နိုင္ငံတကာနွင့္ ျပည္တြင္းသတင္း၊ နည္းပညာ၊ ေဆာ့ဝဲလ္ႏွင့္ ဗဟုသုတမ်ား

အားေပးၾကတဲ့မိတ္ေဆြမ်ား

Showing posts with label ႏိုင္ငံသမိုင္း. Show all posts
Showing posts with label ႏိုင္ငံသမိုင္း. Show all posts

Tuesday, August 08, 2017

သမိုင္းဝင္ ဓာတ္ပံုထဲက ေဒၚခင္သီတာထြန္းႏွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း


ရန္ကုန္ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုႀကီးတြင္ ပထမဆုံး မိန္႔ခြန္း ေျပာၾကား ေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကုိ ျခံရံ၍ ေတြ႔ရေသာ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က၊ ႐ုပ္ရွင္ မင္းသမီး ခင္သီတာထြန္း ဓာတ္ပုံ − ဆန္နီညိမ္း


ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ကာလ သမိုင္း မွတ္တမ္း မ်ားတြင္ ထင္ရွားေသာ ဓာတ္ပံု မွတ္တမ္းမ်ား အနက္ ရန္ကုန္ ေဆး႐ံုႀကီး ေရွ႕တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ႏွင့္ အတူ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ ခင္သီတာထြန္း တို႔ႏွင့္ အတူ မတ္တတ္ရပ္၍ တစ္ေနရာ သို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနသည့္ အျဖဴ အမည္း ဓာတ္ပံုလည္း ပါဝင္သည္။

အဆိုပါဓာတ္ပံုတြင္ ပါဝင္သူ သံုးဦးအနက္ ဆရာေမာင္ေသာ္က သည္ ကြယ္လြန္ ခဲ့ၿပီျဖစ္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္သည္ လက္ရွိတြင္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အတိုင္ပင္ခံ ပုဂၢိဳလ္ အျဖစ္ တိုင္းျပည္ကို ဦးေဆာင္ေနသည္။ ႐ုပ္ရွင္မ႐ိုက္ ကူးေတာ့ေသာ သ႐ုပ္ေဆာင္ ခင္သီတာထြန္းအား ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ကာလ အမွတ္တရ မ်ားကို 7Day Daily က ေမးျမန္း ခဲ့သည္မ်ားမွ ျပန္လည္ေဖာ္ျပ အပ္ပါသည္။

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကာလ သမုိင္းဝင္ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္ကတို႔နဲ႔အတူ တြဲရပ္ေနတဲ့ အန္တီရဲ႕ ဓာတ္ပံုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီေန႔အေရးေတာ္ ပံုကာလ ၂၉ ႏွစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ အမွတ္တရတစ္ခုခုေလာက္ ေျပာၾကားေပးပါလား။

၂၄.၈.၈၈။ အဲဒီေန႔က ကြၽန္မအသက္(၃၂)ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔ေပါ့။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အန္တီစုနဲ႔အ တူတူ တြဲၿပီးေတာ့ မွတ္တမ္းအ ျဖစ္နဲ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာကေန အေရးႀကီးတဲ့အ ခ်ိန္မွာ ပါဝင္ခြင့္ရခဲ့တာ အထူးပဲ ဝမ္းသာပါတယ္။ ကြၽန္မ ၂၄.၈.၅၆မွာ ေမြးတာ။ အဲဒီေန႔က (၃၂)ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ၊ တိုက္ တိုက္ဆိုင္ ဆိုင္ အေရးႀကီးတဲ့ေန႔မွာ အန္တီ စုနဲ႔ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခြင့္ရခဲ့တယ္။ အဲဒါ ကို အထူးပဲ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါ တယ္။

အဲဒီတုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ကို ဘယ္လိုဝန္းရံျဖစ္ခဲ့တာ ပါလဲ။

အဲဒါက ကြၽန္မတို႔႐ုပ္ရွင္အ ဖြဲ႕ေတြက ဘားလမ္းမွာ လက္မွတ္ ထုိးၾကမယ္။ သီဟတင္စိုးတို႔မိသားစုရဲ႕ထုတ္လုပ္ေရး၊ စံပယ္ဦးတို႔၊ ဘားလမ္းထဲက ႏွစ္ေနရာမွာ လက္မွတ္ထိုးၾကမယ္ေပါ့။ ေနာက္ ေတာ့ ကြၽန္မက မသြားျဖစ္ဘူး။ လက္မွတ္ကလည္း ထိုးခ်င္ေတာ့ တစ္လမ္းတည္းေနတဲ့ မင္းသား ႀကီး ေလးေလး ဦးထြန္းေဝနဲ႔က ႐ုပ္ရွင္က သံုးေလးငါးကား႐ိုက္ ေနၿပီ။ ခင္ေနေတာ့ ေလးေလး သမီးလက္မွတ္ထုိးဖို႔ရွိတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ အဲဒီေန႔ကို သူလာေခၚ မယ္ေပါ့။ ျမန္မာပီပီသသေလး ဝတ္စားၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့။ တစ္ဖက္ က သူတို႔က စီစဥ္ထားတာေပါ့။

