေသးတယ္။

ျပည္ သူေတြဟာ မၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပးခဲ့ရ၊ေနရပ္အုိးအိမ္ကိုလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္စြန္႔ခဲ့ရၿပီးၿပီ။

ခ်စ္သူခင္သူေတြ အခ်င္းခ်င္းၾကား ေသကဲြရွင္ကဲြ ခဲြခဲ့ရတဲ့ အခါေတြလည္း နည္းေရာလား။ ျပည္သူေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရခ်င္တာၾကာေပါ့။

အစိုးရကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္း ေရး လုိခ်င္တယ္။ ဆုိင္ရာလက္ နက္ကိုင္အဖဲြ႕အစည္းမ်ားက လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ ေဆာက္ခ်င္တယ္။ ျပည္သူမ်ား လည္း ၿငိမ္းခ်မ္း ခ်င္ေနၾကၿပီ။

ဒါ ေပတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရေသးတာ တစ္ခုပဲ ေျပာစရာရွိတယ္။

ဟဲ... ဟဲ... သိဘူးေလဗ်ာ။ သိတာတစ္ခု ပဲ ရွိသဗ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ သူတင္း ကုိယ္တင္းဆိုရင္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း တင္းမာၿပီးရင္း တင္းမာမွာပဲ။ အဲ...သူေလွ်ာ့ ကိုယ္ေလွ်ာ့ နဲ႔ ၿပိဳင္တူ ေပ်ာ့ၾကရင္ေတာ့ ေပ်ာ့ ရာကေန ေပ်ာ္စရာ ရလဒ္ေကာင္း ေလးေတြ ထြက္လာစရာ အေၾကာင္း ရွိသေပါ့ေလ။

သဟာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၂၁ ရာ စု ပင္လုံဖြင့္ပဲြမွာေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္း မယ္ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡေတြရဲ႕ မူလ ဇာစ္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးျပ ႆနာေတြကို ေျဖရွင္းႏုိင္ဖို႔ အဓိ က လုိအပ္ခ်က္ဟာ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ၊ အျပန္အလွန္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ပူးေပါင္းအေျဖရွာႏုိင္ဖုိ႔ ျဖစ္ တယ္ ဆိုတာ အၿမဲပဲ ခံယူထားပါ တယ္တဲ့။

ညီလာခံကိုလာၾကတဲ့ အသီးသီးေသာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မွာလည္း အလားတူ စိတ္သေဘာ ထားမ်ဳိး ရွိလိမ့္မယ္ဆိုတာ ဘစီတို႔ ယုံမွားသံသယ မ၀င္ပါဘူးဗ်ာ။

ရွိ လို႔လည္းပဲ ညီလာခံမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြကို လာၿပီး တင္ျပၾကတာေပါ့။ ဟုတ္ဘူးလား ခင္ဗ်ာ။

ဒီမွာ အားလုံးပါ၀င္ႏုိင္ဖို႔ဆုိ တဲ့ အခ်က္တစ္ခုကိုလည္း ညီလာ ခံတက္လာတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီး မ်ားထဲက တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ ေတြမွာပါသဗ်။ ႏုိင္ငံေရးအရ မတူကဲြျပားတဲ့ အျမင္သေဘာထား ရွိၾကတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းေတြ အား လုံးပါ၀င္ႏုိင္ေလ ေကာင္းေလပါ ပဲ။

ဘစီတို႔ အျမင္ကေတာ့ ညီလာ ခံကို ေရာက္မလာေသးတဲ့ အဖဲြ႕ ေတြလည္း ေရာက္လာေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပးဖို႔ လုိအပ္သလုိမ်ဳိးပဲ ညီလာခံဆီ ေရာက္လာၿပီးသကာ လ အျမင္သေဘာထား ေဆြးေႏြး ဖလွယ္ၾကတဲ့ အဖဲြ႕အစည္း လူ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ နားလည္မႈေတြ အားေကာင္းလာ ပါေစ၊ သဟာလုိျဖစ္ေအာင္လည္း ပဲ လုပ္ၾကပါလို႔ ေတာင္းပန္ခ်င္ တာပဲ။

ဘာလို႔ဆို ဒီညီလာခံဟာ အ မ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ၾက တဲ့ ပဲြႀကီးကိုးခင္ဗ်။ ေနာက္ပိတ္ ဆုံးေပါ့ေလ။ ဖြဟဲ့ လဲြေစပယ္ေစ၊ အႏွီညီလာခံႀကီးက ဘာအေျဖမွ မထြက္သည့္ တုိင္ေအာင္ စိုေသာ လက္ကို မေျခာက္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ၾကဖို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ဘစီ တို႔ ထင္သဗ်ဳိ႕။

ဒါေပသိ ယုံတယ္ ေလ။ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံ ဟာ အေဟာသိကံေတာ့ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ အားလုံးဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားကို ဟင္းလင္း ဖြင့္ထားၿပီး
ေဆြးေႏြးၾကစမ္းပါ၊ တုိင္ပင္ၾကစမ္းပါ၊ ႏွီးေႏွာၾကစမ္း ပါ။ ဘယ္ေလာက္အျမင္ေတြ ကဲြ ကဲြ လမ္းတူရင္ေတာ့ တစ္ေနရာမွာ ဆုံၾကမွာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္ အယ္ ဒီတာ။

ညီလာခံ ပထမေန႔ ေဆြးေႏြး ခ်က္ေတြမွာ အဖဲြ႕အစည္းအသီး သီးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ တင္ ျပခ်က္ေတြကို နားေထာင္ရသ ေလာက္ကေတာ့ အားလုံးဟာ ဒီ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖုိ႔ဆုိရင္ အခ်င္း ခ်င္း ညီညြတ္ဖို႔လုိတယ္။

စည္းလုံး ဖို႔လုိတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔လိုတယ္။ ဒါ မွ ကမၻာနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းႏုိင္မယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြ ရွိၾကသူခ်ည္းပဲ ေတြ႕ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္နက္ ကိုင္ၿပီး တစ္ဖက္နဲ႔
တစ္ဖက္ တုိက္ ခိုက္ၾကတဲ့ နည္းဟာလည္း ျပႆ နာေတြေျပလည္ဖို႔အတြက္ အလုံး စုံမွန္ကန္တဲ့ နည္းလမ္းမဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့ အျမင္ေတြလည္း ရွိၾကတာ ၾကားနာရ
ပါတယ္။

ေသခ်ာတာ ကေတာ့ တုိင္းသူျပည္သားလူအ မ်ား ေကာင္းစားဖို႔အတြက္ စစ္ ေတြတုိက္ေန႐ုံနဲ႔ မရဘူးဆိုတာ အားလုံးက သေဘာေပါက္ေနၾက တာပါပဲ။ ဒီအတြက္ တစ္အားတက္မိပါတယ္။

နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ဘစီတို႔စိတ္ ထဲ စစ္ေၾကာင့္ေနရပ္က တိမ္း ေရွာင္ေနရတဲ့ ျပည္သူမ်ားရဲ႕ မ်က္ ႏွာေတြကိုေျပးျမင္ပါတယ္။ ေန ျပည္ေတာ္မွာ ညီညြတ္ေရး၊ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးစကားေတြ ေျပာေနခ်ိန္မွာ အနိမ့္ဆုံးေတာ့ သူတုိ႔ဟာ မိမိတို႔ ရဲ႕ ေနရပ္နဲ႔ အေ၀းမွာဆက္လက္ ၿပီး ေရာက္မေနသင့္ေတာ့ဘူးလုိ႔ လည္း ထင္ပါတယ္။

သူတုိ႔ေတြ အိမ္အျမန္ဆုံးျပန္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ ေပးဖုိ႔ ဆုိင္ရာေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလုံးမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အဲ လို ျပန္ဖို႔ဆုိတာကေတာ့ စစ္ပဲြေတြ ေနာက္ထပ္
ဆက္မျဖစ္ေတာ့မွ လည္း ျဖစ္မွာဆုိေတာ့ကာ အနည္း ဆုံး တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ စစ္မက္ မျပဳၾကဘူးဆုိတဲ့ သေဘာတူညီ ခ်က္ကေလးမ်ား ညီလာခံက ေပၚ ထြက္လာရင္ေတာင္ ႀကိဳဆုိရမွာပါ။

၂၁ ရာစု ပင္လုံနဲ႔ပတ္သက္ ၿပီး သေဘာထားအျမင္ကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲခင္ဗ်။ အေကာင္းျမင္၊ အဆုိးျမင္စုံလို႔ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္လူမႈကြန္ရက္ေပၚ တက္ၾကည့္ရင္ ပင္လုံနဲ႔ပတ္သက္ ၿပီး ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေပါင္းလန္ ေနေအာင္ ေတြ႕ရမယ္သာမွတ္။

တခ်ဳိ႕ကလည္း အပ်က္ဘက္က ေတြး၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း အေကာင္း ဘက္က ႐ႈနဲ႔တကယ့္ကို ‘ဗဟု’ျဖစ္ ေနေတာ့တာပါပဲ။ က်ဳပ္တို႔ေတာ့ ဒါဟာျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ ျပည္သူလူထု ပါ၀င္ရမယ္ဆုိတာ ကို လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနၾကတာပါလို႔သာ ယူမွတ္ ရေတာ့တာပါပဲ အယ္ဒီတာေရ။

လူထုအျမင္ဆုိလို႔ ေျပာရဦး မယ္ဗ်ဳိ႕။ ညီလာခံ ပထမေန႔တုန္း က ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမယ္ ဓာတ္ပုံ ေတြတက္လာပါသေကာ။ ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ညီလာခံခန္းမထဲမယ္ ကိုယ္စားလွယ္တခ်ဳိ႕ စက္ေတာ္ ေခၚေနတဲ့ ပုံေတြခင္ဗ်။ တက္လာ ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး။ ပရိသတ္ ၾကား အေတာ္ပဲ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတယ္။ ေျပာၾက၊ ဆုိၾက၊ ေ၀ဖန္ၾကနဲ႔
ေအာင္မေလးဗ်ာ...စုံလို႔။ ဒါမ်ဳိးမျဖစ္သင့္ဘူး ဘာဘူးေတြေပါ့ေလ။

ဟာ ေနာက္တစ္ရက္က် ေတာ့ အဲသဟာ နားလည္မႈလဲြၿပီး ေဖာ္ျပတာပါတဲ့။ အမွန္က ရပ္ေ၀း ကလာၾကတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ဟာ အစည္းအေ၀းအားလပ္ခ်ိန္ မွာ ေခတၱေမွးစက္အနားယူေနၾက တာသာ ျဖစ္ပါသတဲ့။

ဒါေပတဲ့ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားလည္း သိတဲ့ အတုိင္းပဲဗ်ာ။ သတင္းဆိုသဟာ မ်ဳိးဟာ မွားေဖာ္ျပမိၿပီလားေဟ့ဆို ရင္ ေနာက္ကအဖန္ဖန္ အထပ္ ထပ္ ေျဖရွင္းခ်က္
လုိက္ေပတဲ့ ေျပႏုိင္ခဲတ့ဲ အရာမ်ဳိးကလား။ အမွန္တရားက ဖိနပ္စီးေနတုန္း မုသား က ကမၻာတစ္ပတ္ေတာင္မွ ပတ္ၿပီးသြားၿပီဆုိတဲ့ စကားလည္းအရွိ သား။

ဒီေနရာမယ္ စာနယ္ဇင္းသ မားေတြအပါအ၀င္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ ကိုယ့္အျမင္ကိုယ့္အထင္ကို မိမိတို႔ရဲ႕ ေမြးပါရာ အခြင့္အေရး အရ ၀င္ေရာက္ေရးသားၾကတဲ့ လူ ႀကီးမင္းမ်ား၊ လူကေလးမင္းမ်ား အေနနဲ႔လည္း အထူးသတိျပဳဖို႔လို တာက ၂၁ ရာစု ပင္လုံဆုိသဟာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးတဲ့ ညီလာ ခံႀကီးပါခင္ဗ်ာ။

အႏွီညီလာခံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းအခ်က္အ လက္ေတြ ေဖာ္ျပမယ္ဆိုရင္ အ ႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ စစ္ေဆး အတည္ျပဳၿပီး ေဖာ္ျပႏုိင္မွသာ ေတာ္႐ုံက်မယ္ထင္သဗ်ာ။

ကိုယ့္ ေဖာ္ျပခ်က္ တိမ္းေစာင္းသြားလို႔ ဖတ္မိသူ လူအမ်ားမွာ ၀ိ၀ါဒကဲြရ တာမ်ဳိးဟာ ဟန္မက်ပါဘူးခင္ ဗ်ာ။ ‘၀’ျပည္ေသြးစည္းညီညြတ္ ေရးအဖဲြ႕က ကိုယ္စားလွယ္တခ်ဳိ႕ ညီလာခံက ျပန္သြားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းထြက္ပါသေကာ။ အဲသ ဟာ ဘာေၾကာင့္ဘယ္လိုဆုိတာ မသိရခင္စပ္ၾကားမွာ လူထုၾကား အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေပၚလာေရာ။

ေနာက္တစ္ေန႔ဖတ္တဲ့ သတင္းစာတခ်ဳိ႕က အႏွာသတင္း နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လိပ္ပတ္လည္ ေအာင္ ေဖာ္ျပၾကသမို႔ ေတာ္ေသး ရဲ႕လို႔ ဘစီတို႔ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။

ဘစီတို႔ကေတာ့ သာမန္ပါပဲခင္ ဗ်ာ။ ဘာမွလည္း ေျပာေရးဆုိခြင့္ မရွိပါဘူး။ ဒါေပသိ ဒီအခ်ိန္ဟာ ညီညြတ္ေရးကို ျပန္လည္တည္ ေဆာက္ဖုိ႔ လုံးပန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိ
ေတာ့ကာ ညီညြတ္ဖုိ႔ဆုိရာမွာ အ ျပန္အလွန္နားလည္မႈက အခရာ က်ေလေတာ့ ျပည္သူေတြၾကား၊ ဆုိင္ရာ ဆုိင္ရာေတြၾကားမွာ မလို အပ္ဘဲ နားလည္မႈလဲြမွားေစတဲ့ အရာေတြကို ေသခ်ာစိစစ္ၿပီး နား လည္မႈတုိးပြားေစမယ့္ ေရးသား ေျပာဆုိသမႈေတြ ျပဳၾကရင္ျဖင့္ သင့္မွာပဲလုိ႔ေတာ့ တစ္ခြန္းတစ္စ ၀င္ေျပာရပါတယ္ခင္ဗ်။

အယ္ဒီတာေရ...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ အေကာင္းကို သာ ရင္တခုန္ခုန္နဲ႔ ေမွ်ာ္ရတာပဲ ဗ်။ အခုဆုိရင္ ၂၁ ရာစု ပင္လုံက ေန က်ဳပ္တို႔ဟာ အျမင္အစုံကို ၾကားေန
ရတယ္ဗ်ာ။ အျမင္စုံမွ လည္း အစုံျမင္မွာကိုးခင္ဗ်။ အစုံ ျမင္မွလည္း ဘုံအက်ဳိးစီးပြားဆီ ခ်ီ ႏုိင္မယ္မွတ္တာပဲ။ အႏွီဘုံအက်ဳိး စီးပြားဆိုသဟာ တစ္ျပည္လုံးၿငိမ္း ခ်မ္း
လုံၿခံဳေရးကလဲြလ႔ုိ ဘာျဖစ္ရဦးမွာလဲဗ်ာ။ ေတာ္ေသးၿပီ။ ။

(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ ဘစီ၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္)

From : 7 day daily - By : ဘစီ

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/74462

Read More »

Sunday, August 28, 2016

ေတာထဲက အလြယ္၊ အခက္လမ္းမ်ား




(တစ္)

တစ္ရက္ ကေလးေတြ မေတြ႕ေတာ့ ေမးျဖစ္ သဗ်။ ကေလးဆုိ ေပမယ့္ သိပ္ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္က ေလးေတြေတာ့ ျဖင့္လည္းမဟုတ္ ေခ်ဘူးေပါ့။ လူေတြ အေနနဲ႔ ႏိႈႈင္း ယွဥ္ ေျပာရရင္ ကိုးတန္း၊ ဆယ္ တန္းေလာက္ အရြယ္မ်ိဳးေလး ေတြ။ အႏုိ႔ေသာ္ တိရစၧာန္ ကိုး တန္းေပါ့။ တိရစၧာန္ ဆယ္တန္း ေပါ့။

ဂ်က္ေရာက္ သြားခဲ့တဲ့ အိမ္ က ႏြားႀကီး ဘြတ္အဲတုိ႔ အိမ္။ သူ႔ မိန္းမ ေဒဝီ ဘြတ္အဲလည္း ရွိေန ေလရဲ႕။ ႏြားလင္မယားက တိရစၧာန္ ေဈးထဲမွာ ေရာင္းဖို႔ ဆိုလား ဒိန္ခဲ ေတြ လုပ္အၿပီး ေကာက္႐ိုးေျခာက္ ေတြ ဝါးရင္းက ေအးေအးလူလူ နားေနၾကတဲ့ အခ်ိန္။

သူတို႔မွာက မတိမ္း မယိမ္း ႏြားကေလးႏွစ္ ေကာင္ရွိတယ္။ အထီးကေလး ေတြ။ သားေတာ္ေမာင္ႏွစ္ေကာင္ လို႔ပဲ ဆုိၾကပါေတာ့။