အန္တီစုအတြက္လည္း အဆင္ ေျပေအာင္ သူတို႔က တစ္ဖက္က အန္တီစုနဲ႔ အစည္းအေဝးေတြ လုပ္ၾကၿပီးေတာ့ စီစဥ္ေပးတာေပါ့ ေလ။ မနက္က်ေတာ့ ေလးေလး ဦးထြန္းေဝေခၚေတာ့ ဘားလမ္းအ ရင္မေရာက္ဘဲနဲ႔ အန္တီစုနဲ႔ ရန္ ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးကို ေရာက္သြား တယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ အန္တီစု အိမ္ကို ျပန္ေရာက္သြားၾကျပန္ ေရာ။

အဲဒါၿပီးမွ ကြၽန္မက ဘား လမ္း(လက္မွတ္ထုိးမယ့္ေနရာ)ကို ျပန္ေရာက္သြားတာ။ ဘား လမ္းမွာ ကိုဇာဂနာနဲ႔ေတြ႕လို႔ ေတာင္ စကားေျပာျဖစ္ေသး တယ္။ သူ႔ကိုေတာင္ ေနာက္လိုက္ေသးတယ္။ အသံႀကီးက အရမ္း က်ယ္တာပဲေနာ္လို႔။ အဲဒါဆိုရင္ ေတာ့ မလြယ္ဘူးထင္တယ္။ နည္း နည္းတိုးလိုက္မွ ရမယ္ဆိုၿပီး ေနာက္လိုက္ေသးတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ဘားလမ္းမွာ စင္ရွိေတာ့ စင္ေပၚ တက္ၿပီးေတာ့ စည္းကမ္းရွိမွပဲ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္ျဖစ္ မယ္။ စည္းကမ္းမရွိလို႔ကေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ အဲဒီစကားကို ကြၽန္မ လည္း သေဘာက်တယ္။ ဦးဝင္း ၿငိမ္းက ေနာက္ေသးတယ္။ အေမစုသမၼတျဖစ္ရင္ ျပန္ၾကားေရးဝန္ ႀကီးခန္႔မယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ က ဘားလမ္းကေန တစ္လမ္း ေက်ာ္ကို သြားၿပီး စင္ေပၚတက္ လိုက္ေသးတယ္။

အဲဒီေန႔က အဲဒါၿပီးေတာ့ ျပန္လာတယ္။ ၂၆ မနက္မွာ ေရႊတိဂံုကို ထပ္ေခၚေတာ့ ဦး ဝင္းၿငိမ္းေနာက္ထားတာရွိေတာ့ ဘာရာထူးမွ မလိုခ်င္ဘူး။ ဘာမွ လည္း နားမလည္ပါဘူး။ ေအာက္ ကေနပဲ အားေပးမယ္ဆိုၿပီး ေျပာ လိုက္တယ္။ ကြၽန္မက ၿမိဳ႕နယ္ ခန္းမေရွ႕ကေန လမ္းေလွ်ာက္ မယ္ဆိုေတာ့ အရင္လိုပဲ သူ႔ေဘး ကေန ဝန္းရံဖို႔ေခၚတာေပါ့။ ဝန္းမ ရံေတာ့ ေလးေလးဦးထြန္းေဝပဲ ရပ္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ကြၽန္မက ေအာက္ကရႊံ႕ေတာထဲမွာ ထုိင္ၿပီး အားေပးခဲ့ၾကတယ္။ မွတ္မိသ ေလာက္ ပါတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ က မိတ္ကပ္စိုးစိုးတို႔၊ အန္တီပြင့္ လည္း ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြ လည္း ပါမယ္။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ ဘူး။ ၂၄ ရက္ေန႔ကလည္း အေရး ပါတဲ့ေန႔၊ ၂၆ ရက္ေန႔ကေတာ့ လူ အုပ္အမ်ားႀကီးနဲ႔ပြဲႀကီးေပါ့။ အဲဒါ က ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ အႀကီး က်ယ္ဆံုး စၿပီး ေဟာေျပာတဲ့ပြဲ ေပါ့။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေကာ အဆက္အ သြယ္ရွိခဲ့ေသးလား။

မရွိခဲ့ဘူး။ မရွိခဲ့ဘဲနဲ႔ ၂၀၁၃ ဆီးဂိမ္းပြဲေတာ္မွာ ကြၽန္မတို႔က ျမန္မာႏုိင္ငံ ျမင္းစီးအားကစားအ ဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ျမင္းစီး အားကစား ၿပိဳင္ပြဲကို အန္တီစုက လာၿပီး အားေပး တယ္။ အဲဒီက်မွ ဒုတိယ အႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ မေတြ႔ ျဖစ္ေသးဘူး။

လက္ရွိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေပၚမွာ အန္တီဘယ္လိုသံုးသပ္ ထင္ျမင္ပါသလဲ။