အရင္တစ္ ေခါက္ ဘြတ္အဲရိပ္ၿမံဳကို ေရာက္ တုန္းက တိရစၧာန္ ကာတြန္းစာ အုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ပါးစပ္ႀကီးေတြၿဖဲၿပီး သေဘာက်ေနၾကတဲ့ ႏြားကေလး ႏွစ္ေကာင္။

တမာပင္ေအာက္မွာ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတဲ့ အဲ သည့္ႏြားကေလးႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ကာ ဂ်က္ကေတာင္ ခင္ဗ်ား သားေတြ ၿငိမ္လွပါလား ဘြတ္အဲ ရဲ႕လုိ႔ ေျပာမိ ခဲ့ေသးတယ္။ ဘြတ္ အဲက ဘုတ္အုပ္ေတြ႕ရင္ လက္က မခ်ေတာ့ဘူးဗ်ာေရတဲ့။ သား ေမာင္ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကိုၾကည့္ကာ သေဘာက်တဲ့ ေလနဲ႔။

အခု.. ကေလးေတြ မေတြ႕ ေတာ့ဘူးလို႔ ဂ်က္ေျပာတာက အဲ သည့္ႏြားကေလးႏွစ္ေကာင္ကို ေျပာတာပါ။ မေတြ႕ေတာ့လည္း ေမးမိေလတာပ။ သားေမာင္ ႏြား ႏွစ္ေကာင္ေကာဗ်လို႔။

‘‘ေမးတတ္ပေလဗ်ာ။ စာ ၾကည့္တုိက္တဲ့ဗ်။ မနက္လင္း ၾကက္မတြန္ခင္ကတည္းက ထြက္ သြားၾကတာ’’

ၾကည့္စမ္း။ ဂ်က္နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္လိုက္တာ။ အဲသည့္စကားလံုး ကို ဂ်က္ေမ့ေနလိုက္တာ။ စုံနံ႔သာ ၿမိဳင္ေတာထဲကို မၾကာခဏေရာက္ ေနပါလ်က္ တိရစၧာန္ကမၻာနဲ႔ ယင္း ၎ စာၾကည့္တိုက္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို ဘယ္တုန္းကမွ ယွဥ္တြဲလို႔ မစဥ္းစားမိခဲ့ေလဘူးဗ်ာ။ ရွိမွန္း လည္းမသိဘူး။ ရွိမယ္လည္း မထင္ဘူး။ တိရစၧာန္ေတြမွာလည္း စာၾကည့္ တိုက္ ရွိေလသတဲ့။ အံ့ပါေရာ။

‘‘လိုက္ဗရီ (Library) တိရစၧာန္လိုက္ဗရီ၊ တိရစၧာန္စာ ၾကည့္တိုက္ ၾကားလို႔သာ ယံုရ ေတာ့တယ္။ ဘယ္တုန္းကမွ ဂ်က္သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အႏို႔.. ေနပါ ဦး ဘယ္နားဆီမွာတဲ့တံုး’’

စာအုပ္ဆုိရင္ ငမ္းငမ္းတက္ သြားရည္တမ်ားမ်ားျဖစ္တတ္တဲ့ ဂ်က္က စာၾကည့္တိုက္ဆုိတဲ့အသံ ကိုၾကားေတာ့ သြားေရာက္ေစ့ငု ေလ့လာဖို႔ရာ အားတက္သေရာ ဆုိသလို ေမးမိပါေလေရာ။

ႏြားႀကီးဘြတ္အဲ စိတ္႐ႈပ္ ေထြးသြားပံုရပါတယ္။ ႏွာမႈတ္ သဗ်။ ခြာရွပ္သဗ်။ ၿပီးေတာ့မွ..

‘‘အေဆြဂ်က္ေမးေတာ့မွ ေခါင္းေျခာက္သြားတယ္။ ရွိေတာ့ ရိွတယ္။ အဘယ္နားမွန္းမသိဘူး။ ဟိုႏွစ္ေကာင္ျပန္လာမွ ေမးေပ ေတာ့’’တဲ့။

‘‘အႏို႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သားေမာင္ ႏြားႏွစ္ေကာင္က ဘယ္ေတာ့ ေလာက္ ျပန္ေရာက္မွာတံုး’’

‘‘အဲ.. ေနာက္ေတာ့က်တတ္ တယ္။ တစ္ခါတေလ ႏြား႐ိုင္း သြင္းခ်ိန္၊ တစ္ခါတေလလည္း သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္ေလာက္ ေရာက္မွ ျပန္ေရာက္တတ္တယ္’’

ဂ်က္နည္းနည္းေတာ့ ခ်ာလ ပတ္လည္သြားသဗ်။ လင္းၾကက္ မတြန္မီကသြားကာ သက္ႀကီး ေခါင္းခ်ခ်ိန္ေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ တဲ့အထိ ဘဇာသို႔မ်ား စာေတြကို ဖတ္ေနၾကပါလိမ့္။

ဒါေၾကာင့္ ၿပီးမွ ျပန္လာမယ္ ဗ်ာလုိ႔ ေျပာၿပီးတဲ့သကာလ ေတာ လမ္းအတုိင္း ခရီးဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါ ရဲ႕။

(ႏွစ္)

ထိုနည္းလည္းေကာင္း၊ ထို နည္းလည္းေကာင္းဆုိတဲ့ စကား ကိုသာ အထပ္ထပ္ဆုိလိုက္ခ်င္ပါ ေတာ့တဲ့။ ျမင္းႀကီး အႆၾကာျဖဴ တုိ႔ အိမ္ကို ခဏဝင္မိေတာ့ သူ႔ သမီးႏွစ္ေကာင္မရွိျပန္ဘူး။ အ ႀကီးမက ျဖဴျဖဴသိေႏၶာ။ အငယ္မ က နီနီသိေႏၶာ။ လိုက္ဗရီ (Libra-ry) (ေခၚ) တိရစၧာန္စာၾကည့္ တိုက္ဆီသို႔ပဲတဲ့ခင္ဗ်။

‘‘ေနပါဦး.. မစၥတာ အႆ ၾကာျဖဴရဲ႕ အေဆြတို႔ တိရစၧာန္ စာ ၾကည့္တိုက္က အဘယ္နားဆီမွာ တဲ့တံုး က်ဳပ္သြားခ်င္လုိ႔’’

အႆၾကာျဖဴက လည္ဆံ ေမြးေတြ ဖြားခနဲ ဖြားခနဲ ျဖစ္ ေအာင္ ခါလိုက္ၿပီးတဲ့သကာလ ေဩာ္.. စာၾကည့္တိုက္ရွိတဲ့ေနရာ လား ဘယ္္သိမတံုးဗ်တဲ့။ မွတ္က ေရာ။ ၿပီးေတာ့ စကားက ဆက္ ေသးတယ္။ သိေႏၶာမႏွစ္ေကာင္ ျပန္လာမွ ေမးၾကည့္တဲ့။ မိုးေတာ့ နည္းနည္းခ်ဳပ္မယ္တဲ့။

စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာ အမ်ိဳးသား စာၾကည့္တိုက္ႀကီးရွိသဗ်။ အေမ ရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ကြန္ဂရက္စာၾကည့္တိုက္ႀကီးရွိသဗ်။ ႐ုရွားႏုိင္ငံမွာ လီနင္ဂရက္စာၾကည့္တိုက္ႀကီး ရွိသဗ်။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာ ျဗစ္တစ္ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးရွိသဗ်။ ထီးထီး မားမားႀကီးေတြ။ ထင္ထင္ရွားရွား ႀကီးေတြ။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အခ်က္အ ခ်ာ က်တဲ့ေနရာေတြမွာ အမ်ားသူ ငါ ျမင္ကြင္းထဲမွာ ထင္ထင္လင္း လင္း ရွင္းရွင္းကြက္ကြက္ဆုိေတာ့ ကာ ထြက္ၾကဝင္ၾကနဲ႔။

အခု စံုနံ႔သာၿမိဳင္လုပ္ပံုႀကီး က ၾကည့္။ လူေတြကို တုကာ တိရစၧာန္စာၾကည့္တိုက္ဆုိတာ ႀကီးကိုေတာ့ လုပ္ထားပါေလ သတဲ့။ ေတာထဲမွာရွိပါေလသတဲ့။ အႏို႔ေသာ္ အဘယ္ေနရာမွာဆုိ တာ ဧည့္သည္ေတာ္ဂ်က္ကို အ သာထားလုိ႔ တိရစၧာန္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေတာင္မသိ။ တိရစၧာန္ ေတြ အသိဉာဏ္ပညာဗဟုသုတ ႂကြယ္ဝဖို႔ရာ လုပ္ေပးရတဲ့ တိရစၧာန္စာၾကည့္တိုက္ဆုိတာႀကီးကို အ ဘယ္ေနရာမွာ သြားလုပ္ထားပါ လိမ့္။

(သံုး)

စံုနံ႔သာၿမိဳင္မွာ လွည့္လည္ ရင္း တိရစၧာန္ႀကီးေတြကို ေမးတဲ့ အခါ တိရစၧာန္လိုက္ဗရီဆုိတာ ဟိုမွာသည္မွာ ဇေဝဇဝါနဲ႔ပါ။ ည ေရာက္ေတာ့ ဂ်က္ ျမင္းမိသားစု အိမ္ကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္တယ္။ ျမင္းဆုိေတာ့ နည္းနည္းျမန္ပံုရ သဗ်။ ျဖဴျဖဴသိေႏၶာေရာ၊ နီနီ သိေႏၶာေရာ ျပန္ေရာက္ေနၾကပါ ၿပီ။ ဒါေတာင္ ေမွာင္စ,ပ်ိဳးလုိ႔။

‘‘အႏို႔ ျဖဴျဖဴတုိ႔၊ နီနီတို႔ တစ္ ေနထြက္ တစ္ေနဝင္ ညည္းတို႔ တိရစၧာန္လိုက္ဗရီက ေဝးကြာ လြန္းသလားကြယ္’’

ျမင္းမကေလးႏွစ္ေကာင္ ၿပိဳင္တူဟီလိုက္ ရယ္လိုက္တဲ့ အ သံဟာ ေတာရဲ႕ ညဥ့္ယံကို လႈပ္ ခါပစ္လုိက္ေလရဲ႕။ ၿပီးမွ တစ္ ေကာင္က လည္ဆံေမြးေတြကို ေလးငါးဆယ္ခါ ခါလိုက္ရင္း ဒီ မွာ ဆရာႀကီး အန္ကယ္ဂ်က္ရဲ႕ ဆိုကာ စကားကို ဆက္ပါေလရဲ႕။

‘‘ဘယ္ေလာက္ေဝးသလဲဆုိ ရင္ ကြၽန္မတုိ႔ ျမန္တဲ့ျမင္းေတာင္ သြားခ်ိန္နဲ႔၊ ျပန္ခ်ိန္နဲ႔ စာဖတ္ခ်ိန္ ႏွစ္နာရီေလာက္ပဲရတယ္။ က်န္ တဲ့အေကာင္ေတြဆို တြက္သာ ၾကည့္ေပေတာ့။

ဒါေၾကာင့္ တိရစၧာန္အမ်ားစုက စာၾကည့္ တိုက္မသြားၾကဘူး။ ရွိမွန္းလည္း မသိဘူး။ ေတာစြန္ေတာဖ်ား ဟိုး ဂႏုိင္ႀကီး၊ လိုဏ္ႀကီးေတြကိုေက်ာ္ ကာ ေတာင္အထပ္ထပ္
ေျမာင္ အခ်ပ္ခ်ပ္၊ ေခ်ာင္းအသြယ္သြယ္ ေျမာင္းအဆြယ္ဆြယ္ ကူးျဖတ္ ေက်ာ္နင္း ခရီးျပင္းႏွင္ၿပီးေတာ့မွ တိရစၧာန္လိုက္ဗရီကိုေရာက္တာ ဆရာဂ်က္ရဲ႕။

တခ်ိဳ႕ဆို စာဖတ္ ခ်င္လြန္းလို႔ တစ္ရက္ေလာက္ႀကိဳ ၿပီးသြားရတဲ့ခရီး တြက္ၾကည့္ ေတာ့’’

တိရစၧာန္ကမၻာမွာ စာဖတ္ဖို႔ ခက္လိုက္တာ။ စာအုပ္ေတြရွိရာ က ေဝးကြာလြန္းလိုက္တာ။ ဂ်က္ စိတ္နည္းနည္းညစ္လာတာနဲ႔ ဘီ ယာအဝေသာက္၊ ဝီစကီအဝေမာ့ ၿပီး အႏွိပ္ကေလးဘာေလး ခံပစ္ လိုက္ခ်င္ေၾကာင္း ထုတ္ေျပာ လိုက္မိပါေလေရာ။

‘‘အယ္.. အဲဒါက ေတာရဲ႕ အလယ္ေကာင္ ဗဟိုတည့္တည့္ မွာကို ဆုိင္ႀကီးေတြမွ ပြလို႔။ ဘယ္ နားၾကည့္ၾကည့္ ရွိတယ္’’တဲ့။

နီနီသိေႏၶာက။ ျဖဴျဖဴသိေႏၶာ က။

ေသာက္စရာ၊ စားစရာ၊ ေပ်ာ္စရာ၊ ပါးစရာ၊ ကဲစရာ၊ ခြၽဲ စရာ၊ ေလစရာ၊ ေပစရာ ေနရာ ေတြကို တိရစၧာန္ေတြေရာက္ဖို႔ လြယ္ေအာင္ စီစဥ္ထားၿပီး ဖတ္ဖို႔၊ မွတ္ဖို႔၊ ေတြးဖို႔၊
ေခၚဖို႔၊ စဥ္းစားဖို႔၊ ဆင္ျခင္ဖို႔ ပ်ိဳးေထာင္ေပးတဲ့ေနရာ ေတြကို လြယ္လြယ္နဲ႔ မေရာက္ ေအာင္ လုပ္ထားတာ ေတာရဲ႕ စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာတဲ့။

တိရစၧာန္ဆုိၿပီး အထင္ေသး လုိ႔ မရပါကလားဗ်ာတုိ႔။ ။

From : 7 day daily - By : ဂ်က္ကြမ္းျခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/73990

Read More »

Wednesday, August 17, 2016

--- ရေတာ့ မလိုလို !!!




ငါေနာ္ ရွင္ခ်င္တယ္ တကယ္

စည္းပ်က္ ကားကို ဒဏ္ေငြ တိုးမယ္ ဆိုေတာ့ ကားသမား တခ်ိဳ႕ ဆႏၵျပတယ္ သူတို႔ စည္းမရွိ ကမ္းမရွိေမာင္း လို႔ရေအာင္ ဒဏ္ေငြဘဲ ေလ်ာ့ေပးရ မလိုလို

ျမစ္ကူး တံတား ထိုးမယ္ လုပ္ေတာ့ သမၺာန္ခတ္ သမားေတြ နစ္နာမယ္ ေျပာတယ္ သူတို႔ မနစ္နာေအာင္ ျပည္သူေတြ တစ္သက္လံုး သမၺာန္နဲ႔ဘဲ နွစ္ပါးသြား ရေတာ့ မလိုလို

ဘိန္းခင္း ဖ်က္ေတာ့ ဘိန္းစိုက္ ေတာင္သူေတြ ငတ္ကုန္ မွာေပါ့လို႔ ေျပာတယ္ သူတို႔ လူတစ္စု မငတ္ေအာင္ လူ သန္းငါးဆယ္က ဘိန္းဘဲ ဝိုင္းရႈေပး ရေတာ့ မလိုလို

ျပည္တြင္းထုတ္ စားေသာက္ ကုန္ေတြ ေစ်းႏႈန္း အဆမတန္ ျမင့္မားေနလို႔ ျပည္ပက တင္သြင္းဘို႔ လုပ္ေတာ့ ျပည္တြင္း လုပ္ငန္းရွင္ေတြ နစ္နာမယ္လို႔ ထေအာ္ ၾကတယ္ သူတို႔ လူတစ္စု အဆင္ေျပေအာင္ လူ သန္းငါးဆယ္ ကဘဲ တစ္သက္လံုး ဒုကၡခံျပီးေစ်းႀကီးေပး ဝယ္စား ေနရေတာ့မလိုလို

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ႀကီး ျပန္ထိမ္းသိမ္း ရေအာင္ ဗရမ္းဗတာ အထပ္ျမင့္ တိုက္ေတြ စည္းကမ္းၾကပ္လိုက္ေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားေတြ နစ္နာတယ္လို႔ ေအာ္ၾကျပန္တယ္ သူတို႔ လူတစ္စု မနစ္နာေအာင္ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ႀကီးဘဲ ဖ်က္ပစ္ ရေတာ့ မလိုလို

လမ္းေပၚေစ်းသည္( လမ္းေဘးေစ်းသည္ အဆင့္ထက္ျမင့္) ေတြဖမ္းဘို႔ လုပ္ေတာ့ ဆင္းရဲလို႔ ေစ်းေရာင္းတာ ဒါမေရာင္းရယင္ သူခိုး ဂ်ပိုး လုပ္ရမွာလား ျပန္ေမးတယ္။ ဒီလူတစ္စု သူခိုးဂ်ပိုး မျဖစ္ေအာင္ တစ္ျမိဳ႕လံုးကို အမိႈက္ပြေနတဲ့ ေစ်းႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းလိုက္ ရေတာ့ မလိုလို

၂၀၀၆ ေမာ္ဒယ္လ္ အထက္ကားေတြနဲ႔ အမ်ားပိုင္ ဘတ္စ္လိုင္းေတြ ေထာင္မယ္ ဆိုေတာ့ မူလ ကားပိုင္ရွင္ေတြ နစ္နာမယ္လို႔ ေျပာတယ္ သူတို႔ လူတစ္စု အဆင္ေျပဘို႔ လူမ်ားစုႀကီးက ကားေဟာင္းေတြနဲ႔ လုေက်ာ္ ခြတက္ သက္စြန္႔ စံဖ်ား တစ္သက္လံုး စီးေန ရေတာ့ မလိုလို

အခုလည္း အခြန္ေရွာင္တဲ့ သူေတြ ဖမ္းဘို႔ လုပ္ေနျပီ ဆိုေတာ့ ဘာသံေတြ ၾကားရ ဦးမလဲမသိ။

သူေဌးနဲ႔ နင္းျပားၾကား ခါးခ်ိေနေပဦးေတာ့ ျမန္မာျပည္။

From : Pyi Thu Siz Thar

Originally published at - https://www.facebook.com/mg.bamar.54?hc_ref=NEWSFEED

Read More »

Monday, August 08, 2016

တိရစာၦန္ေဒးလီးစာမ်က္ႏွာမ်ား




(တစ္)

သတင္းစာ ပညာကို စိတ္၀င္ စားတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ က အန္ကယ္ဂ်က္ အန္ကယ္ဂ်က္ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ကြၽႏ္ုပ္ ဆရာ ႀကီး ဂ်က္ရဲ႕ အခန္း တံခါးကို လာ ေခါက္ၿပီးတဲ့ သကာလ သူေလ့လာ သုေတသန ျပဳခ်င္တဲ့ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ အေၾကာင္းကို စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္ ၾကရာကေန ေနာက္ ဆံုးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ သား ေတာ ထဲ ေရာက္သြား ခဲ့ၾကရ ေတာ့တာ ပါပဲေလ။

ေၾသာ္္...ဘယ္ေတာ ရွိမွာတံုး ဗ်ာရဲ႕။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ပဲေပါ့။ ဂ်က္ အ၀င္ အထြက္ရွိတဲ့ ေတာက စံုနံ႔သာၿမိဳင္ပဲ ရွိတဲ့ ဥစၥာ။

အဲသည့္ လူငယ္က ႀကံႀကံ ဖန္ဖန္ တိရစၧာန္ သတင္းစာေတြကို သုေတသန ျပဳခ်င္သပ ဆိုလား။

‘‘နယူးေယာက္တိုင္းမ္ သတင္းစာကို သုေတသနလုပ္တယ္... ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာကို သုေတ သနလုပ္တယ္...လူထုသတင္းစာ ကို သုေတသနလုပ္တယ္..ဟံသာ ၀တီသတင္းစာကို သုေတသန လုပ္တယ္...ကိုယ့္လူက်ေတာ့မွ တိရစၧာန္သတင္းစာတဲ့ ထူးထူး ဆန္းဆန္း’’

ကြၽႏ္ုပ္က အႏွီလိုေျပာလိုက္ တဲ့အခါမွာ လူငယ္က ၿပံဳးစစနဲ႔ခင္ ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္က သို႔ကလို ႐ူး႐ူး ႏွမ္းႏွမ္းနဲ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းကိစၥ ကေလးေတြကိုမွ အာ႐ုံရတယ္ဆို လား။

လိုရင္းကို တိုတိုရွင္းရွင္းလုပ္ ၾကပါစို႔ရဲ႕။ ဂ်က္နဲ႔ အဆိုပါလူငယ္ စုံနံ႔ၿမိဳင္ေတာထဲကို ေရာက္ရွိခဲ့ၾက ရေတာ့တာပါ။ အဲသမွာက စံုနံ႔ သာၿမိဳင္ေဒးလီး (Daily) ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ေနတဲ့ တိရစၧာန္သတင္းစာတစ္ေစာင္က ရွိေနခဲ့ တယ္မဟုတ္လား။ အဲသမွာ အယ္ဒီတာအခ်ဳပ္တာ၀န္ႀကီးနဲ႔ ၀၀ဖီးဖီး ျဖစ္ေနတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳႀကီးက လည္း ဂ်က္ရဲ႕ မိတ္ေဆြပဲဥစၥာ။

‘‘ကဲပါ...ကိုယ့္လူဘာသာ ႐ူး ႏွမ္းခ်င္ ႐ူးႏွမ္း၊ ထူးဆန္းခ်င္ထူး ဆန္း တိရစၧာန္သတင္းစာကိုမွ ေလ့လာခ်င္သပဆိုရင္ျဖင့္ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ကိုပဲ သြားလိုက္ၾကရ ေအာင္ ဟုတ္ပလား’’

အႏို႔ျဖင့္လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ ဂ်က္တို႔ ႏွစ္ဦးသား စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ေတာထဲက ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြနဲ႔ အေထြးေထြးအ႐ႈပ္႐ႈပ္ျဖစ္ေန တဲ့ ေနရာနားက တိရစၧာန္သတင္း စာတိုက္ႀကီးရွိရာဆီေရာက္ရွိခဲ့ ၾကေလသည္လို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့။

(ႏွစ္)

သတင္းစာတိုက္က သဘာ၀ေက်ာက္ဂူႀကီးထဲမွာ ခင္ဗ်။ သုေတသန မွတ္တမ္းေတြထားဖို႔ ရာကိုေတာ့ အခန္းႀကီးတစ္ခန္း လုပ္ထားပါတယ္။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေဒးလီးသတင္းစာေတြက အဲသည့္ အခန္းထဲမွာ ေခတ္အလိုက္စုစည္း ၿပီး ထားသိုထားတာပါ။

‘‘အလိုရွိရာကို ယူေဆာင္ ကာ ဖတ္႐ႈသုေတသနျပဳပါေလာ့’’

အယ္ဒီတာအခ်ဳပ္ ပုတ္သင္ ညိဳႀကီးရဲ႕ ဒုတိယလက္ေထာက္ တြဲဖက္အယ္ဒီတာ လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔ ဖြတ္ႀကီးတစ္ေကာင္က အဲသည့္ လိုေျပာၿပီး ဂ်က္တို႔ကို အခန္းထဲ မွာ ထားရစ္ခဲ့တာပါ။

ျခေသၤ့ေခတ္သတင္းစာမ်ား တဲ့။ ေျမေခြးေခတ္သတင္းစာမ်ား တဲ့။ ေဒါင္းအိုးေ၀ေခတ္သတင္း စာမ်ားတဲ့။ အႏို႔ကလို သို႔ကလို ခြဲျခားထားေပတာကိုး။

ေလ့လာသူ လူငယ္က ျခေသၤ့ေခတ္သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို ေကာက္ယူၿပီး သစ္သားစားပြဲႀကီး မွာစတင္ကာ ဖတ္႐ႈေနပါေလရဲ႕။ အေဖာ္အျဖစ္လိုက္လာသူ ဂ်က္ ကေတာ့ ေရးလက္စစာမူကေလးကို လက္ပ္ေတာ့ကြန္ပ်ဴတာ ကေလးေပၚမွာ ေရးလိုက္ေတြးလိုက္ျဖဳတ္လိုက္ျဖည့္လိုက္။

‘‘၀ါးဟားဟား

၀ါးဟားဟား’’

ဘာမွမၾကာဘူး။ ျခေသၤ့ ေခတ္သတင္းစာေတြကို ဖတ္႐ႈေန သူ လူငယ္ဆီက ၀က္၀က္ကြဲထြက္လာတဲ့ ရယ္သံႀကီးေတြပါ။ ဂ်က္ကဘာမ်ားလဲဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ သူ႕ နားကို ေရာက္သြားေတာ့ အဲသမွာဖတ္ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ သတင္းတစ္ ပုဒ္ကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ ေထာက္ျပပါ တယ္။ သတင္းက ဓာတ္ပံုနဲ႔ ဘာ နဲ႔ခင္ဗ်။ စပါးပင္ကေလးေတြ ေပါက္ေနတဲ့ပံု။

‘‘ျခေသၤ့မင္း၏ လမ္းၫႊန္မႈ ျဖင့္ စပါးစိုက္ခဲ့ရာ စံုနံ႔သာၿမိဳင္တစ္ေနရာတြင္ စပါးပင္မ်ား ရွင္သန္ ေပါက္ေရာက္လ်က္ရွိေၾကာင္း သိရတဲ့’’

ေလ့လာသူလူငယ္မွ မဟုတ္ ပါဘူး။ ဂ်က္လည္း နည္းနည္း ေတာ့ ၿပံဳးမိတာေပါ့။ ေအးေလ။ စပါးေတြကို စိုက္တယ္။ အဲသည္ ေတာ့ စပါးေတြက ေပါက္လာ တယ္။

အဲသဟာကို တိရစၧာန္ သတင္းစာထဲမွာ ေဖာ္ျပတယ္။ ၎အရာသည္ သတင္းလားဆို တဲ့ အေတြးနဲ႔ ကြၽႏ္ုပ္က ၿပံဳးမိကာ အႏွီလူငယ္က ၀ါးလံုးကြဲရယ္ေမာ လိုက္ပံု ရပါတယ္။ အႏို႔ေသာ္တစ္ ခုရွိတာက ျခေသၤ့မင္းက အဲသည့္ စပါးစိုက္ဖို႔ကို လမ္းၫႊန္တာ။ ေခတ္က ျခေသၤ့မင္းေခတ္။ သုိ႔ပါ သျဖင့္ သတင္းဟု ျဖစ္သြားကာ ျခေသၤ့ေခတ္ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေဒးလီး သတင္းစာထဲမွာ ထည့္သြင္းလိုက္ ေလသလား မေျပာတတ္ပါဘူး။

‘‘ေျမေခြးေခတ္သတင္းစာ ေတြကေကာ...အဘယ္သို႔ရွိတယ္ မသိ...တစ္ေစာင္ေလာက္ ေစ့ငု ၾကည့္ရင္ေကာင္းမယ္ ထင္ပါ့’’

ေျပာေျပာဆိုဆို ေလ့လာသူ လူငယ္က ေျမေခြးေခတ္သတင္း စာတစ္ေစာင္ကို ဆြဲယူလို႔ ဖတ္႐ႈ ေနျပန္ပါတယ္။ ဂ်က္ကလည္း ကိုယ့္ လက္ပ္ေတာ့ကေလးနဲ႔ ကိုယ္ျပန္အလုပ္႐ႈပ္လို႔ေပါ့။

မၾကာဘူး။ ယင္း၎အႏွီလူ ငယ္ဆီက တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ ခပ္ၾသၾသ ရယ္သံႀကီးဟာ ေလမပါဘဲနဲ႔ မိုး ခ်ည္းပဲရြာခ်လိုက္သလို ထြက္ေပၚ လို႔လာျပန္ပါရဲ႕။ ဘဇာသတင္း ေတြကိုမ်ား ေတြ႕ျပန္တယ္မသိ။ ဆရာႀကီး ဂ်က္ၿပံဳးခ်င္ရင္လာ ၾကည့္တဲ့။ သတင္းတစ္ပုဒ္အေပၚ မွာ လက္ညႇိဳးကို ေထာက္ထားျပန္ ေခ်ေပါ့။

‘‘ေရကူးသင္တန္းသို႔ သြား ေရာက္ကာ ေျမေခြးမင္းက လိုအပ္ သည္မ်ားကို လမ္းၫႊန္မွာၾကားတဲ့’’

ဟုတ္ပ။ ဂ်က္ဆရာသည္ လည္း ပါးစပ္ႀကီးက မသက္မသာ နဲ႔ဆိုသလို ၿပဲသြားေလသဗ်။ ဖ်ံ ကေလးေတြ၊ လိပ္ကေလးေတြ၊ ဖားကေလးေတြ၊ ငါးကေလးေတြ ကို စနစ္တက်ေရကူးတတ္ဖို႔ သင္ ေပးေနတဲ့ သင္တန္းမွာ ေျမေခြး မင္းက လမ္းၫႊန္တယ္ဆိုတာကို သတင္းအျဖစ္ေဖာ္ျပထားတာက ေတာ့ ရယ္ဖြယ္လိလိမ်ားျဖစ္ေန ေလေရာ့သလားမသိ။

ဂ်က္ရဲ႕ ပါးစပ္ႀကီးၿပဲေနလို႔ မွ မူလအေနအထားျပန္မေရာက္မီ တိရစၧာန္သတင္းစာေလ့လာသူ လူငယ္က ေနာက္ထပ္သတင္း တစ္ပုဒ္ကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ ေထာက္ျပ ထားျပန္ပါေလေရာ။ ဘာတဲ့။

‘‘တိရစၧာန္အႀကီးစား စက္မႈ လုပ္ငန္းက ထုတ္လုပ္သည့္ ခဲတံ ခြၽန္စက္ႏွင့္ ဇာဂနာမ်ားစ,တင္ မိတ္ဆက္ပြဲအခမ္းအနားသို႔ ေျမ ေခြးမင္းက ဂုဏ္ျပဳစကားတက္ ေရာက္ေျပာၾကားခ်ီးျမႇင့္ဆိုပါ လား’’

အႀကီးစားစက္မႈလုပ္ငန္းက ခဲတံခြၽန္စက္နဲ႔ ဇာဂနာထုတ္လုပ္ သတဲ့။ အဲဒါကို ေတာေခါင္းေဆာင္ေျမေခြးက ဂုဏ္ျပဳေၾကာင္း စကား ဆိုသတဲ့။ အဲသဟာကို စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေဒးလီးသတင္းစာက သတင္းလုပ္ၿပီးထည့္သတဲ့။

(သံုး)

ဂ်က္တို႔ ခဏနားတဲ့အခ်ိန္ မွာ အယ္ဒီတာအခ်ဳပ္က ဆတ္ သားေျခာက္ကေလး အဖန္ရည္ ကေလးနဲ႔ ဧည့္ခံသဗ်။

‘‘အႏို႔ အယ္ဒီတာအခ်ဳပ္ ဆရာပုတ္သင္ညိဳကို ေမးပါရ ေစ... ဆရာက စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေဒးလီး မွာ ျခေသၤ့ေခတ္...ေျမေခြးေခတ္ ယခုေဒါင္းအိုးေ၀ေခတ္ အဆက္ ဆက္ လုပ္လာခဲ့တာဆိုေတာ့... ေခတ္တိုင္းမွာ ေတာေခါင္းေဆာင္ ကို ေ၀ဖန္သမႈ ေထာက္ျပသမႈ ဘဇာမွ မလုပ္ဘဲ လုပ္သမွ် အမႊမ္းတင္ၿပီး ရပ္တည္ေနခဲ့သလိုပဲေနာ္ အခု...ေဒါင္းအိုးေ၀ေခတ္ကိုေကာထိုနည္းလည္းေကာင္းအတိုင္းပါပဲလား’’

ေလ့လာသူ လူငယ္က အႏို႔ ကလို ေမးေခ်သဗ်။

‘‘ဒါပ...ဟုတ္ပ ေဒါင္းအိုးေ၀ တို႔လုပ္သမွ် စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေဒးလီးထဲမွာ ေကာင္းေပစြခ်ည္းပဲ လုပ္ေပးခဲ့တာပါဗ်’’တဲ့။

အဲဒါ အယ္ဒီတာအခ်ဳပ္ ပုတ္သင္ညိဳရဲ႕ စကားေပပ။ ပုတ္သင္ ညိဳက ဆက္လက္ေလ့လာပါဦးလို႔ လည္း ဖိတ္မႏၲကျပဳပါသဗ်။

အႏွီတစ္ခါမွာေတာ့ ဂ်က္ ေရာ ေလ့လာသူလူငယ္ပါ ေခါင္း ကို ၿပိဳင္တူခါျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေဒါင္းအိုးေ၀ေခတ္မွာ ဆက္ထုတ္ ေ၀ေနတဲ့ စုံနံ႔သာၿမိဳင္ေဒးလီးကို မဖတ္လိုေတာ့ပါဘူး။

အဘယ္သတၱ၀ါေတာမွာ တက္လာတက္လာ၊ တက္လာတဲ့ အေကာင္ကို အမႊမ္းတင္မဟဲ့ဆို တဲ့ တိရစၧာန္သတင္းစာမူ၀ါဒႀကီး ကို ေအာ္ဂလီဆန္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ရယ္မိမွာလည္း စိုးလို႔ေပါ့။

သတင္းစာဖတ္ၿပီး တဟား ဟားရယ္ခ်င္တဲ့ လူေတြ တိရစၧာန္ ေတြရွိတဲ့ေနရာသြားလိုက္စမ္းပါ ဗ်ာ။။

From : 7day daily - By : ဂ်က္ကြမ္းျခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/72215

Read More »

Monday, July 18, 2016

စံုနံ႔သာၿမိဳင္၌ ေမာ္ေတာ္ကား စီးျခင္း




(တစ္)

တိရစၧာန္ေတြရဲ႕ ေလာက ႀကီး ကျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံု ကကို နိမ့္က်လုိ႔ ေနေတာ့ တာပါ။ တိရစၧာန္ တို႔ရဲ႕ ဝင္ေငြက အဝီစိတဲ့ ခင္ဗ်။ တိရစၧာန္ တို႔ရဲ႕ ပညာေရးက ဟိုး သမုဒၵရာ ၾကမ္းျပင္။ တိရစၧာန္ တုိ႔ရဲ႕ သက္တမ္းက ေဇာက္ထိုး မိုးေမွ်ာ္။ တိရစၧာန္တုိ႔ရဲ႕ အားကစား က ဓားမ ေနာက္ပိတ္ေခြး။ တိရစၧာန္တုိ႔ရဲ႕ အႏုပညာက နတၳိ သုည။