ႏုိင္ငံေရးက တိုင္းရင္းသား အားလံုးကလည္း ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ္စြဲလမ္းေနၾကတယ္။ အဲဒီ ေတာ့ ညႇိလို႔က သိပ္မရဘူးျဖစ္ေန တာေပါ့။ မလြယ္တာကိုလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ ထိန္းေန တယ္။ လူေတြကလည္း စည္း ကမ္းက မရွိဘူး။ သည္းခံႏိုင္တဲ့သူ က သည္းခံႏိုင္တယ္။ သည္းမခံ ႏုိင္တဲ့သူက သည္းမခံႏိုင္ဘူး။ မၿငိမ္းခ်မ္းဘူးျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။

သူ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တယ္။ ကြၽန္မတို႔အားလံုးလည္း လြတ္ေျမာက္ ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အျဖစ္ဆိုး ေတြက မ်ားေနသလားလို႔။ ဒါေပ မဲ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္း ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ ေျပလည္သြားမယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ မႀကိဳးစားရင္ ေတာ့ မေျပလည္ဘူးေပါ့။

တကယ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ကိုသာ ျပန္လည္ဝန္းရံကူညီ ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္က႑ကေန ကူညီခ်င္ပါသ လဲ။

အေမစုက ကြၽန္မကို အိမ္ ေထာင္ရွင္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အိမ္ မွာ သားသမီးေရာ၊ ေျမးေရာရွိ တယ္ဆိုေတာ့ ျပန္ေတြ႔တုန္းက ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ က်န္းမာေရး ေကာင္းေအာင္ေနတဲ့။ အဲဒါပဲ ေျပာသြားတယ္။ သူက ေက်နပ္ သြားၿပီေလ။ အခု ဒီမိုကေရစီ႐ုပ္ ရွင္ပြဲေတာ္လုပ္ၾကမယ္လို႔ ၾကား တယ္။ အန္တီတုိ႔ အႏုပညာ သမား ကေတာ့ ပြဲေတာ္မွာ ပါဝင္ဖို႔ ေလာက္ပဲ တာဝန္ရွိတယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ အခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္တဲ့ ဘက္က တာဝန္ထမ္းခ်င္ပါ တယ္။

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး အ ခုလို (၂၉)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္လာတဲ့ အေပၚမွာ အန္တီရဲ႕အမွတ္တရ ခံစားခ်က္ရွိရင္ သိလိုပါတယ္။

ကြၽန္မရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) နဲ႔ တြဲျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ပံုေလးက အမွတ္တရအၿမဲရွိေနေတာ့ လည္း ဒါေလးကိုေတာ့ ဂုဏ္ယူမိ ပါတယ္။ အတိတ္ေဟာင္းေတြက အတိတ္ကိုပဲ နာၾကည္းေဖာ္ထုတ္ ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ အကုန္လံုးက ခံစားမႈစိတ္ဒုကၡေတြပဲ ေရာက္ေန လိမ့္မယ္။ အေရွ႕ကို လန္းလန္း ဆန္းဆန္းနဲ႔ ညီညီၫြတ္ၫြတ္အား လံုးပညာရွင္အခ်င္းခ်င္း လက္တြဲ ၾက၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မုဒိတာပြားဖို႔က အေရးႀကီးပါ တယ္။ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း၊ လူအခ်င္းခ်င္း၊ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ေရာေပါ့။ အဲဒီဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။ က်န္တာ အတိတ္ေတြလည္း သိပ္သေဘာ မက်ဘူး။ ေကာင္းတဲ့ အတိတ္ ဆိုရင္ေတာ့ သေဘာက်တယ္။ မေကာင္းတာက်ေတာ့ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။


From : 7 day daily news - By: ခင္ေဆြသက္

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/104011


Read More »

Tuesday, June 20, 2017

နွင္းဆီနီ ေတာ္လွန္ေရး (႐ုပ္သံ မွတ္တမ္း)




၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုကေရစီ အေရး ေတာ္ပံုဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲႀကီးလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ခဲ့တဲ့ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ဟာ ႏွလံုးရည္နဲ႔ ေရရွည္ တိုက္ပြဲကို မေလွ်ာ့တဲ့ ဇြဲနဲ႔ ႐ုန္းကန္ေနသူ တစ္ေယာက္ပါ။

နွင္းဆီကို ဘယ္လိုနာမည္နဲ႔ ေခၚေခၚ ႏွင္းဆီဟာ သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ရနံ႔နဲ႔ ေမႊးျမေနမွာပါ။

ယၡဳ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရဲ့ ႏွလံုးရည္နဲ႔ တိုက္ခဲ့ရတဲ့ တိုက္ပြဲ ဗြီဒီယို မွတ္တမ္းေလးကို ကမာရြတ္ မီဒီယာမွ ဖန္တီး တင္ဆက္ ေပးထား ပါတယ္။

နွင္းဆီနီ ေတာ္လွန္ေရး (အပိုင္း ၁)







နွင္းဆီနီ ေတာ္လွန္ေရး (အပိုင္း ၂)







နွင္းဆီနီ ေတာ္လွန္ေရး (အပိုင္း ၃)




From : Kamayut Online TV - YouTube

Originally published at - https://www.youtube.com/channel/UC54srUSa4PlMKozEyzLDX3Q


Read More »