ၾကာေပါ့။ ၾကာခဲ့ လွပါေပါ့။ ေျမေခြး ႀကီးက ဦးေဆာင္ကာ သူ႔ အေကာင္ တစ္စုတုိ႔နဲ႔ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ဆုိတဲ့ ေတာႀကီးကို ဉာဏ္မပါဘဲနဲ႔ ထုဆစ္ ပံုေဖာ္ လိုက္ၾကတာ ေဟာ အခုေတာ့ျဖင့္ လူေတြေပးတဲ့ နာ မည္ကေလး တစ္လံုးနဲ႔ တင့္တယ္ လို႔။

LDJ တဲ့ ခင္ဗ်။

အဲ.. တိရစၧာန္ အမ်ားစုက အဂၤလိပ္စာ လံုးပါရင္ ရြံ႕ခ်င္ တြန္႔ ခ်င္တဲ့ စိတ္အခံ ရွိတာမို႔ စုံနံ႔သာ ၿမိဳင္ေတာႀကီးကို LDJ အျဖစ္ သတ္မွတ္ လိုက္ေၾကာင္း စာရင္းထြက္ လာတဲ့ အခါ ထၿပီးကၾကခုန္ၾက ေသး တာတဲ့ခင္ဗ်။ ငါတုိ႔ တိရစၧာန္ ေတြကို ဘာထင္လို႔တံုး၊ ဘာမွတ္ ေနသတံုး။ ငါတုိ႔က LDJ မွတ္ ထားဆုိတဲ့ ဇာတိမာန္ ကေလးေတြ နဲ႔ေပါ့။

ေနာက္မွ အဂၤလိပ္လိုနည္း နည္းရတဲ့ ႏြားႀကီးတစ္ေကာင္က ၿမိဳ႕က လူတစ္ေယာက္ဆီမွာ လွည္းသြားဆြဲဖူးတာေၾကာင့္ မ်က္ စိကေလး၊ နားကေလးနည္းနည္း ႀကီးသူ အဲသည္ႏြားႀကီးတစ္ ေကာင္က LDJ ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ ဗ်ဳပၸတ္ကို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ တစ္ေတာလံုး နည္းနည္းၿငိမ္သြား ခဲ့တာပါ။

L က Least ကို ဆုိလိုတာ ဟ။ အနည္းဆံုးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္။ D က Developed ကို ဆိုလိုတာ ဟ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္တယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္။ J က Jungle ကို ဆုိ လိုတာဟ။
ေတာဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္။အဲသဟာေၾကာင့္ လူေတြက တုိ႔ ေတာႀကီးကို ေခၚေခၚေနတဲ့ LDJ ဆုိတာဟာ Least Developed Jungle အလြန္တရာ ေအာက္က် ေနာက္က်
ျဖစ္တဲ့ ေတာဂႏိုင္ၿမိဳင္ ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ ဟလို႔ ႏြားႀကီးက ရွင္းျပ လိုက္တဲ့ အခါ ဘုမသိ ဘမသိနည္းနည္းကေလး ႂကြေနတဲ့ တိရစၧာန္ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဖေနာင့္ ကေလးေတြ
ေအာက္ျပန္ က်သြား ခဲ့ၾကတာပါ။

LDJ ဆုိတာ ဂုဏ္ယူစရာ မဟုတ္။ ရွက္စရာတဲ့။ ကဲ.. မွတ္ ကေရာ။

(ႏွစ္)

သို႔ကလို ေအာက္တန္း ေနာက္တန္း အလြန္က်ေနတဲ့ တိရစၧာန္တုိ႔ရဲ႕ ေလာကႀကီးထဲမွာ တိရစၧာန္ထုႀကီးက အလြန္အင္ မတန္ဆင္းရဲေနၾကလင့္ကစား က်ိက်ိတက္ေအာင္ ခ်မ္းသာေန တဲ့ တိရစၧာန္တစ္စုကလည္း ဂႏိုင့္ က်က္သေရေတာ္ေဆာင္အျဖစ္ ရွိၾကပါေလရဲ႕။

အဲသဟာ အဘယ္အ ေကာင္ေတြတုံုးလို႔ေတာ့ျဖင့္ ေမး မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ေျမေခြးေပါ့။ ျခေသၤ့ေပါ့။ က်ားေပါ့။ က်ားသစ္ ေပါ့။ ဝံပုေလြေပါ့။ ဆင္ေပါ့။

အစြယ္နဲ႔ အဆိပ္ကို အားကိုး အားထားျပဳၿပီးတဲ့သကာလ ေတာ ကို ကုလားဖန္ထိုးလုိ႔ စိုးမိုးအုပ္ ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အႏွီသတၱဝါတစ္စုက ႂကြယ္ပိုးႂကြယ္ဝႀကီးေတြ ျဖစ္လာ ၾကတဲ့အခါ ဂုဏ္နဲ႔ျဒပ္ကို အဟုန္ တလွ်ပ္လွ်ပ္ ျဖစ္ေစဖို႔ရာအတြက္ ကားေကာင္းေကာင္းစီးလို လွ တယ္ဆုိလား။

‘‘ဆရာႀကီးဂ်က္ေရ က်ဳပ္တုိ႔ တစ္သိုက္ ကားရွာမလားလုိ႔’’

‘‘လုပ္ၿပီ။ အေဆြေျမေခြးက Show Room ေတြ ဗြက္ေပါက္ေန တဲ့ဥစၥာ ႀကိဳက္တာဝယ္စီး (ဒါမွ မဟုတ္) ကိုယ္ႀကိဳက္တာကို ကိုယ္လွမ္းမွာခုိင္း၊ ဒါေလးမ်ား’’

ဂ်က္က အႏို႔ကလိုေျဖေတာ့ ေျမေခြးက ၿပံဳးပါတယ္။ အို.. သူ တစ္ေကာင္တည္းမဟုတ္ဘူးခင္ ဗ်။ သူ႔အပါးခ,ကာ သူ႔နားက အမႈေတာ္ ထမ္းေနၾကတဲ့ အ ေကာင္ေတြကပါ အကုန္လံုးၿပံဳး ေနၾကတာပါ။ ျခေသၤ့၊ က်ား၊ က်ားသစ္၊ ဝံပုေလြ၊ ဆင္ အၿပံဳးကိုယ္စီ ဆင္လုိ႔။

‘‘ဆရာႀကီးဂ်က္ ႐ိုး႐ိုက္ကို ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား’’တဲ့။

ျမတ္စြာဘုရား။ ငါးၾကင္း ေခါင္းကို တက္ကိုင္ေတာ့တာပါ ကလား။ Rolls Royce တဲ့။ Charles Stewart Rolls နဲ႔ Frederick Henry Royce တုိ႔ ၁၉၀၄ ခုႏွစ္က တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ႐ိုး႐ိုက္ေမာ္ေတာ္ ကားကိုမွ စံုနံ႔သာၿမိဳင္က တိရစၧာန္ တစ္စုက ခ်င္ျခင္းတပ္ေတာ္မူပါ ေလသတဲ့။ ဂုဏ္သေရရွိလူႀကီး လူေကာင္းေတြစီးတယ္ဆုိတဲ့ ၿဗိတိသွ်ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ စုံနံ႔သာ ၿမိဳင္က တိရစၧာန္တစ္သိုက္။

‘‘အဲသည့္အႏွီ ႐ိုး႐ိုက္က ဘယ့္ႏွာသုိ႔တုံး ဂ်က္ဆရာရဲ႕’’

‘‘ေဩာ္.. ကမၻာေက်ာ္ေပါ့ ဗ်ာ။ ကားပိုင္ရွင္ရဲ႕ နာမည္ကို ေရႊျပားေပၚမွာေရးၿပီး အင္ဂ်င္ ေပၚမွာ ကပ္ထားတာ။ ဥပမာ မစၥ တာေျမေခြး၊ မစၥတာျခေသၤ့၊ မစၥတာ ဝံပုေလြဆုိတာမ်ိဳးေပါ့’’

ႀကိဳက္သဗ်ာဆုိတဲ့ ၿပိဳင္တူ ထြက္လာတဲ့ ေကာက္ခ်က္ခ်သံနဲ႔ အတူ တိရစၧာန္ႀကီးတစ္စုရဲ႕ သြား ႀကီးေတြက ၿဖဲလို႔ေပါ့။

‘‘အဲ.. ကားပ်က္တဲ့အခါ Rolls Royce ရဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာေတြ က ေလယာဥ္ကို စင္းလံုးငွားၿပီး အေရာက္လာျပင္ေပးတာ’’

သေဘာက် သကြာဆုိတဲ့ အသံကလည္း ၿပိဳင္တူပဲေပါ့။ တိရစၧာန္ႀကီးတစ္စုရဲ႕ မ်က္ႏွာ ထားႀကီးေတြက ဝင္းလုိ႔ေပါ့။

‘‘ရွိေသးတယ္။ ကားဒီဇိုင္း တစ္စီးနဲ႔ တစ္စီးရဲ႕ ဒီဇိုင္းက သိုး ကာသီကာ နည္းနည္းကေလးကြာ သဗ်။ ေသခ်ာၾကည့္ရင္မတူေခ် ဘူး’’

ဟိတ္.. Rolls Royce ဆိုမွ Rolls Royce ဆုိတဲ့ အသံေတြဟာ တစ္ေတာလံုးဆင္းရဲၿပီး ကိုက္ရဲခဲ ရဲတဲ့ အေကာင္တစ္စု ခ်မ္းသာ ေနတဲ့ ေတာႀကီးထဲမွာ ေတာ ဦးေသွ်ာင္တစ္သိုက္ရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ား ကေန ၿပိဳင္တူဆုိသလို ထြက္က် လာခဲ့ပါေလရဲ႕။

အႏို႔ေသာ္..

(သံုး)

အဲသည့္ အႏုိ႔ေသာ္က တိရစၧာန္ေတြရဲ႕ၾကားမွာ ေသာ့ ခ်က္စကားျဖစ္သြားခဲ့ရပါေလ တယ္ခင္ဗ်။

‘‘အႏို႔ေသာ္တဲ့ ဘဇာအႏို႔ ေသာ္တုံး ဂ်က္ဆရာရယ္။ က်ဳပ္ တုိ႔တိရစၧာန္ဦးေသွ်ာင္တစ္စုမွာ အသျပာရွိသဗ်ာ။ ခုနက ေျပာခဲ့ တဲ့ ႐ိုး႐ိုက္ဆုိတာကို မွာၿပီးစီးမယ္ ဗ်ာ။ အဲဒါ ဘယ့္ႏွာေၾကာင့္ အႏို႔ ေသာ္ေခ်ရေလသတံုးဗ်ာ’’

တိရစၧာန္ငတိတုိ႔က တိရစၧာန္အသိနဲ႔ ေျပာတာကို ဂ်က္ဆရာ သည္းခံရေခ်သဗ်။ ၿပီးမွ စိတ္ ေအးေအးနဲ႔ ရွင္းရတာပါ။

ဟုတ္တယ္ေလ။ Rolls Royce က ပိုက္ဆံရွိတုိင္း ဝယ္စီး လုိ႔ရတာမ်ိဳးမွမဟုတ္တာ။ အဲ သည့္ ပိုက္ဆံဘယ္လိုရလာသတံုး ဆုိတာကိုလည္း အေသအခ်ာ စိစစ္ေသးတဲ့ဥစၥာ။

ခ်ဲဒိုင္ခ်ဳပ္လုပ္ၿပီး ရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ႐ိုး႐ိုက္ကို ဝယ္လုိ႔ မရ။ ဘိန္းေရာင္းၿပီး ရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ႐ိုး႐ိုက္ကို ဝယ္လုိ႔မရ။ ဓားျပတိုက္ၿပီး ရလာတဲ့ ပိုက္ဆံ ေတြနဲ႔ ႐ိုး႐ိုက္ကို ဝယ္လုိ႔မရ။

‘‘အေဆြတိရစၧာန္တုိ႔ ပိုက္ဆံ ေတြ အဘယ္သို႔ရလာသတံုးဆို တာကိုေတာ့ ေဖာ္ျပဖို႔လိုသဗ်’’

‘‘ေဟာဗ်ာ.. ကိုယ့္အိတ္ထဲကပိုက္ဆံ.. ကိုယ္ဘယ္လိုရရေပါ့’’

တိရစၧာန္ႀကီးေတြ ခံျပင္း သြားၾကတဲ့ပံုပါ။

ေျမေခြးက သူ႔ဦးေသွ်ာင္ဘဝ ေန႔ရက္ေတြမွာ သမီးသံုးေကာင္ ကို မဂၤလာေဆာင္ပစ္လိုက္ေလ ရဲ႕။ အႀကီးမ ႏွစ္ေကာင္က သူ ဦးေသွ်ာင္မျဖစ္မီ မဂၤလာေဆာင္ ခဲ့ၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ေဆာင္ၾကတာပါ။ အငယ္ ဆံုးအေကာင္ကေတာ့ အသစ္ စက္စက္ေဆာင္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ပဲေပါ့။ တစ္ေတာလံုးလာၿပီး လက္ဖြဲ႕ေတာ္မူၾကရတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ ေတြပါ။ ဘယ္လက္ဖြဲ႕က ဘယ္ အေကာင္ဆုိတာ မွတ္တမ္းအတိ အက်နဲ႔ ေရးသြင္းစာရင္းျပဳစုထား ရေလသတဲ့။ အဲသည့္ မဂၤလာပြဲ ေတြအၿပီးမွာ ဝုန္းဆို ေျမေခြးတို႔ စီးပြားတက္သြားရတယ္ဆုိလား။

ျခေသၤ့ကေတာ့ သူ႔ဂူအ ေပါက္ဝနားမွာ ခါးေထာက္ရပ္ ကာ ဟိုးမ်က္စိတစ္ဆံုးဆီက လက္ပံေတာကုိ လွမ္းျပၿပီး သည္ေနရာ ကေန အဲသည့္ေနရာအထိ ငါယူ သကြာ၊ စက္မႈဇုန္လုပ္မကြာလုိ႔ ဆုိၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ အုန္းဆို စီးပြားတက္သြားရတယ္ဆုိလား။

က်ားကက်ေတာ့ တိရစၧာန္ ဆက္သြယ္ေရးကို တာဝန္ယူ တာ။ အသျပာေထာင့္ငါးရာေလာက္တန္တဲ့ ဆင္းမ္ (SIM) ကတ္ေတြကို လူေတြဆီကဝယ္လာၿပီး ဘာမသိ ညာမသိတိရစၧာန္ကေလးေတြကို သိန္းႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္နဲ႔ ျဖန္႔တာ။ အဲသည့္ ေနာက္ပိုင္းက်ားတုိ႔ ထုန္းခနဲ စီးပြားတက္သြားရတယ္ဆုိလား။ ထား။

အႏို႔ႏွယ္သို႔ႏွယ္ နည္းလမ္း အသြယ္သြယ္နဲ႔ စီးပြားျဖစ္သူ တိရစၧာန္ႀကီးမ်ား Rolls Royce ကားဝယ္စီးဖို႔ရာ ပိုက္ဆံကို ဂုဏ္ ရွိရွိ ဘယ္သို႔ရွာခဲ့ေၾကာင္း ဘယ္ လိုလုပ္ျပၾကမွာပါလိမ့္။

‘‘အိုကြာ.. ကားဆုိတာ ဘီး ေတြလိမ့္ၿပီး လမ္းေပၚမွာ သြားေန ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္ဝယ္လုိ႔မွ သူမေရာင္းရင္ ေညာင္းေပါ့။ စီး စရာကားေတြမွ အပံု’’

ေျမေခြးစကားက မွန္ပါ တယ္။ စီးစရာကားေတြ အမ်ား ႀကီးပါ။ တိရစၧာန္ေပမယ့္ မာနနဲ႔ ခင္ဗ်။ မေရာင္းေတာ့ မစီး႐ံုေပါ့။

အခုအထိ Rolls Royce ေပၚမွာ တိရစၧာန္တစ္ေကာင္မွ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။

By - ဂ်က္ကြမ္းျခံကုန္း

Originally published at - =source=

Read More »

Monday, July 04, 2016

တစ္ႏွစ္သံုး တိရစၧာန္ေတြ ၿပံဳးပါ




(တစ္)

တိရစၧာန္ ေဆးကု ဆရာဝန္ ကေလး ေဒါက္တာႂ ကြက္နီ တစ္ေယာက္ လူ႔ရပ္ လူ႔ရြာ လူ႔ကမၻာ ကေန ဖယ္ၾကဥ္ ေရွာင္ခြာ သြားၿပီးတဲ့ သကာလ ေတာထဲမွာ သြားၿပီး ေဆးခန္း ကေလး ဖြင့္ထားခဲ့တာ ၾကာပဲ ၾကာလွပါေပါ့။ ဟုတ္တယ္ ေလ။ ေတာပါလုိ႔ ဆုိမွ ဘယ္ေတာ ရွိမွာတဲ့လဲ။ နာမည္ေက်ာ္ စုံနံ႔သာ ၿမိဳင္ပဲေပါ့။

လူ႔ရပ္ လူ႔ရြာထဲမွာ တိရစၧာန္ ေဆးကုခန္း ကေလး ဖြင့္တဲ့ အခါ ေၾကာင္ကေလးေတြ ေရာက္လာ လုိက္၊ ေခြးကေလးေတြ ေရာက္ လာလိုက္နဲ႔သာ ေဆးခန္း ကေလးကို ပိတ္ပိတ္ၿပီး ျပန္သြား ရေလ့ ရွိေပမယ့္ စုံနံ႔သာၿမိဳင္ ဆုိတဲ့ တိရစၧာန္ ေပါင္းစံုရာ ေတာႀကီး ထဲကိုလည္း ေဆးခန္း ေျပာင္းဖြင့္ လုိက္ေရာ လာလိုက္တဲ့ တိရစၧာန္ေတြ ဆုိတာ။ ေဆးထိုးတဲ့ ပိုက္ႁပြန္ဟာ သႀကၤန္ ေရပက္တဲ့ ေရႁပြတ္ ပမာကို ျဖစ္လုိ႔။

တစ္ရက္ေတာ့ ေဒါက္တာ ႂကြက္နီနဲ႔ သူ႔ေဆးခန္းကေလးထဲ မွာပဲ ဆံုပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း အခုတစ္ေလာ ဘဇာေရာဂါေတြ အျဖစ္မ်ားေနသတံုးဗ်ာ ဘာညာ ေမးရျမန္းရေပတာပ။

‘‘အင္း.. ဟုတ္ပ ဆရာဂ်က္ ေျပာေတာ့မွ သတိထားမိတယ္။ အက္ဆီးဒင့္ပဲဗ်။ အခုႏွစ္ထဲမွာ ေဆးခန္းေရာက္လာတဲ့ တိရစၧာန္ အမ်ားစုဟာ မေတာ္တဆမႈေတြ ခ်ည္းပဲ’’


Accident (ေခၚ) မေတာ္ တဆမႈေတြမ်ားတယ္ဆုိပါ့လား။ တိရစၧာန္ေတြ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား နေမာ္နမဲ့ျဖစ္ကုန္ၾကရျပန္တာပါ လိမ့္။ ေျခမခုိင္၊ လက္မခိုင္ျဖစ္ ကုန္ၾကရျပန္တာပါလိမ့္။

‘‘အဲ.. ၾကည့္.. ေျပာရင္း ဆုိ ရင္း.. လာၿပီ’’

ဟုတ္ပ။ ေဒါက္တာႂကြက္နီ ရဲ႕ အက္ဆီးဒင့္ေတြမ်ားတယ္ဆုိ တဲ့စကားမွ မဆံုးတတ္ေသးခင္မွာ ကိုပဲ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္အမႀကီး တစ္ေကာင္ ကေလးေလးကို ေပြ႕ လို႔။ မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔။ ေနာက္နားက ကပ္ပါလာတာက အေဖျဖစ္ပံုရတဲ့ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္ အထီးႀကီး။ ပြစိပြစိနဲ႔။

‘‘ငါအတန္တန္ေျပာတယ္။ ကေလးျပဳတ္က်မယ္၊ ကေလး ျပဳတ္က်မယ္လုိ႔။ ငါသတ္မိေတာ့ မယ္ေနာ္’’

‘‘ကဲပါေတာ္.. ေနာင္မျဖစ္ ေစရဘူး ေျပာေနတဲ့ဥစၥာ’’

‘‘အဲဒါ ဘယ္ႏွခါရွိၿပီလဲ။ ဟင္.. ေမ်ာက္စုတ္မ’’

ေမ်ာက္ထီးနဲ႔ ေမ်ာက္မ ကြိ ကြိကြကြျဖစ္ေနၾကတာကို ေဒါက္ တာႂကြက္နီက ဆီးၿပီးဟန္႔ပါ တယ္။ ဘာျဖစ္္တာလဲေျပာ၊ တိုတို ေျပာလို႔ ေငါက္လိုက္ေတာ့မွ ေမ်ာက္မက ကေလးကိုတစ္ခ်က္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ကာ ကေလးလြတ္ က်လုိ႔တဲ့။

‘‘က်မွာေပါ့.. ဟင္ တစ္ပင္ နဲ႔တစ္ပင္လႊဲတာ ဆယ္လ္ဖီ (Selfie)႐ိုက္ရင္းနဲ႔လႊဲတယ္။ ကေလးကို ေသခ်ာမဖက္ထားဘူး ငါေနာ္’’

ေဒါက္တာႂကြက္နီက ေဒါသ ျဖစ္ေနတဲ့ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္အထီး ႀကီးကို တားပါတယ္။ ခင္ဗ်ားခ်စ္ ခ်စ္ ဟိုအပင္သည္အပင္ကူးရင္း ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္တဲ့ကိစၥ ျပန္ေတာ့မွ ရွင္းဆုိၿပီး ေမ်ာက္ကေလးရဲ႕ ကြဲ သြားတဲ့ ေခါင္းကို ခ်ဳပ္၊ က်ိဳးသြား တဲ့လက္ကို ေက်ာက္ပတ္တီးစည္း ရရွာပါတယ္။

ေဒါက္တာႂကြက္နီ ဂ်က္ကို ေျပာတဲ့ စံုနံ႔သာၿမိဳင္မွာ အက္ဆီး ဒင့္ေတြမ်ားလာတယ္ဆုိတဲ့စကား ကို ဂ်က္အေတြးပြားေနခိုက္မွာကို ပဲ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္မိသားစုက ကိစၥၿပီးလုိ႔ ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြား ၾကကာ သားပိုက္ေကာင္ႀကီးတစ္ ေကာင္က ေရာက္ရွိလုိ႔ေနျပန္ပါ ၿပီ။ သားပိုက္ေကာင္ေပါက္စ ကေလးတစ္ေကာင္က ေရေတြရႊဲ နစ္ၿပီး တဆတ္ဆတ္တုန္လို႔။

ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္လာရျပန္တာတံုး ဆုိတဲ့ ေဒါက္တာႂကြက္နီရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ သားပိုက္ေကာင္အမ ႀကီးက သူ႔အက္ဆီးဒင့္တစ္ခုလံုး ရင္ဖြင့္ပါေလရဲ႕။

‘‘ေခ်ာင္းစပ္က တံတားေပၚ မွာ ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္ေနတာ ဆရာ ရယ္။ ႐ႈခင္းကလွေတာ့ ေနလံုး မေပ်ာက္ခင္ အမိဆြဲေနတာ ကေလးထြက္က်ၿပီး ေရထဲေရာက္ ေနတာ သတိမထားမိဘူး။ ၾကည့္ ပါဦးဆရာရယ္ တုန္ေနလိုက္ တာ’’

‘‘အခ်ိန္ၾကာလြန္းေတာ့ အ ေအးပတ္သြားပံုရတယ္ မွန္းစမ္း’’

သားပိုက္ေကာင္အစ္မႀကီး က သူ႔ကေလးကို ဆရာဝန္ၾကည့္ ေနတုန္းမွာကိုပဲ လက္ထဲကဖုန္း ကို တစ္ခ်က္ပြတ္ေနေသးျပန္ပါ ရဲ႕။ ဆယ္လ္ဖီမ်ား ႐ိုက္ခ်င္ေန ေသးေလသလားမသိ။

စုံနံ႔သာၿမိဳင္မွာ အက္ဆီးဒင့္ ေတြမ်ားလာတယ္ဆုိတာ ဆယ္လ္ဖီေရာဂါရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲေတြပဲ ထင္ပါရဲ႕။

(ႏွစ္)

ေဟာၾကည့္စမ္း။ ယုန္တစ္ ေကာင္က မုန္လာဥႀကီးခ်ိဳးၿပီး ကိုင္ထားတဲ့ပံုကို ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္ လို႔။ ျပဳတ္က်လုလု ပိႏၷဲသီးႀကီး ေပၚမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ရွဥ့္ကေလးက လည္း ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္လုိ႔။ စပါး ႀကီးေႁမႊႀကီးက ပတ္ထားတာကို ခံေနရတဲ့ ဒရယ္ကေလးတစ္ ေကာင္ကလည္း ဆယ္လ္ဖီေတာ့ ႐ိုက္ေနေသးသဗ်။ ေရအိုင္စပ္စပ္ တစ္ခုဆီမွာကေတာ့ မိေက်ာင္းရဲ႕ ပါးစပ္ထဲကို ေျခေထာက္တစ္ ေခ်ာင္းပါေနၿပီျဖစ္တဲ့ ႏြားကေလး တစ္ေကာင္က ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္္လို႔။

တစ္ေနရာမွာက်ေတာ့ က်ံဳးထဲ သြင္းၿပီး ထူးခတ္တာကို ခံထားရ တဲ့ ဆင္ႀကီးသံုးေကာင္က လက္ ကိုင္ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႔ ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္ လုိ႔။ ေျခေထာက္မွာ သံေျခခ်င္း ေတြနဲ႔ သစ္ဆြဲလာတဲ့ ဆင္ႀကီးက လည္း စမ္းေခ်ာင္းကေလးနား ေရာက္ေတာ့ ႐ႈခင္းကို မျငင္းသာ ေတာ့ဘဲ ပါလာတဲ့ ဖုန္းကေလးနဲ႔ ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္လုိ႔။ ကုန္ကုန္ေျပာ ရရင္ ၿမိဳ႕ကိုပို႔မယ့္ ၾကက္ျခင္းေတြထဲက ေတာၾကက္ေတြ အဲသည့္ ျခင္းထဲမွာ သူက အရင္ငါက အရင္နဲ႔ ဆယ္လ္ဖီလုယက္ ႐ိုက္ေနလိုက္ၾကတာ။

(သံုး)

တစ္ညမွာေတာ့ စုံနံ႔သာၿမိဳင္ မွာ ေတာမီးေလာင္ပါတယ္။ ေတာမီးက အစမွာ သည္ေလာက္မမ်ား ပါဘူး။ တိရစၧာန္ႀကီးငယ္ေတြ ခ်က္ခ်င္းၿငိႇမ္းရင္ ၿငိမ္းပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ရွိသမွ်အေကာင္ ေတြက ခ်က္ခ်င္းမၿငိႇမ္းၾကေသးဘဲ မီးေရာင္မွာ ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္ေနခဲ့ ၾကေသးဆုိလား။ ဒါနဲ႔ မီးက အ ၿငိႇမ္းေနာက္က်ၿပီး ေတာတစ္ဝက္ နီးနီး ေလာင္သြားခဲ့တယ္ဆုိပါရဲ႕။

ဂ်က္လည္း သနားတာနဲ႔ တိရစၧာန္ကေလးေတြကို စုထား တဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းကို သြားၾကည့္ မိပါရဲ႕။ ေဟာဗ်ာ။ လက္ကိုင္ဖုန္း ကိုယ္စီနဲ႔ ဆယ္လ္ဖီ႐ိုက္ေနလိုက္ ၾကတာ။

‘‘ကိုယ့္႐ုပ္ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ေနလိုက္ၾကတာ ေလာကႀကီး ဘာျဖစ္ေနလဲၾကည့္ ဖို႔ သတိမရၾကဘူး’’

တိရစၧာန္ေဆးကုဆရာဝန္ ကေလး ေဒါက္တာႂကြက္နီရဲ႕ စကား။

႐ိုက္ၾက။ ႐ိုက္လို႔ရတဲ့ေနရာ မွာ ႐ိုက္ၾက။ ကိုယ့္႐ုပ္ကိုယ္ ျပန္ သေဘာက်ေနရရင္ တစ္ေတာ လံုးပဲ ျပာက်က်။ တိရစၧာန္ေတြရဲ႕ ဘဝကို လူေတြဉာဏ္မီပံုမရပါ ဘူး။ ။

(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္)

By - ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/69116

Read More »

Thursday, June 23, 2016

အေဟာင္းေျပာင္း၍ အသစ္ေတြ ေကာင္းေစ




ဗ်ို႕ ... အယ္ဒီတာ . . .

အစိုးရ သစ္က လုပ္မယ္ ေျပာထားတဲ့ ရက္၁၀၀ စီမံခ်က္ ဆိုသဟာ ေတြလည္း ဘာထူးတံုးဗ်။ အစတုန္း ကေတာ့ ႏိုင္ငံပိုင္ သတင္းစာ ေတြမွာ ဘယ္သင္း ဘယ္ဌာနက ဘာေတြ လုပ္လိုက္မွာ ဆုိၿပီး ပါေနတာပဲ။ အခုေတာ့ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ တိုးတက္ ေနၿပီဆိုတာ ေနာက္ဆက္ တြဲေတာ့ မဖတ္ရ ေသးဘူးေပါ့ဗ်ာ။

ေၾသာ္ . .ရက္ ၁၀၀၊ ရက္ ၁၀၀။ ဘာေတြ ျဖစ္လာမယ္မွန္း မသိေပတဲ့ လူထု အၾကား မွာေတာ့ အင္မတန္ ေရပန္းစား ေက်ာ္ၾကားပါတဲ့ ရက္ ၁၀၀။ ထားပါေလ။ ဒါေတြကို အယ္ဒီတာ မင္းတို႔ သိၿပီးသား။

ရက္ ၁၀၀ ဆိုသဟာ ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ မွာလည္း ရွိတယ္ မွတ္တာပဲ။ က်ဳပ္ၾကားဖူး တာေျပာ တာေနာ္။ သိတဲ့ အတိုင္း က်ဳပ္တို႔ က အစိုးရ အသစ္ ေျပာင္းတာ အခုပါနဲ႔မွ ႏွစ္ ခါေလာက္ ႀကံဳဖူးေတာ့ သူမ်ား တိုင္းျပည္ ေတြမွာ အစိုးရမ်ား ႏွစ္ေစ့လို႔ အသစ္ေျပာင္းတဲ့ အခါ ဘာေတြ ဘယ္လို လုပ္ၾက ျပဳၾကတယ္ ဆိုတာ တယ္ၿပီး သိလွတယ္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဘုိလုိတတ္ တဲ့ မ်က္စိႀကီး နားႀကီးေတြ ဆီက ၾကားရတာ ရက္ ၁၀၀ ဆိုတာဟာ အစိုးရသစ္ အတြက္ ဟန္းနီးမြန္း ကာလ ပါတဲ့။

ျမန္မာလိုဆိုရရင္ ေတာ့ ပ်ားရည္ဆမ္း ခရီးေပါ့ဗ်ာ။ လင္နဲ႔ မယား ျဖစ္စကာလ အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝရဲ႕ ကနဦး ကာလေတြမွာ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ခ်စ္ရည္လူးတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾက၊ အသာဖြဖြ တို႔ထိၾကနဲ႔ တစ္ ေယာက္ အားနည္းခ်က္ကို တစ္ေယာက္ ျမင္ေသာ္မွ ခြင့္လႊတ္တဲ့ စိတ္အခံေတြ အမွန္အကန္ ဝင္ေနတ့ဲ ကာလ ဆိုရမွာေပါ့ေလ။

အဲသလိုပဲ အစိုးရသစ္နဲ႔ ျပည္သူဟာလည္း ေရႊျပည္ႀကီးမွာ လိုဆို ငါးႏွစ္သက္တမ္းေပါ့ေလ။ ေပါင္းရသင္းရေတာ့မွာ ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ ပထမ ရက္ ၁၀၀ ကို လည္း အစိုးရနဲ႔
ျပည္သူ ေပါင္း ဖက္ အတူေနၾက ေတာ့မယ့္ ႏွစ္ ကာလေတြ အတြက္ ပ်ားရည္ဆမ္း ကာလ အျဖစ္ သတ္မွတ္ ထားတာ တဲ့။ ရက္ ၁၀၀ အတြင္းမွာ အစိုးရ နဲ႔ျပည္သူဟာ ခုနင္က
ေျပာသလို ညားခါစ လင္မယား ပမာ ခ်စ္ရည္ တူမဝ တို႔ထိက်ီစယ္ ၾကၿပီး ကာလ တစ္ဦးအမွား တစ္ဦးက မေျပာဘဲ အသာၾကည့္ ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။

တစ္ဦးအကဲ တစ္ဦး ၾကည့္ၿပီး အမွားလုပ္ေသာ္မွ အခု အသစ္တက္လာတဲ့ အစိုးရဆို ေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ မွားယြင္း ခြၽတ္ေခ်ာ္တာ ရွိမွာပါပဲေလဆုိၿပီး သကာလခြင့္လႊတ္ထားတ့ဲ သေဘာ။

က်ဳပ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးမွာက် အစိုးရသစ္ရဲ႕ ရက္ ၁၀၀ က တစ္ မ်ဳိးတစ္ဘာသာရယ္ခင္ဗ်။ သူ႔ ဟာက တက္လာၿပီးကတည္းက ရက္ ၁၀၀ အတြင္း ဘာေတြဘယ္ လို ေဆာင္ရြက္ မယ္ဆုိၿပီး တက္ ေထာင္ေမာင္းနင္း ေႂကြးေၾကာ္ လာတာ။ ဟိုဟာလုပ္ပစ္မယ္။ ဒီဟာလုပ္လိုက္မယ္နဲ႔။ ေအာင္ မေလး ဝန္ႀကီးဌာနေတြ အလိုက္ လုပ္ပစ္မွာေတြက မ်ားလြန္းလို႔ က်ဳပ္တို႔ျဖင့္ ၾကာေတာ့ ဘာက ဘယ္လိုဆိုတာ မွတ္ေတာင္ မမွတ္ မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

တကယ္ပါပဲ။ သူမ်ားႏိုင္ငံက သူမ်ားအစိုးရေတြ အသစ္တက္လာတဲ့အခါ အဲသလို ပဲ တုိင္းျပည္ကို ေျပာၾကသလား၊ မေျပာၾကဘူးလားေတာ့ က်ဳပ္တို႔ မသိဘူးခင္ဗ်။ ဒါေပသိ ေရႊျပည္ ႀကီးမွာေတာ့ ဒီဝန္ႀကီးဌာန၊ ဟို ဝန္ႀကီးဌာနမ်ားက ရက္ ၁၀၀ အတြင္း ေဆာင္ရြက္မည့္လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ား စာရင္းဆိုၿပီး ေတာင္ ထြက္လာတာကလား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့လည္း ျပည္သူ႔အတြက္ လုပ္မွာပဲဟာ။ မေကာင္း ဘယ့္ႏွယ္ရွိရမွာလဲလို႔။ အေရးႀကီးတာက ေျပာတဲ့ အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔။ ေျပာေျပာၿပီး ၿပီးဆိုရင္လည္း ဘယ္ေကာင္းမွာ လဲဗ်ေနာ္ အယ္ဒီတာရဲ႕။