Monday, August 08, 2016

မေမ့ႏိုင္ေသာ ထိုတစ္ေန႔


(ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံု အမွတ္တရ)

ရွစ္ေလးလံုး လူထု အံုႂကြမႈႀကီး မေပၚေပါက္မီွ သီတင္း တစ္ပတ္ခန္႔ အလိုတြင္ ခ်ယ္ရီ မဂၢဇင္း၌ ႀကိဳတင္ေဖာ္ျပ ခဲ့သည့္ ကာတြန္း ဦးေဖသိန္း၏ ပံု


(၁)

လြန္ခဲ့ေသာ (၂၈) ႏွစ္ ၇-၈-၈၈ (တနဂၤေႏြ)

ကြၽန္ေတာ္ စီးလာေသာ အင္းစိန္ - ဗိုလ္တေထာင္ နံပါတ္ (၈) ဟီးႏိုးကားသည္ ျပည္လမ္း ေပၚ၌ တဂ်ိန္းဂ်ိန္း တေဂ်ာင္း ေဂ်ာင္းေျပးေန၏။ ပံုမွန္ အိမ္စီး ကားငယ္ ဆိုပါက တၿငိမ့္ၿငိမ့္ ေျပး ေနမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခ်ံဳးခ်ံဳးက် ေနေသာ ခရီးသည္တင္ ဟီးႏိုးျဖစ္ ၍ ဆူညံသည့္ ကားစက္သံႏွင့္္ အတူ မွန္တံခါး ႐ိုက္သံမ်ား ေအာ္ ျမည္ ေနျခင္း
ျဖစ္သည္။

ဟီးႏိုး ကားေပၚတြင္ ခရီးသည္ ခုနစ္ ေယာက္၊ ရွစ္ေယာက္ မွ်သာ ပါ သျဖင့္ ယာဥ္ေမာင္းက ဖိေမာင္း ေနဟန္ရွိ၏။ ခရီးသည္ဆင္းမည့္ မွတ္တိုင္ ႀကိဳေမး ထားၿပီးျဖစ္၍ ဒုန္းေျပးေမာင္းေနပံုလည္းရ၏။

အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု ကလည္း ရွိေသးသည္။ အျခားမဟုတ္။ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုး တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ေန၍ ျဖစ္မည္ ထင္ပါ သည္။ ကားကို ျမန္ျမန္သိမ္းၿပီး အိမ္ျပန္ ခ်င္ပံု ရေသာ ယာဥ္ေမာင္း ႏွင့္ စပယ္ယာ တို႔သည္ ဗိုလ္တ ေထာင္ေရာက္ေအာင္သာ စိတ္ ထက္သန္ ေနပံု ရေလသည္။

က်န္ သည့္လူမ်ားေကာ၊ ကားေပၚပါ ခရီးသည္အခ်ိဳ႕ကို ေ၀့၀ဲၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အားလံုးမ်က္လံုးမွာ တစ္စံုတစ္ရာကို စိုးရိမ္ပူပန္ေန သည့္အလား ေသာကေငြ႕ကလာ ႐ိုက္၏။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အိမ္ အျမန္ျပန္ေရာက္ ခ်င္ပါၿပီ။ မုိး တဖြဲဖြဲရြာေနေသာ ျပည္လမ္းမထက္ ကားမ်ားက သိသိသာသာ ရွင္းလြန္းေန၏။

လူစည္ကားရာ ဘုန္းႀကီးလမ္းအတြင္း ၀င္ေရာက္ လာေသာ္လည္း စားေသာက္ဆိုင္ မ်ား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ား အေတာ္ေလး ရွင္းေနေၾကာင္း သတိထားမိျပန္ သည္။

တနဂၤေႏြ႐ံုးပိတ္ရက္ျဖစ္ ၍ လူရွင္း၊ကားရွင္းသည့္ ၾကားထဲ လူအမ်ားသည္ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ အိမ္ထဲမွ အိမ္ျပင္ သို႔ သိပ္မထြက္ၾက။

အိမ္တြင္း ေအာင္းေနၾကဟန္ရွိပါသည္။ ႐ုတ္တရက္ ကြၽန္ေတာ္သည္ကား ေပၚမတက္မီွ ကမာရြတ္ ဘူတာ႐ံု လမ္း၌ ဆံုခဲ့ေသာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္စုကို သတိရ သြားသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ လိုအတား အဆီးပဲရွိရွိ မနက္ျဖန္ သပိတ္ေမွာက္ ၾကမည္ဟု တက္ တက္ႂကြႂကြ ေျပာေနေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္၏ စကားသံကို ၾကားေယာင္ လာျပန္သည္။

လူ ခ်င္းဆံု ေဆြးေႏြးၿပီး လမ္းခြဲျပန္ လာေသာ အခါ ကမာရြတ္ စံရိပ္ ၿငိမ္ ထိပ္ကစ၍ ျဖန္႔ၾကက္ခ်ထား ေသာ စစ္သံခ်ပ္ကား (ဘရင္း ကယ္ရီယာ)ႏွင့္ စစ္သားမ်ား အ ျပည့္ တင္ေဆာင္ ထားေသာ တီအီးကား အစိမ္းေရာင္ မ်ားကို ျမင္ ခဲ့ရ၏။