စကားပံု ရွိမဟုတ္လား။ လူေျပာမသန္ လူသန္မေျပာတဲ့။ အလုပ္လုပ္တဲ့ သူက လုပ္စရာရွိတာေတြ တန္းစီ ၿပီးလုပ္သြားတာ စကားေျပာဖို႔ အခ်ိန္ေတာင္မွ မရွိဘူး။ အလုပ္ မလုပ္ အီးေယာင္ဝါးေတြက် ဟိုဟာလုပ္မယ္၊ ဒီဟာလုပ္မယ္ဆိုၿပီး ႏႈတ္တက္ရြရြ တဖြဖြသာ ေျပာၿပီး ရင္းေျပာေနတာ။ သူ႔ဟာက လက္မပါဘူး။ ဒါက စကားပံုရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကိုေျပာတာ။ အခု က်ဳပ္တို႔ လူႀကီးမင္းေတြက် အဲဒီစကားပံုကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္တဲ့သူေတြ ခင္ဗ်။ ဘာမွတ္ေနသလဲ။ ေပါ့ေသးေသး မထင္ေလနဲ႔။

အင္းေလ . . ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္ၿပီဟာကိုး။ ဘယ္လိုေတြမ်ား စကားပံုကိုေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ၾကသတံုး။ ေဟာ..ၾကည့္ဗ်ာ။က်ဳပ္တို႔လူႀကီးမင္းေတြဟာေလ လူေျပာမသန္တဲ့သူလည္း မဟုတ္သလို လူသန္မေျပာေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ လူေျပာသန္ လူသန္ေျပာေတြပါဗ်။ ေျပာလည္းေျပာတယ္၊ လုပ္လည္းလုပ္တယ္။

အဟုတ္။ က်ဳပ္တကယ္ ေျပာတာ မယံုမရွိနဲ႔အယ္ဒီတာ ေရ႕။ ေျပာသလိုလုပ္ၿပီး လုပ္ သလိုေျပာတာ။ တခ်ဳိ႕ဟာေတြက် ေတာ့လည္း ေျပာတာ ေျပာထား ေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းလုပ္ မရတာ ေတြရွိသေပါ့။ ဒါက ႁခြင္းခ်က္။

ဥပမာဗ်ာ ဟိုတစ္ေလာက ဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ေျပာတာ။ ဘာတဲ့။ ေဟ့ မင္းဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ၊ ငါဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ အဲသလို မာန္တင္း ၿပီး လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွမွာ ျမန္မာဆိုတာ ေလ ေဟာဒီက်ဳပ္တို႔ျမန္မာေတြ ဆိုတာဟာေလ အာရွက်ားေတာင္မကဘူး။ အာရွမွာ ေဂၚဇီလာ ေတာင္မွ ျဖစ္ႏိုင္သေဟ့။ အႏွီဝန္ႀကီးစကားၾကားရတာ က်ဳပ္တို႔မွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုးေတာင္က်ားလို႔ ထင္ေနရာက ငါတို႔ဟာေဂၚဇီလာကြလို႔ေတာင္မွ ထၿပီးလက္ခေမာင္း ခတ္ပစ္ခ်င္စရာ။ ႏို႔ေပတဲ့ ဒါက ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ မွာလဲ။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ႀကိဳးစား တည္ေဆာက္သြား ရမွာပဲဟာ။ သို႔ေသာ္လည္း အခုလို ေျပာထားတယ္ဆုိကတည္း က မဆိုးလွဘူး။ က်ဳပ္တို႔ စိတ္အားတက္ရတာ အျမတ္ေပါ့။

ေနာက္ထပ္ ဝန္ႀကီးတစ္ပါး က်ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာဘဝက လာခဲ့လို႔ မွတ္တာပဲ။ နည္းနည္း ေတာ့ ေဟာက္ခ်င္ျပဳခ်င္တဲ့ ဉာဏ္ကေလးေတာ့ ရွိသေပါ့ေလ။ ဒါကလည္း တမင္နာေစ သာေစ ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ ပါဘူး။ အားလံုးကို ေကာင္းေစ ခ်င္လို႔သာ က႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ေျပာရွာတာ။ သူက ေျပာသဗ်ာ။

လယ္သမားေတြဟာ ေခ်းေငြရရင္ ေသာက္စားျဖဳန္းသံုးပစ္တာပဲ။ ကိုယ့္လယ္ ကိုယ့္ယာက် တိုး တက္ေအာင္ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိၾက ဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း တိုင္းျပည္မွာ ဘ႑ာေငြေတြ ဆံုး႐ံႈးေလ်ာ့နည္း ေလလြင့္ေနတာဟာ လယ္သမား ေတြ ေငြေခ်းၿပီး ျပန္မဆပ္ၾကလို႔ တဲ့။

သူေျပာတာ ေယဘုယ်ေတာ့မမွားဘူး။ ဒါေပတဲ့ လယ္သမား ေတြရတဲ့ ေခ်းေငြဟာ ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးလို႔ ကုန္သလား၊ အေႂကြးဆပ္လို႔ ကုန္သလား ဆိုတဲ့ ေစ့ငု စဥ္းစား ေျပာၾကား ခ်က္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဟာက ေက်ာင္းသား အိမ္စာ မလုပ္တာပဲ ဖိေျပာ ေနတာ။ အႏွီေက်ာင္းသားရဲ႕ ဆင္းရဲတဲ့ မိဘကို အိမ္ေရာက္ရင္ ဝုိင္းကူေန ရတာက် မျမင္ သလို ျဖစ္
ေနတယ္။

ျပႆနာရဲ႕ အေၾကာင္းမွန္ကို မသိရင္ အက်ဳိးရလဒ္မွန္မွန္ကန္ကန္ထြက္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါကလည္းသူ႔အျပစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။

တစ္သက္တာပတ္လံုးေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲမွာပဲ က်င္လည္လာခဲ့ရတယ္ဆုိေတာ့ကာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးလယ္ကြင္းထဲကဘဝေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္ႏိုင္ပါ့ဦးမလဲ။

အထူးသျဖင့္ ရက္ ၁၀၀ အတြင္းေတာ့ နားလည္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူးဗ်။ သူ႔ေရွ႕သြားေလသူဝန္ႀကီးေတြေတာင္ တစ္သက္လံုးတိုင္းျပည္သာ အတင္းကာေရာ တက္အုပ္ခ်ဳပ္လာတာ။ လူထုအေၾကာင္း ဘာသိၾကတာမွတ္လို႔။ အခုကေတာ့ လူထုအစိုးရ၊ လူထုဝန္ႀကီးဆိုေတာ့ကာ နည္းနည္း အခ်ိန္ေပး ေလ့လာလိုက္ရင္ျဖစ္ပါတယ္ေလ။ အေရးႀကီးတာက လူထုဘဝကို နားလည္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိဖုိ႔ သာလိုရင္းခင္ဗ်။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား အယ္ဒီတာရဲ႕။

ေျပာသလိုလုပ္ၿပီး လုပ္သ လိုေျပာတဲ့ လူႀကီးမင္းေတြထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တစ္ ေယာက္ကေတာ့ အေတာ္ပဲ ‘ေဟာ့’တယ္။ တျခားဟုတ္႐ိုး လား။ က်ဳပ္တို႔ ရန္ကုန္တိုင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေပါ့ဗ်။ ‘ေဟာ့’ဆို ေရႊ ျပည္ႀကီးမွာ အလြန္အသံုးမ်ားတဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဆိုသဟာႀကီးမွာ ေတာင္ နာမည္တစ္လံုးရေနတာ ေမာင္။ ႏွယ္ႏွယ္ရရမထင္ေလနဲ႔။

သူ႔လုိအခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ လူသိ မ်ားဖို႔ဆိုတာ လြယ္မွတ္လို႔။ အခု အစိုးရသစ္တက္လာတာ သံုးလနီးပါးရွိၿပီ။ တခ်ဳိ႕ဝန္ႀကီးေတြကို လူထုက နာမည္ေတာင္ ရင္းႏွီးေသးတာမဟုတ္ဘူး။

ဒါေပသိသူကေတာ့ ထူးျခားတယ္။ ရာထူးလက္ခံၿပီး မၾကာမတင္ကေလးတင္ နာမည္တစ္လံုး ရသြားတာ။ ဘာတဲ့။ ‘ကြီးၿဖိဳး’တဲ့။ သေဘာက ေတာ့ ကိုႀကီးၿဖိဳးလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚ တာ။

အဲ. . . သူက်ေတာ့တစ္မ်ဳိး။ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ေျပာတယ္။ ေျပာတာေတြမ်ားလို႔ ေျပာခဲ့တာ ေတြထဲက ဘယ္ဟာကိုစၿပီး လုပ္ ရမယ္ေတာင္ မသိဘူးျဖစ္ေနတာ။ အရက္၊ ဘီယာ၊ ကာရာအုိေက၊ ႏိုက္ကလပ္ေတြ ည ၁၁ နာရီေနာက္ပိုင္း ပိတ္ပစ္မယ္တဲ့။ က်ဴးေက်ာ္ေတြကို ေနစရာ ဖန္တီးေပးမယ္။

ဒီအတြက္ က်ဴးေက်ာ္ေတြကို ေနရာဖန္တီးေပးတဲ့ အစိုးရအျဖစ္ ရာဇဝင္မွာ စာတင္ေစရ မယ္။ ရန္ကုန္မွာ ကားေတြက်ပ္ တယ္။ သဟာေၾကာင့္ လိုင္းကား အေရအတြက္ကို ေလွ်ာ့ ခ်ရမယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း လမ္းလယ္ေကာင္ မွာ ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြ ခ်ထား တာကလည္း ကားလမ္းေတြ ပို က်ပ္ေစတယ္။ အႏွီေက်ာက္တံုး ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ေတြကို ကားက တိုက္မိျပဳမိတယ္။ ဆို ေတာ့ အဲဒါေတြကိုလည္း တခ်ဳိ႕ ေနရာေတြမွာ ဖယ္ရွားသံဆန္ခါေတြနဲ႔ အစားထုိးမယ္။

ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ အစီ အစဥ္ေတြပါ။ လုပ္ႏိုင္ရင္ေပါ့ေလ။ၿပီးေတာ့ ဟိုတစ္ရက္ကလည္း ထပ္ေျပာတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေနခ်င့္စဖြယ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္တဲ့။

ကိုင္း...မေကာင္းရွိပါ့မလား။ လုပ္ေပးပါ ကြီးၿဖိဳး။ ရန္ကုန္မွာ မိုးရြာရင္ ေရေတြသိပ္လွ်ံတာပဲ။ ေရမလွ်ံရင္ ရန္ကုန္ဟာ ေနခ်င္စရာပါ။ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ စည္းကမ္းမဲ့ မေမာင္း ၾကေတာ့ရင္ ရန္ကုန္ဟာ ေနခ်င္စရာ ျဖစ္လာမွာ။ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ေစ်းေရာင္းသူေတြ မရွိေတာ့ရင္ ရန္ကုန္ဟာ ေနခ်င္စရာ ျဖစ္လာမွာပါ။

ဒါေပတဲ့ သူတို႔ေတြအတြက္ေတာ့ ေစ်းေရာင္းစရာ ေနရာထုိင္ခင္းမ်ား ဖန္တီးသမႈ ျပဳရေပမေပါ့။ ဟိုတစ္ေလာက ရန္ကုန္မွာ ၾကက္သားေစ်းႀကီးလို႔ ၾကက္သားလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ ကြီးၿဖိဳး အဲေလ..ကိုႀကီးၿဖိဳးေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးတယ္။ မၾကာမီွ ၾကက္ သားေစ်းေတြ က်ေတာ့ မယ္ထင္ တာပဲ။ ၾကက္သားေစ်းက်သလို တျခားသားငါးနဲ႔ သစ္သီးဝလံကုန္ ေစ်းႏႈန္းမ်ား တရိရိတတိတိ တက္ ေနတာ က်ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရင္ လည္း ရန္ကုန္ဟာ ေနခ်င္စရာ ျဖစ္လာမယ္။

အင္း...ကုန္ေစ်းႏႈန္း က်ရင္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ မဟုတ္ ဘူး။ ေရႊျပည္ႀကီးတစ္ျပည္လံုး ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပါခင္ဗ်ာ။

ေနာက္ၿပီး လမ္းေတြက ကြမ္းတံေတြးေတြနဲ႔ စြန္းေပမေန ဘူးဆိုရင္လည္း ရန္ကုန္အပါ ေရႊျပည္ႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ သြား သြားလာလာ ေနခ်င္စရာျဖစ္လာ မွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးမင္း တခ်ဳိ႕က ကြမ္းကိစၥကို ကိုင္ၾကပါ ေရာ၊ ကြမ္းယာဆိုင္ေတြပါ ပိတ္ မယ္လုပ္ေရာ။ ျဖည္းျဖည္းသက္ သာ လုပ္ၾကပါလို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အနည္းအပါး အဟမ္း အဟမ္း ေၾကညာခ်က္တန္းထုတ္ လိုက္မွ နည္းနည္းကိုယ္ရွိန္သတ္ သြားတာ။ ဒါေတြ အယ္ဒီတာတို႔ ဆီ စာေရးခဲ့ၿပီးသားမို႔ အက်ယ္ မခ်ဲ႕ေတာ့ပါဘူး။

ကဲပါ...ကဲပါ။ ေျပာလာတာ ေတြကလည္း မ်ားပါၿပီ။ အေရး ႀကီးဆံုးက အဘက္ဘက္က ယို ယြင္းပ်က္စီးေနတဲ့ တိုင္းျပည္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ဟာ တစ္ဆင့္ခ်င္း လုပ္မွ၊ လုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း အမ်ားသူငါ လိုက္နာႏိုင္တဲ့ နည္း လမ္းလည္းျဖစ္ဦးမွပါ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သာ စြတ္တင္ေနတာ။ ျပည္သူကလည္း မလိုက္နာႏိုင္တဲ့အခါ ကိုယ့္႐ွဴးကိုယ့္ပတ္ ျဖစ္ကုန္မွအခက္။

လုပ္မယ္ဆိုရင္ လည္း ရက္ ၁၀၀ အတြင္းမွာ အမ်ားျပည္သူအတြက္ လက္ေတြ႕က်ၿပီး ဒိ႒ဓမၼအက်ဳိးခံစားရမယ့္ အရာမ်ဳိးသာ ေရြးလုပ္သင့္သဗ်ာ။ ဥပမာ-ျပည္သူေတြကို မီးမွန္မွန္၊ ေရမွန္မွန္လာတာမ်ဳိး၊ ကုန္ေစ်း ႏႈန္းတည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္ေပးတာ မ်ဳိးေတြေပါ့ေလ။ ဘယ့္ႏွယ္။ အခုက် ကြမ္းယာတဲ့။ အရက္တဲ့။ အဲဒါထက္ နည္းနည္း ပိုအေရး ႀကီးတ့ဲ ေဆးလိပ္ကိစၥ ေျပာသံ မၾကားရေသးဘူး။

ဘစီတို႔အျမင္ေပါ့ေလ အယ္ဒီတာေရ...။ အခုအခါ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္သမႈ ျပဳသင့္တာကေတာ့ျဖင့္ရင္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ဒီမိုကေရစီသမားေတြ အာဏာရလာတယ္ဆိုေပတဲ့ အာဏာရွင္နဲ႔ယဥ္ပါးေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၲရားႀကီးကို ေမာင္းႏွင္ေနရတာျဖစ္ပါသဗ်ာ။ သဟာေၾကာင့္အေဟာင္းေတြ မေျပာင္းရင္ အသစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အလကားပဲ။

တကယ္လို႔ လုပ္ၾကစတမ္းေဟ့ဆိုရင္ အႏွီယႏၲရားအေဟာင္းႀကီးကို ရက္ ၁၀၀ အတြင္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္းကို အရင္လုပ္ရမွာ။ မစင္တစ္စက္နဲ႔လည္း ပ်ားရည္ခြက္ဟာ ပ်က္တာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာတို႔။

(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ ဘစီ၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္)

By - ဘစီ

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/68279

Read More »

Monday, June 20, 2016

ေငြသားကေတာ့ တစ္ျပားမွ မယူေပါင္




(တစ္)

စံုနံသာ ၿမိဳင္ေတာႀကီး အတြင္းမွာ ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ အ႐ႈပ္ထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ဟာ ဖြ႐ႈပ္လို႔ လာခဲ့ျပန္ ေခ်ၿပီတမုံ႔။ ဟုတ္ပ။ အမယ္ဘုတ္ရဲ႕သူ႔ခ်ည္မွ်င္ကို ဘယ္ေနရာ ကေန အစငင္ ရမွန္း မသိသလို တိရစၧာန္ႀကီး ေတြရဲ႕ၾကားက အေထြး အ႐ႈပ္ႀကီး တစ္ခုဟာ ပုပ္ပြ နံေဟာင္လို႔ လာခဲ့ရျပန္ ပါေခ်ေပါ့။

‘‘သဘာ၀ ေတာ႐ုိင္း တိရစၧာန္ အေမြအႏွစ္ စီမံခန္႔ခဲြေရး အဖဲြ႔’ ႀကီးက ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အသျပာေတာ္ ေငြေတြထဲက ဧရာမေငြ ပမာဏ ႀကီး တစ္ခုဟာ ဘယ္ေနရာကို ေရာက္သြားမွန္း မသိဘဲ ေပ်ာက္ရွ လုိ႔ ေနခဲ့ရ ေခ်ၿပီဆိုလား။

တိရစၧာန္ပိုက္ဆံကုေဋတစ္ ေသာင္းခန္႔တဲ့ခင္ဗ်။ ၾကားၾကား သမွ် တိရစၧာန္ကေလးေတြဟာ၊ ဟင္၊ ဟယ္၊ အို၊ အလို၊ ဘုရား ဘုရားဆိုတဲ့ အာေမဍိတ္စကား ေတြနဲ႔ ေတာႀကီးထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ ရွားရွားျဖစ္သြားခဲ့လုိက္တာေတြ မ်ား။

(ႏွစ္)

အဲ။ နည္းနည္းကေလး ေတာ့ မိတ္ဆက္သမႈျပဳဦးမွ ထင္ ပါရဲ႕။

‘‘သဘာ၀ေတာ႐ိုင္းတိရစၧာန္ အေမြအႏွစ္စီမံခန္႔ခဲြေရးအဖဲြ႕’’ ဆုိ တာ စုံနံသာၿမိဳင္ေတာႀကီးထဲမွာ အထင္ကရေပါ့။ သူမ်ားသတ္လို႔ ပဲေသေသ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေသခ်ိန္တန္လို႔ပဲေသေသ ႂကြင္း က်န္ရစ္တဲ့ ဆင္စြယ္တို႔၊ က်ားစြယ္ တို႔၊ ၀က္၀ံသည္းေျခတုိ႔၊ စပါးႀကီး သည္းေျခတုိ႔၊ ႏြားခ်ဳိ၊ ကြၽဲခ်ဳိ၊ က်ား သားေရး၊ ႏြားသားေရ၊ ဆိတ္သား ေရ၊ သိုးေမြး၊ ယုန္ေမြး၊ က်ား႐ိုး၊ ႏြားခြာ၊ ပိုက္ဆံျဖစ္မယ့္အရာ အားလုံးကို လူ႔ကမၻာလူ႔ရြာဆီက လူေတြကို လွမ္းကာကမ္းကာ ဖိတ္ၾကားၿပီးတဲ့သကာလ ျပသခင္း က်င္းသမႈျပဳၿပီး ေရာင္းလို႔ရသမွ် အသျပာေငြေၾကးေတြကို စုံနံသာ ၿမိဳင္ ဖံြ႕ထြားစည္ပင္ေရးအတြက္ ဘယ့္ႏွာသို႔သုံးစဲြၾကမယ္ဆုိၿပီး ဦး ေဆာင္သမႈျပဳဖုိ႔ရာ အဖဲြ႕ႀကီးတစ္ ဖဲြ႕ဖဲြ႕ထားခဲ့တာ ၾကာလွပါေပါ့။

အဲဒါခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ‘‘သ ဘာ၀ေတာ႐ုိင္းတိရစၧာန္အေမြအ ႏွစ္ စီမံခန္႔ခဲြေရးအဖဲြ႕’’ဆိုတာႀကီး ပါပဲ။

ေျမေခြးဦးေဆာင္တဲ့ သူ႔အ ေကာင္တစ္စုတို႔ စုံနံသာၿမိဳင္ကို စီ မံခန္႔ခဲြခြင့္ရယူၿပီးၾကကတည္းက အဲသည့္အဖဲြ႕ကို ႐ုတ္ျခည္းဆိုသ လို ဖဲြ႕လုိက္ၾကကာ ေတာထဲက တိရစၧာန္တို႔ရဲ႕ အေသြးအသား၊ အ႐ိုးအေရ၊ ခ်ဳိခြာ အစြယ္၊ အေမြး အမွင္အားလုံးကို ေစ်းပဲြေတာ္ႀကီး လုပ္လို႔ တင္ေရာင္းလာခဲ့ၾကတာ တစ္ႏွစ္ကိုတစ္ခါ၊ ပစၥည္းအထြက္ မ်ားရင္ ႏွစ္ခါ၊ အဲဒါဟာ ႏွစ္ပရိ ေစၧဒေတြ ၾကာပဲၾကာလွပါေပါ့။

သဘာ၀ေတာ႐ုိင္းတိရစၧာန္ အေမြအႏွစ္ေရာင္းခ်တဲ့ပဲြႀကီးမ်ား ၀ွဲခ်ီးက်င္းပတဲ့အခါ သမယေရာက္ ၿပီဆိုမွျဖင့္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ က လာ၀ယ္ၾကတဲ့လူေတြဟာ စုံနံ သာၿမိဳင္အတြင္းမွာ ေျခခ်င္းကို လိမ္လုိ႔ေပါ့။ လူေတြျပန္သြားၾက တဲ့အခါ ေတာႀကီးဟာ ေျပာင္းတ လင္းခါလို႔ က်န္ရစ္ခဲ့ျပန္ပါရဲ႕။ ၎ေနာက္တစ္ခါ ေနာက္တစ္ပဲြ အတြက္ တိရစၧာန္အေမြအႏွစ္ေတြ ကို စုၾက၊ ေဆာင္းၾက၊ ရွာၾက၊ ေဖြ ၾက ျပန္ပါေလေရာ။

သဘာ၀ေတာ႐ုိင္းတိရစၧာန္ အေမြအႏွစ္ေတြ ေရာင္းခ်တဲ့ပဲြႀကီး ၿပီးေလတိုင္း၊ ၿပီးေလတုိင္းမွာ ေတာဦးေသွ်ာင္ေျမေခြးက ေတာ လုံးဆုိင္ရာ မိန္႔ခြန္းေတာ္ျမတ္ကို လွစ္ဟေတာ္မူသဗ်။ တိရစၧာန္အေပါင္းတို႔အေနနဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ ဘဇာမွ ပူပင္စရာမလိုေၾကာင္း၊ ေတာာ သဘာ၀ေတာ႐ုိင္းတိရစၧာန္ အေမြအႏွစ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေန တဲ့အေၾကာင္း၊ ယင္း၎အရာမ်ား ဆီက ၀င္ေငြေတြ လွိမ့္ကာ လိွမ့္ ကာ ၀င္ေရာက္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ မၾကာမီ လူ႔ကမၻာႀကီးကိုပင္ ေက်ာ္ လႊားသြားႏုိင္မည္ဟု ယုံၾကည္တဲ့ အေၾကာင္းဆုိတာေတြဟာ တိရ စၧာန္အသံကေန အသံလႊင့္ေန႐ုံမွ် မက တိရစၧာန္ေဒးလီး (Animal Daily) သတင္းစာထဲမွာ ေရးသား ေဖာ္ျပလို႔ မဆုံးေပါ့။

ေဟာ ... ခုေတာ့ၾကည့္။ တိရစၧာန္ပိုက္ဆံကုေဋတစ္ေသာင္းတဲ့။ သဘာ၀ေတာ႐ုိင္း တိရစၧာန္အေမြ အႏွစ္ေတြ ေရာင္းခ်ရာကရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြထဲကကုေဋတစ္ ေသာင္းဟာ ဘဇာတစ္ခုမွ အ ေကာင္အထည္မေပၚဘဲနဲ႔ ေပ်ာက္ ရွလို႔ေနခဲ့ၿပီဆိုလား။

အဲသမွာ တစ္ေတာလုံးက တိရစၧာန္ေတြ ဟာ၊ ဟင္၊ ဟယ္၊ အို၊ အလို၊ ဘုရားဘုရားနဲ႔ လႈပ္ လႈပ္ရွားရွားေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့ တာပါပဲ။

(သုံး)

ရွင္းသဗ်။

စီမံခန္႔ခဲြေရးအဖဲြ႕ထဲက ေတာဦးေသွ်ာင္အေကာင္ႀကီးေတြ သူတစ္ခြန္း ငါတစ္ခြန္းနဲ႔ တိရစၧာန္ ေဒးလီးသတင္းစာထဲကေန ထြက္ ထြက္ၿပီးေတာ့ ရွင္းသဗ်။ တိရစၧာန္ ျပဇာတ္႐ုံအတြက္ ေျမေခြးထုတ္ ယူေငြဘယ္ေလာက္၊ တိရစၧာန္စာ ၾကည့္တုိက္အတြက္ ျခေသၤ့ထုတ္ ယူေငြ ဘယ္ေလာက္၊ တိရစၧာန္ ယဥ္ေက်းမႈျပတုိက္အတြက္ က်ားထုတ္ယူေငြဘယ္ေလာက္၊ တိရစၧာန္ပန္းၿခံအတြက္ က်ားသစ္ ထုတ္ယူေငြဘယ္ေလာက္၊ လက္ မွတ္ေတြဘာေတြ ထုိးကာထုတ္ယူ သြားတာေတြျဖင့္ မဟုတ္ေလဘူး ေပါ့။ အစြယ္ႀကီးႀကီး အဆိပ္ျပင္း ျပင္းနဲ႔ သတၱ၀ါႀကီးေတြက ထုတ္ ယူေနတဲ့ ပိုက္ဆံကိုအဘယ္သို႔ ေသာ သတၱ၀ါငယ္ကေလးေတြက တားဆီးႏုိင္မွာတဲ့တုံး။

အႏုိ႔ေသာ္ ယခုတုိင္ဘဇာ တစ္ခုမွေတာ့ အေကာင္ရယ္၊ အ ထည္ရယ္လုိ႔ မေပၚေသးဘူးေပါ့။ ထား။

အဲသည့္မွာ ျပတ္ျပတ္သား သား ရွင္းၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား စိမ္ေခၚလုိက္တဲ့ သတၱ၀ါကေတာ့ ၀ံပုေလြပါပဲ။ ၀ံပုေလြက တိရစၧာန္ ဦးေသွ်ာင္အဖဲြ႕ထဲမွာ ေျပာေရးဆို ခြင့္ရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေလ။

၀ံပုေလြက ျပတ္တယ္။

ေသဒဏ္ေပးလုိက္တဲ့။ မိမိ တို႔ တိရစၧာန္ဦးေသွ်ာင္အဖဲြ႕ထဲက မည္သည့္အေကာင္မဆို ေတာပုိင္ ပိုက္ဆံေတြကို ရယူစုေဆာင္းထား ေၾကာင္း အေထာက္အထားနဲ႔တ ကြ ေတြ႕ရင္ေသဒဏ္ေပးလုိက္ တဲ့။ ခံယူမယ္တဲ့။

တကယ့္ကို ျပတ္သားၿပီးရဲ လြန္းတဲ့ စိန္ေခၚခ်က္ပါပဲ။ သတင္း စာထဲမွာ စာလုံးအမည္းႀကီးေတြ နဲ႔။ မိမိတို႔ထံ၌ ပုိက္ဆံမ်ားေတြ႕ခဲ့ သည္ရွိေသာ္ ေသဒဏ္ခံယူရန္ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ၀ံပုေလြက သတင္းစာရွင္းလင္းတဲ့။

အဲသမွာ ေတာဦးေသွ်ာင္ ေတြနဲ႔ အ၀င္အထြက္ရွိတဲ့ ဂ်က္ စကားေျပာရဲတင္းလြန္းလုိက္တာ အကုန္ေသဒဏ္က်ကုန္ေတာ့မွာ ပဲဆုိၿပီး စိတ္ပူသလိုလို ျဖစ္သြား မိတာကျဖင့္ အမွန္ပဲခင္ဗ်။

အဲသဟာနဲ႔ တစ္ရက္ေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ကေလးေစ့ငုရ ေအာင္လို႔ဆုိၿပီး ေတာဦးေသွ်ာင္ ေျမေခြးရဲ႕ ဂူႀကီးရွိရာဆီေရာက္ သြားေတာ့ သူတို႔အေကာင္ႀကီး တစ္သုိက္တုိ႔ စုေ၀းစားေသာက္ေန ၾကတဲ့ ပဲြနဲ႔တည့္တည့္သြားတိုး ေတာ့တာ။ ၀ိုင္ေတြဖိေသာက္ထား လို႔ ထင္ပါရဲ႕ အကုန္လုံးမူးလုိ႔။ ရဲရဲ ေတာက္ေနတဲ့ မီးဖိုႀကီးေဘးမွာက အသားကင္မ်ဳိးစုံ။

ဘာရမလဲ။ ဂ်က္လည္း အဲသည့္အေကာင္ေတြနဲ႔ ၀င္တဲြကာ ၀ုိင္ကေလးတစ္က်ဳိက္၊ အသားကေလးတစ္ကိုက္ေပါ့။ ရီတီတီျဖစ္လာေတာ့ ေမးမိတယ္။

‘‘မရဲလြန္းဘူးလားဗ်ာ ပုိက္ ဆံေတြယူထားခဲ့ရင္ ေသဒဏ္ေပး ပစ္ဆုိေတာ့’’

ရယ္လိုက္ၾကစမ္းဆိုတာ။ ေျမေခြးေရာ၊ က်ားေရာ၊ က်ား သစ္ေရာ၊ ျခေသၤ့ေရာ၊ ၀ံပုေလြ ေရာ။

‘‘ဂ်က္ဆရာကျဖင့္

ခက္ပါ ပေကာ

က်ဳပ္တို႔က ဘယ့္ႏွာလုပ္

ပိုက္ဆံယူမွာတဲ့တုံး

ေရႊယူတယ္

စိန္ယူတယ္

ပတၱျမားယူတယ္

ကားယူတယ္

ပိုက္ဆံမွ မယူတဲ့

ဟာပဲဗ်ာရယ္

တိရစၧာန္ေတြ

အဲ့သည္ေလာက္

မစဥ္းစားဘူး

ဆရာႀကီးဂ်က္

မပူနဲ႔’’

အဲဒါမူးတူးတူးနဲ႔ ၀ံပုေလြ ေျပာတဲ့စကား။

ေၾသာ္ ..ပိုက္ဆံယူထားခဲ့ၾက ရင္ ေသဒဏ္ေပးတဲ့။ အဲသဟာ ေၾကာင့္ အေျပာရဲတာေပကိုး။ စုံနံ သာၿမိဳင္ေတာထဲက သတၱ၀ါေတြ ရိပ္မွရိပ္မိၾကရဲ႕လား မသိပါဘူး။ ။

(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္)

By - ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/67944

Read More »

Saturday, June 18, 2016

ကြမ္းမစားရ အမိႈက္မပစ္ရ အသက္မ႐ွဴရ




ဗ်ိဳ႕ .. အယ္ဒီတာ....

ဘယ့္ႏွယ္ ရွိစဗ်ာ။ ဟိုတစ္ေလာ ကေတာ့ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ႐ုတ္႐ုတ္ သဲသဲနဲ႔ ျဖစ္လိုက္ ၾကပါေသး။ ဘာတဲ့။ ကြမ္းယာ ဆိုင္ေတြ ပိတ္ပစ္မယ္ ဆိုလား ဘာလား။ အဲသဟာလည္း ၾကားေရာ ကြမ္းစား တဲ့ သူေတြေရာ ကြမ္းေရာင္းတဲ့ သူေတြပါ ထိတ္ထိတ္ ပ်ာပ်ာ ျဖစ္ကုန္တာ။ ကြမ္းစားတဲ့ သူမ်ားက လည္းပဲ ကြမ္းယာ ဆိုင္ေတြသာ ပိတ္လိုက္ ရင္ျဖင့္ အလြယ္ တကူ ကြမ္း၀ယ္ မရ ခက္ရ ခ်ည္ေသးရဲ႕ေပါ့ ဗ်ာ။

ကြမ္းေရာင္းၿပီး အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္း ရတဲ့ သူမ်ားကလည္း ေနရင္း ထိုင္ရင္းနဲ႔ အလုပ္ လက္မဲ့ျဖစ္ေတာ့ မဟဲ့ဆိုၿပီး သကာလ ရင္တြင္းမွာ အပူလံုး တႂကြႂကြနဲ႔။ ဘယ္ေန႔မ်ား ငါ့ဆိုင္ လာခ်ိပ္ပိတ္ မလဲ စိုးရိမ္ စိတ္ကလည္း တကဲကဲ။

ဒီၾကားထဲမယ္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ေပၚမွာ ေမာင္မင္းႀကီးသားတခ်ဳိ႕ ကလည္း မီးေလာင္ရာ ေလပင့္ ေပးၾကသဗ်။ ဟုတ္တယ္ လုပ္ရ မယ္။ ကြမ္းစားတာဟာ က်န္းမာ ေရးနဲ႔ မညီဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း ကြမ္းတံေတြးက တပ်စ္ပ်စ္စည္း ကမ္းမရွိေတြ႕ကရာမွာ ေထြးၾက ပါဘိသနဲ႔။ သဟာေၾကာင့္ အခု ဒီမိုကေရစီအရပ္သားအစိုးရတာ၀န္ ရွိသူ လူႀကီးမင္းမ်ားက လူအမ်ား ကြမ္းစားလို႔ေရာဂါဘယရမွာကို ပူပင္မကင္းစိုးရိမ္ျခင္းမ်ားနဲ႔ တား ျမစ္တာလည္း တစ္ေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံတစ္ခြင္ကြမ္းတံေတြးကင္းစင္ၿပီး ကမၻာ့အထင္ကရ ၿမိဳ႕ႀကီးပမာ ကတၱရာလမ္းေပၚ ဖ်ာမခင္းဘဲ ဆင္းအိပ္ခ်င္စရာ ေဟာဒီကိုယ္ဆီ က ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကို ျဖစ္ေစခ်င္တာ လည္း တစ္ေၾကာင္း အစရွိသည့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အ ေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ကြမ္းစားျခင္းကို ပိတ္ပင္တာဟာ အေဟာ၀တ ေကာင္းေလစြတကား စသည္ အားျဖင့္ ‘ေလာ္’ၾကတာလည္း ေတြ႕ပါရဲ႕။