လွည္းတန္း မီးပြိဳင့္က အ ျဖတ္ တကၠသိုလ္ ဓမၼာ႐ံု ထဲကေန ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ဘက္ ဆီသို႔ ခ်ိန္ရြယ္ထားေသာ တင့္ကားႀကီး မ်ားကို ျမင္လိုက္ ခ်ိန္မွာေတာ့ ေသြးတို႔ ပြက္ပြက္ ဆူလာသည္။

ထိုျမင္ကြင္းသည္ ယေန႔တိုင္ စြဲ ထင္ေနေသာ ျမင္ကြင္း တစ္ခု လည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ဓမၼာ႐ံုတည္း ဟူေသာ ျမင့္ျမတ္သည့္ ပရ၀ဏ္ ထဲမွ လက္နက္ဟူ၍ တုတ္တစ္ ေခ်ာင္း၊ ဓားတစ္လက္မွ် မပါေသာ မိမိတို႔ ေက်ာင္းသားမ်ားဆီသို႔ ပစ္ မလြဲ ခ်ိန္ထားသည့္ အေျမာက္ႀကီး မ်ားကိုၾကည့္ရင္း အသည္းက နာ လာသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ရစ္၀ဲ လာေသာ မ်က္ရည္စတို႔ကို လက္ ေမာင္းျဖင့္ အသာပြတ္ရင္း အဆို ပါ ဟီးႏိုးေပၚ၌ ဗေလာင္ဆူေ၀ကာ လိုက္ပါခဲ့ရ၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေတာ့ စိတ္ပူေနေသာ အေမႏွင့္ အစ္မမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။

ထိုေန႔က တစ္ၿမိဳ႕လံုးေျခာက္ ကပ္ေနပါသည္။

(၂)
၈.၈.၈၈(တနလၤာ)

ထိုမနက္က မိုး သဲသဲမဲမဲ မရြာ၊ တဖြဲဖြဲသာ ရြာလ်က္ ရွိေသာ္ လည္း ေကာင္းကင္ တစ္ခုလံုး အံု႔ ဆိုင္းညိဳ႕မႈိင္း ေနပါသည္။ ႐ံုးျပန္ ဖြင့္သည့္ ရက္ျဖစ္၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ထဲ ၌ ပံုမွန္ အတိုင္း ျပန္လည္ စည္ကားစ ျပဳလာသည္။

သို႔ေသာ္ လူ တို႔သည္ တစ္ေနရာရာ၌ တစ္ခုခု ျဖစ္လိမ့္ႏိုး၊ ဘယ္ေနရာမွ ဘာေပၚ ထြက္လာ လိမ့္ႏိုးျဖင့္ က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ၾက၏။

တစ္ ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စကား တီးတိုးေျပာၾက၏။ ရန္ကုန္လမ္းမ မ်ားေပၚတြင္မူ တူညီေသာ ျမင္ ကြင္းတစ္ခုမွာ စစ္အစိမ္းေရာင္ မ်ား ျပည့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ သံ ခ်ပ္ကာ ကားအခ်ိဳ႕ ဘီးလွိမ့္သံႏွင့္ အတူ တ၀ူး၀ူးေမာင္းလာေသာ တီအီးကားတန္းမ်ားကို မျပတ္ ေတြ႕ရေသာ္လည္း သည့္ထက္ပို သည့္ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကိုလူအမ်ား က ငံ့ေမွ်ာ္ေနၾကဟန္ ရွိပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ မေန႔က သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္ထား သည့္ေနရာသို႔ မေယာင္မလည္ အိမ္မွ လစ္ထြက္ခဲ့သည္။ ထိုေန ရာသည္ သိမ္ျဖဴလမ္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ လမ္းေထာင့္ က်န္းမာေရးဦးစီး႐ံုး ေရွ႕ျဖစ္သည္။

အမွန္မွာ ထိုအခ်ိန္ က ကြၽန္ေတာ္တို႔လို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား အမ်ား အျပားသည္ တစုတေ၀းတည္း စုစည္းမႈ မရွိ ေသး။ တစုတေ၀းတည္း စုစည္းရ ေလာက္ေအာင္ လည္း အေျခအ ေနမေပးေသးပါ။

ေက်ာင္းသား အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုေသာ၊ ဒီမိုကေရစီေရး ေတာင္းဆိုေသာ၊ အစိုးရကို ဆန္႔က်င္သည့္ တကၠ သိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုသည္ ဆိုင္ရာ အဖြဲ႕ငယ္ မ်ားျဖင့္သာ လႈပ္ရွားေနတုန္းျဖစ္ ပါသည္။

မတ္လ ၁၃ ရက္ဖုန္းေမာ္ အေရးအခင္း၊ မတ္လ ၁၅ ရက္ ႏွင့္ ၁၆ ရက္တို႔တြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ ေသာ အင္းလ်ားကန္ေပါင္ႏွင့္ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ႐ိုက္ႏွက္ဖမ္း ဆီးမႈမ်ား၊ ဇြန္လ၌ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေျမနီကုန္း မဟာၿမိဳင္ အေရးအ ခင္းမ်ားေၾကာင့္ လက္ရွိတစ္ပါတီ အစိုးရအေပၚ နာၾကည္းေနသည့္ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား သည္ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အစုအေ၀း အဖြဲ႕ကေလးမ်ားျဖင့္ အစိုးရကို အန္တုဖက္ၿပိဳင္ေနဆဲကာလျဖစ္ သည္။

စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္း သားမ်ား၊ ရန္ကုန္ႏွင့္ ဗိုလ္တ ေထာင္၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ လႈိင္ တကၠသိုလ္နယ္ေျမမ်ားမွေက်ာင္း သားမ်ား၊ အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္ႏွင့္ လမ္းမေတာ္
ေဆးတကၠသိုလ္တို႔ မွ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား သည္ ကိုယ့္သက္ဆိုင္ရာ သူငယ္ ခ်င္းအစုအေ၀းေလးမ်ားျဖင့္ အစိုးရကို တတ္စြမ္းသမွ် အန္တုဖက္ ၿပိဳင္ေနျခင္း
ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္လည္း တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးပီပီ ထိုလႈပ္ ရွားမႈႀကီးထဲ မလြဲမေသြ ပါ၀င္လာ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းမ်ား ပိတ္လိုက္ ၿပီျဖစ္၍ ၈ ရက္ေန႔မတိုင္မီွ ေန႔မ်ားကမူ ေက်ာင္းသား အစုအဖြဲ႕မ်ားသည္ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ရင္ျပင္၌ စု ေ၀းကာ အစိုးရ ဆန္႔က်င္ လႈပ္ရွား မႈမ်ား ကိုယ္စီေဆာင္ရြက္ ခဲ့ၿပီးျဖစ္ သည္။

ထိုကာလက ေထာက္လွမ္း ေရးကို အလြန္သတိထားရသျဖင့္ အဖမ္းမခံရေလေအာင္ မ်က္ႏွာ ၌ အ၀တ္စည္း၊ နဖူး၌ ခြပ္ေဒါင္းပံု ပါ အနီေရာင္အ၀တ္စကို စည္း ေႏွာင္ ၾကသည္။

ေက်ာင္းသားဆို ပါက အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲ၊ ပုဆိုး ခါးပံုစထဲ ေခြလိပ္ထည့္ထားေသာ ေခါင္းစည္းအနီပါသည္။ လက္ ကိုင္ပ၀ါႀကီးႀကီးတစ္ခုပါသည္။ အဓိက ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားသူ၊ တ စိုက္မတ္မတ္ ေခါင္းေဆာင္ေနသူ အခ်ိဳ႕ရွိေသာ္လည္း အားလံုး မ ခ်ိတ္ဆက္မိေသး။ အမ်ားစုမွာ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္သာ လႈပ္ ရွားေနၾကသည္။

ဤသည္မွာ ရွစ္ ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးမတိုင္မီွက အခင္းအက်င္းျဖစ္ပါသည္။

ထိုရက္ပိုင္းအတြင္း ထြက္ လာေသာ ခ်ယ္ရီ မဂၢဇင္းပါ ကာ တြန္း ဦးေဖသိန္း၏ ကာတြန္းပံုက လည္း လူေျပာ မ်ားလ်က္ရွိသည္။ သန္မာ၊သန္စြမ္းေသာ ေယာက္်ား ႀကီး တစ္ဦး ႐ုပ္တုက ရွစ္ဂဏန္းမ်ား ျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ ထားသည့္ သံႀကိဳး ကို အားမာန္ ပါပါ ျဖတ္ေတာက္ ေနသည့္ဟန္၊ အစိုးရ၏တင္းက်ပ္ ေသာ စာေပစိစစ္မႈေအာက္မွ လူ ထုလက္ထဲ ေရာက္လာသည့္ ထို ကာတြန္းအေၾကာင္း ေျပာ၍မဆံုး ၾက။

ေရွ႕ေျပးနိမိတ္အျဖစ္လည္း လူေတြကယူဆေနၾကသည္။ (ထို ကာတြန္းပံုကို ယခုျပန္လည္ေဖာ္ ျပလိုက္ပါသည္။) ထိုေန႔ ထိုမနက္ ကမူ လူအမ်ားသည္ ဘယ္ေနရာ တြင္ဘာျဖစ္လာလိမ့္ႏိုးျဖင့္ ေစာင့္ ေမွ်ာ္ေနေသာ္လည္း လႈပ္ရွားမႈ သိသိသာသာ မေတြ႕ရ၍ အခ်ိဳ႕ စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့လာၾကသည္။

စစ္တပ္က လူမဆန္ေအာင္ ပစ္ သတ္ျပထား၍ ေၾကာက္သြားၾက ၿပီေလာဟု သို႔ေလာ သို႔ေလာ ယူဆၾကသည္။ မနက္လင္းခ်ိန္မွ ေန႔မြန္းလြဲအထိ မည္သည့္အျဖစ္ အပ်က္မွ် ေပၚမလာေသာအခါ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္သြားၿပီ ဟု ယူဆသူလည္းမနည္း၊ ဘာမွ် မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဟု တြက္ဆကာ စိတ္၀င္စားမႈ ေလ်ာ့က်လာၿပီး ဆိုင္ရာ ကိစၥမ်ားဘက္သို႔သာ အာ႐ံုလွည့္သြားၾကသည္။