ၿပီးေတာ့လည္း ရွိေသး။ မဆီေလးရယ္မွ မဆိုင္ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္က ကြမ္းစားတာကို မႀကိဳက္ဘူး၊ ကြမ္းစားတာဟာ ေရာဂါေတြ ရတယ္၊ ပိုက္ဆံေတြ အပိုကုန္ တယ္။ ခုနင္က ေျပာခဲ့သလို ပတ္ ၀န္းက်င္ကိုလည္း ညစ္ညမ္းေစ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြမ္းစားတဲ့သူ မ်ားဟာ ကြမ္းယာကို စြန္႔လႊတ္ သင့္သတဲ့။ ေအာင္မယ္။ သူ႐ုိ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္လည္း တစ္မ်ဳိးတစ္ဘာသာရယ္ခင္ဗ်။ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ကို ခ်ည္ တာ။ ဘာမွတ္ေနသလဲ။ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေတာင္မွ ျမန္ မာျပည္လူထု ေကာင္းစားေရးအ တြက္ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္မႈေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ခဲ့ေသးတာ။ အခု ကြမ္းစားတဲ့ ျပည္သူေတြဟာ သူ႕ ေလာက္ အမ်ားႀကီးမစြန္႔ႏိုင္တာ အသာထား။ ကြမ္းစားတာေလး တစ္ခုေလာက္ကို စြန္႔ပစ္ရတာ မပစ္ႏုိင္ၾကဘူးလားတဲ့ဗ်ာ။

အယ္ဒီတာေရ... ကြမ္းဇာတ္ လမ္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရရင္ ေျပာစရာေတြက အမ်ားႀကီးခင္ ဗ်။ ဘယ္ကဘယ္လို ဇာတ္လမ္း စတယ္ေတာ့ ဘစီတို႔ မသိပါဘူး ဗ်ာ။ သိသေလာက္ေတာ့ ကြမ္း ယာစားတဲ့သူေတြကို ပညာေပး မယ္ဆိုတာက စတယ္မွတ္တာပဲ။ သေဘာကေတာ့ ကြမ္းစားတန္ တာစားေပါ့၊ ႏို႔ေပတဲ့ ကြမ္းတံ ေတြးမ်ားကို လမ္းေပၚမွာ ေတြ႕က ရာ မေထြးနဲ႔တဲ့။ သဟာနဲ႔ ပတ္ သက္လို႔ အဖြဲ႕အစည္းေလးတစ္ခု ကလည္း ကြမ္းစားတဲ့သူမ်ား ကြမ္းတံေတြးကို စည္းကမ္းရွိရွိ ေထြးၾကဖို႔ ပညာေပးတဲ့အေနနဲ႔ ကြမ္းတံ ေတြးေထြးဖို႔အတြက္ ဘူးေလးေတြလိုက္ေ၀တာ ေတြ႕လိုက္ပါေသး။ အခုေတာ့ ဆက္ေ၀ျဖစ္သလား၊ မေ၀ျဖစ္ေတာ့ဘူးလား မသိပါ ဘူး။

ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအထိ မဆိုးေသးဘူးဗ်။ ကြမ္းတံေတြးေတြေတြ႕ကရာမွာ စည္းမဲ့ ကမ္းမဲ့ေထြးၾကလို႔မို႔ က်ဳပ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးကလည္း လမ္းေတြမယ္ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ကြမ္းတံေတြးေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဒါမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ အခုလို ပညာေပးၿပီးသကာလ ကြမ္းတံေတြးကို နည္းလမ္းတက် စြန္႔ပစ္ၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္တယ္ဆိုတာ ေကာင္းတာပဲဟာ။ အဲ...ဒီေနာက္ ပိုင္းေတာ့ ကြမ္းကိစၥ ဟိုလူ၀င္ေျပာဒီလူ၀င္ေျပာနဲ႔ ဆရာမႏိုင္ ႏွစ္ ေဆာင္ၿပိဳင္၊ သံုးေဆာင္ၿပိဳင္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕။

မူလပထမတုန္းက ကြမ္းတံ ေတြးမ်ား စည္းကမ္းတက်ေထြးဖို႔ ပညာေပးမွာကေန ဘယ္လိုညာ လိုျဖစ္တယ္ မသိပါဘူး။ ကြမ္း ယာဆိုင္ေတြ ပိတ္မယ္ျဖစ္လာ ေတာ့တာပဲ။ အရင္အာဏာရွင္ မ်ားရဲ႕ ေတြးလံုးေတြးကြက္အ တိုင္း ‘ႂကြက္မႏိုင္ေတာ့ က်ီမီးနဲ႔႐ိႈ႕’ ဆိုသဟာကို စဥ္းစားၾက ေျပာဆို ၾကနဲ႔ တူပါရဲ႕။ ကြမ္းတံေတြးမ်ား ဟိုေထြး ဒီေထြး မေထြးၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္တာ၊ ပညာေပးတာက အခ်ိန္ ၾကာပါတယ္ကြာ၊ လက္၀င္တယ္ ကြာ၊ ေအာက္က်ေနာက္က်ႏိုင္ပါ တယ္ကြာ ဒီေတာ့ လူေတြကြမ္းမ စားၾကရင္ ကိစၥက အၿပီးအျပတ္ ပဲ မင့္ဟာ။ လူေတြ ကြမ္းမစားၾက နဲ႔ ေျပာရေအာင္ကလည္း တယ္ ၿပီး လြယ္တဲ့ အမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ ဘူး။ သဟာေၾကာင့္ လူေတြ ကြမ္း စားတယ္ဆိုတာ ကြမ္းေရာင္းတဲ့ သူေတြရွိလို႔ ၀ယ္စားေနတာ။ ကြမ္းစားတဲ့သူ ဆယ္ေယာက္ကို ကြမ္းမစားဖို႔ ေျပာတာထက္ ကြမ္း ယာဆိုင္တစ္ဆိုင္ ပိတ္လိုက္တာ က ပိုေကာင္းမယ္ ဘာညာနဲ႔ ေရႊ ေခါင္းေတြထဲက ေရႊဉာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ ၀င္းလက္လာၾကတယ္ ထင္ပါ့။ ကြမ္းယာဆိုင္ေတြ ပိတ္ ၾက။

ကြမ္းတံေတြးမ်ား စည္းကမ္း မဲ့ေထြးတာကို ပညာေပးမယ္တုန္း က ေကာင္းသဟလုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြ လည္း ကြမ္းယာဆိုင္ေတြ ပိတ္ မယ္ဆိုတဲ့အသံလည္း ထြက္လာ ေရာ ဟုတ္တယ္ ကြမ္းယာဆိုင္ ေတြ ပိတ္ရမယ္ ဘာညာနဲ႔ လုပ္ ျပန္ပါေလေရာ။ ဘယ့္ႏွယ္ ကြမ္း စားေဆးေသာက္နဲ႔ တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔၊ တစ္လၿပီးတစ္လ၊ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ လူေတြမယ္ ကုန္လာလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ေသာက္ ေသာက္လဲ၊ နည္းေရာလား။ ဒါ ေၾကာင့္ ေရႊျပည္ႀကီးဟာ ဆင္းရဲမြဲ ေတေနတာ။ ကြမ္းစားေဆး ေသာက္က်ေပ်ာက္သေလာက္ရွိ တဲ့ ေငြေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္စုထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ နည္း ေရာင္းမ်ားေရာင္း ေတာင္းျပည့္ ဆိုသဟာလို စုေငြေဆာင္းေငြေတြ ဟာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တိုး တက္မ်ားျပားလာမယ္။ လူလည္း ႀကီးပြားမယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြ ကြမ္းမစားဘဲ ႀကီးပြားရေလေအာင္ ကြမ္းယာဆိုင္ေတြကို ပိတ္ၾက။

ကြမ္းမစားေတာ့ရင္ ပတ္၀န္းက်င္လည္း သန္႔ရွင္းလူေတြလည္း က်န္းမာခ်မ္းသာ အဲသဟာေတြ က ေနာက္မွ။ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ တ ျခားအလုပ္မရွိလို႔ ကြမ္းယာေရာင္းၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရတဲ့ သူေတြက မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၿပီ။ ဘယ္ေန႔မ်ား ငါ့ဆိုင္ေလးကို ဆိုင္ရာက လာပိတ္သြားမလဲေပါ့ေလ။ ဒီ ၾကားထဲ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဆိုတာေပၚ မွာကလည္း တက္လာေသး။ ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ျဖင့္ ကြမ္းယာဆိုင္ ေတြ ပိတ္ေနၿပီတဲ့။ ဘယ္အစိုးရ လူႀကီးမင္းက လက္မွတ္ထိုးၿပီး ဘယ္ႏွရက္အတြင္း ကြမ္းယာ ဆိုင္မ်ားအၿပီး ပိတ္သိမ္းရမယ္ဆို တဲ့ ေၾကညာခ်က္ထြက္လာသတဲ့ အစရွိတဲ့ သတင္းေတြကလည္း ပလူကိုပ်ံလို႔ပါဗ်ာ။

အဲသဟာေတြၾကားေတာ့ ဘစီစဥ္းစားတယ္ေလ။ ေျပာရဦး မယ္ အယ္ဒီတာရဲ႕။ ဘစီက ကြမ္း စားတဲ့ သူလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ သူလည္း မဟုတ္ ဘူး။ မွန္ရာကို ေျပာရရင္ မေကာင္းတာဆိုလို႔ ၀ီစကီေလးတစ္ခြက္စ ႏွစ္ခြက္စေသာက္တတ္တာရယ္၊ လူစံုလို႔ ႀကံဳရင္ ဘီယာေလး အ နည္းအပါးငုံတတ္တာေလာက္ပဲ ရွိတာ။ အယ္ဒီတာမ်ား သိၾကပါ တယ္ေလ။ ဟဲဟဲ... အဲေတာ့ဗ်ာ။ ဘစီက ကိုယ္တိုင္ကြမ္းစားသူ မဟုတ္ေပတဲ့ ကြမ္းစားတဲ့ သူေတြ ဘက္က မေနသာဘူးဗ်။ သူ႐ို႕ ဘက္က မေနသာဘူးဆိုတာ ဆိုင္ ရာက ကြမ္းစားျခင္းအမႈေပၚ ကိုင္ တြယ္တဲ့ ပံုစံကို တယ္ၿပီးဘ၀င္က် လွတယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုရမွာေပါ့။

ကြမ္းစားတာ မေကာင္းဘူး။ အခန္႔မသင့္ရင္ ဘာေရာဂါ ညာ ေရာဂါရမယ္။ အမွန္က ကြမ္းစားမွတင္ ေရာဂါရတာမ်ဳိးေတာ့ လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကြမ္းမစား ဘဲ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္ ေရာဂါ ရမယ္။ အရက္ေသာက္ရင္လည္း ေရာဂါရႏုိင္တာပဲ။ ႏို႔ေပတဲ့ ကြမ္း စားတာ၊ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ၊ အရက္ေသာက္တာဟာ က်န္းမာ ေရးနဲ႔ မညီတာ မွန္ေပတဲ့ လူ႕ သဘာ၀ကေတာ့ မေကာင္းတာ ေလးတစ္ခုေလာက္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ ေနရမွ လူ႕ဘ၀မယ္ ေနေပ်ာ္တယ္ ထင္ၾကတာကလား။ အဲသဟာ ေတြ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ဘဲ ခပ္သန္႔သန္႔ေနႏိုင္သူေတြရွိမွာပါပဲ။ ႏို႔ေပ တဲ့ အေရအတြက္ အနည္းစုသာ ရွိမွာပါဗ်ာ။ ဒီေတာ့ကာ ကြမ္းစား တဲ့သူကို ကြမ္းမစားေသာ္ျငား အရက္ေသာက္တဲ့ သူက၊ ဒါမွမ ဟုတ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့သူက၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း မိန္းမလိုက္ စားတဲ့ သူကစသျဖင့္ မေကာင္း တာတစ္ခုခုမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကတဲ့ သူအခ်င္းခ်င္း ‘ဘိန္းစားခ်င္း တစ္ မူးဖိုးပို႐ွဴ’တယ္ဆိုသဟာမ်ဳိး ေျပာ ၾကဆိုၾကတာဟာ မတရားဘူးထင္ တာပဲ။

ၿပီးေတာ့ ကြမ္းစားတဲ့သူေတြ ကို ကြမ္းမစားေစခ်င္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကြမ္းတံေတြးေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္အျမင္ညစ္ညမ္းတာ ကို ကာကြယ္ခ်င္တာလား။ ကြမ္း မစားေစခ်င္တာဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ ကြမ္းစားတာ မေကာင္းဘူး။ ဘယ္လိုမေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ပညာေပးရ မယ္။ ကြမ္းယာထဲထည့္စားတဲ့ ‘ေဆး’ဆိုတာေတြထဲမွာ လူကို ဥပဒ္ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ ဘယ္လို ဓာတုပစၥည္းေတြ ပါ၀င္ေနတယ္ ဆိုတာ လူအမ်ားလက္ခံႏိုင္ ေလာက္တဲ့ သုေတသနျပဳခ်က္ ေတြကို ျပသၿပီးသကာလ ျဖည္း ျဖည္းခ်င္း စည္း႐ုံးသိမ္းသြင္းရ မယ္။ ကြမ္းစားေနတဲ့သူဟာ စား ေနရင္း ၀ါးေနရင္းနဲ႔ကို ကြမ္းစား တာ မေကာင္းပါလားဆိုတဲ့ ရင္ ထဲကလာတဲ့ ၿမဲၿမံတဲ့ အသိေပၚလာ ေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ပညာ ေပးရတယ္ဆိုတာဟာ ကြမ္းယာ ဆိုင္ေတြ ပိတ္ေဟ့ အမိန္႔ထုတ္ သေလာက္ေတာ့ မလြယ္ေပတဲ့ ဒီလိုပဲ သြားရမွာပဲ။

ေနာက္တစ္ခု ကြမ္းတံေတြး စည္းကမ္းမဲ့ေထြးျခင္း။ အႏွီကိစၥ ဟာလည္း အလားတူ ေရတိုေရ ရွည္ပညာေပးသိမ္းသြင္းရမွာပဲ။ ကြမ္းစားတာ မေကာင္းဘူး ေျပာ ေနတုန္းမွာ မျဖတ္ႏုိင္ေသးလို႔ ကြမ္းစားေနဆဲ လူေတြအေနနဲ႔ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကြမ္းတံ ေတြးကို စနစ္တက်ေလးပစ္ေပး ဖို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ကြမ္းတံေတြးကို ေတြ႕ကရာမေထြး၊ စနစ္တက် ေထြးႏိုင္ေအာင္လည္းပဲ လမ္း ေဘးအႏွံ႔အျပားမွာ ကြမ္းတံေတြး ေထြးစရာ အမိႈက္ပံုးဘာညာလြယ္ လင့္တကူ ရွာေတြ႕ေအာင္ အစိုးရ က စီစဥ္ေပးထားႏိုင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကြမ္း ယာဆိုင္ေတြ ပိတ္ေဟ့ဆိုတာက ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္သလို နည္း လမ္းလည္း မမွန္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အဲသလိုသာ လုပ္မယ္ဆိုရင္ လည္း ‘ခုတ္ရာတျခား ရွရာ တလြဲ’ျဖစ္မွာပဲ။ လူထုကလည္း အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက လူႀကီးမင္းေတြဟာ ‘ခါးေတာင္းက်ဳိက္ တျခား ဖင္တျခား’ျဖစ္ေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲတဲ့ေနရာမွာ ေတာ္ရွာၾကပါေပတယ္ရယ္လို႔ ခ်ီးမြမ္းၾသဘာေပးၾကမွာ အမွန္ပါပဲခင္ဗ်ာ။

ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဘစီတို႔ ေရႊျပည္ႀကီးရဲ႕ ကြမ္းဇာတ္လမ္း မွာ ေနာက္ဆံုးဇာတ္ေပါင္းတဲ့ အခါ ႏုိင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္၀င္ကယ္ေပ လို႔သာပဲ။ သူက ကြမ္းယာဆိုင္ မ်ားကို အတင္းအဓမၼပိတ္သိမ္း ျခင္းမျပဳၾကဖို႔ ျပည္နယ္နဲ႔ တိုင္း၀န္ ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားကို ၫႊန္ၾကားလိုက္ပါ သဗ်။ ၿပီးေတာ့ ဥပေဒအထက္ လည္းေက်ာ္လြန္ၿပီး မလုပ္ၾကနဲ႔ တဲ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အမွန္ေက်းဇူးတင္ရမွာပါပဲ။ ႏို႔မ ဟုတ္ရင္ တခ်ဳိ႕အာဏာပိုင္ေတြ လုပ္ပံုနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ဟာ ကြမ္းမစား ရ၊ အမိႈက္မပစ္ရနဲ႔ေလာက္တင္ ရပ္မေနဘဲ အသက္ပါမ႐ွဴရဆိုၿပီး သကာလ ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ၾက ရင္ ဒုကၡ။

ေတာ္ေသးၿပီ။

(ေဖာ္ျပပါ သေရာ္စာသည္ စာေရးသူ ဘစီ၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္)

By - ဘစီ

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/67773

Read More »