(၃)

လူအမ်ားနည္းတူ ကြၽန္ေတာ္ တို႔လည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ။ စု ရပ္သို႔သာ မေန႔က တိုင္ပင္ထား သည့္ အတိုင္း ေက်ာင္းသားဆယ့္ ေလးငါးေယာက္ ေရာက္လာၾက သည္။

ႏွစ္ေယာက္တြဲ၊ သံုး ေယာက္တြဲ မသိမသာ ျဖန္႔ၾကက္ ေနရာယူ ထားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚထိုင္လ်က္၊ အခ်ိဳ႕ကားမွတ္တိုင္မွာ၊ မည္သူမွ် မစလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အထဲက တစ္ေယာက္က စမည္ ဟူ၍ကား သေဘာတူ ထားၾကသည္။

ကြၽန္ ေတာ္တို႔စုရပ္သည္ ၿမိဳ႕ထဲဒက္ထိ မက်ေသာ္လည္း ေနရာေကာင္း ျဖစ္၏။ သာေကတ၊ ေဒါပံု၊ ပုဇြန္ ေတာင္ဘက္က လာရာလမ္းျဖစ္ သလို တာေမြ၊ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ သဃၤန္းကြၽန္းဘက္က လူူေတြ အတြက္လည္း လမ္းက်၏။ တစ္ဖက္တြင္ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ အားေကာင္းေသာ ေရေက်ာ္ရပ္ကြက္ရိွသည္။

တစ္ခုခုျဖစ္လွ်င္ ေရေက်ာ္လမ္းေတြသည္ ေရွာင္၍ တိမ္း၍ အေကာင္းဆံုး။ က်န္းမာ ေရး႐ံုး ေနာက္ဘက္ လမ္းသြယ္ထဲ ၀င္လိုက္႐ံုျဖင့္ ေရေက်ာ္ ရပ္ကြက္ ထဲေရာက္ သြားမည္။

သို႔ေသာ္ အခ်ိန္က လင့္လာ သည္။ မနက္လင္းကတည္းက ထီးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ မတ္တတ္ မတ္တတ္ ျဖစ္ေနေသာ လူႀကီးပိုင္းမ်ား အိမ္သို႔ အလွ်ိဳလွ်ိဳျပန္ သြားၾကၿပီ။

႐ံုး၀န္ထမ္းအခ်ိဳ႕၏ ‘တေဟးေဟး တဟားဟား’ ေနာက္ေျပာင္သံ ကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚ လွ်ံက် လာ၏။ ညေနေစ်းသည္ အခ်ိဳ႕ ခင္းက်င္းေရာင္းခ်ရန္ လႈပ္ရွား လာ ၾကသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အုပ္စု ထဲက တစ္ေယာက္က စတင္ဖို႔ရာ မ်က္ရိပ္ျပေနသည္။သို႔ေသာ္မည္ သူက စ၍ ေဖာက္ခြဲ ရမွန္းမသိ။ ထို စဥ္ သိမ္ျဖဴကုန္းေပၚမွ ကားေတြ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ေမာင္း ဆင္းလာၾကသည္။ ေသခ်ာၿပီ။ တစ္ခုခုျဖစ္္ေနၿပီ။ အျပင္းေမာင္း သြားေသာ ဘတ္စ္ကားတစ္စီးေပၚ က စပယ္ယာက ေနာက္ကိုလက္ ညႇိဳး ထိုးျပကာ ‘‘ေက်ာင္းသားေတြ ... ေက်ာင္းသားေတြ’’ဟုေအာ္သြား သည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး မ တိုင္ပင္ရဘဲ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွ ထကာ ပုဆိုးျပင္ ၀တ္သူ၀တ္၊ အိတ္ကပ္ထဲရွိ ေခါင္းစည္း နီကို ထုတ္သူကထုတ္၊ သိမ္ျဖဴကုန္း ေပၚသို႔ အလ်င္စလို သြားလိုသူ တစ္ဦးက ဟန္ျပင္ေန၍ အခ်င္း ခ်င္း လူစု မကြဲေအာင္ တစ္ေယာက္ ႏွင့္တစ္ေယာက္ သတိေပးရ သည္။

ထိုသို႔ သတိေပးေနသည့္ ၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ က ‘‘မင္းတို႔ဘာလုပ္ေနၾကတံုး’’ ဟုေျပာကာ ႐ုန္းထြက္ၿပီး ၀ွက္ယူ လာေသာ ခြပ္ေဒါင္းအလံကို လႊင့္ ထူေလသည္။

၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ၊ လူသံေတြ ေ၀ါခနဲ ညံလာသည္။ တစ္ေယာက္က ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရွိေသာ လွံစြပ္ တပ္ ဂ်ီ-သရီး ေသနတ္ကိုင္ထား သည့္ စစ္သား တစ္ဦးကို လွမ္း ၾကည့္ကာ ‘‘ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး’’ဟု က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္ ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး ‘‘ဒို႔အေရး’’ဟု သံၿပိဳင္ ပြင့္ထြက္ သြားသည္။

တိုက္ပြဲကား စေခ်ၿပီ။

တိုက္ခန္းမ်ားဆီမွ လက္ခုပ္ သံ‘တေျဖာင္းေျဖာင္း’ ထြက္ေပၚ လာေသာ အခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အစု အဖဲြ႕ေလးသည္ အစိုးရ ဆန္႔က်င္ ေရး ေႂကြးေၾကာ္ သံမ်ားကို ညီညီ
ၫြတ္ၫြတ္ သံၿပိဳင္ ဟစ္ေႂကြးေန ၾကၿပီျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္မွာပင္ သိမ္ျဖဴကုန္းဘက္၌ ကားမ်ားရွင္း သြားၿပီး ခြပ္ေဒါင္း အလံမ်ား တ လူလူ လႊင့္ထူတက္ လာေသာ လူစု လူေ၀းႀကီး ဘြားခနဲ ေပၚလာ၏။

ေက်ာင္းသားမ်ား ေခါင္းေဆာင္ ေသာ ထိုလူစု လူေ၀းႀကီးထဲ ရဟန္း သံဃာမ်ား ပါ၏။ ရပ္ကြက္ေန ျပည္သူမ်ား ပါ၏။ အမ်ိဳးသမီးႀကီး မ်ား ပါလာ၏။

လက္လုပ္ လက္စား မ်ားပါ၏။ လူမ်ိဳးကြဲ တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယ သားမ်ားပါ ပါလာၾက သည္။

၎တို႔သည္ က်ယ္ေလာင္ ေသာေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားကို လက္ သီးလက္ေမာင္းတန္းကာ ေအာ္ ဟစ္လာၾကသည္။ သိမ္ျဖဴကုန္း ေပၚမွ အလံုးအရင္းျဖင့္ ဆင္းလာ ေသာ လူထုသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စုရပ္ အနီးရွိလူမ်ားႏွင့္ ေရာေထြး သြားၾကၿပီး ႀကီးမားေသာ အင္အား စုႀကီး ျဖစ္လာသည္။

မိုးကား စဲ သြားေလၿပီ။ ေနကေလးမျပဴတျပဴ လင္းလာခ်ိန္ အလြန္ေကာင္းမြန္ ေသာ အခါသမယတြင္ လူထု အံု ႂကြမႈႀကီး ေပၚထြက္ လာပါသည္။

ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး... ဒို႔အေရး။
တစ္ပါတီစနစ္ ဖ်က္သိမ္းေရး... ဒို႔အေရး။
အာဏာရွင္စနစ္ ... အလိုမရွိ။
ဖက္ဆစ္၀ါဒ ... က်ဆံုးပါေစ။

ဘ၀ဂ္ ညံေအာင္ ထြက္ေပၚ လာေသာ အသံတို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း လမ္းထိပ္၌ ၿခိမ့္ၿခိမ့္ တုန္ ျမည္ဟည္းလ်က္ ရွိသည္။ ေနအိမ္ တိုက္ခန္းမ်ားဆီမွ လူအ မ်ားသည္ အလ်င္ အျမန္ လမ္းမ ေပၚ ေရာက္လာၾကသည္။

႐ံုး၀န္ ထမ္းမ်ားက အေျခအေန အရ ပါ ၀င္ခြင့္ မရေသးေသာ္လည္း ႐ံုး လံုးကြၽတ္ နီးပါး ထြက္လာကာ လမ္းလံုးၫႊတ္မွ် လက္ခုပ္လက္ ၀ါးတီး၍ ေက်ာင္းသားမ်ား ဦး ေဆာင္ေသာ လူထုႀကီးကို အား ေပးေလသည္။

၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုး ေဖြးေဖြး လႈပ္လႈပ္၊ ႐ုတ္႐ုတ္ သဲသဲ၊ အေသာ မသတ္ႏိုင္ေသာ လူအုပ္ ႀကီးကိုၾကည့္၍ စစ္သား အခ်ိဳ႕ ၾကက္ေသ ေသေနၾကသည္။ မနက္ ပိုင္း ကတည္းက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူ မ်ား ဘာမွ် မျဖစ္ေတာ့ဟု ထင္ေန ခ်ိန္မွ အံ့မခန္းျဖစ္လာ၍ တစ္ ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ဘာ ေျပာရမွန္း မသိ။

အေငးသားၾကည့္ ေနၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ဦးေဆာင္ ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ရင္းႏွီးၿပီးျဖစ္၍ အတူ ခ်ီတက္လာ ၾကသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စစ္ သားမ်ားႏွင့္ စစ္ကား မ်ားကို ျမင္ရ ေသာ္လည္း ၎တို႔ကို မည္သို႔ အ မိန္႔ေပး ထားသည္မသိ၊ ပစ္လား ခတ္လား မလုပ္၍ လူစုလူေ၀းႀကီး မွာ အလြန္ ႀကီးထြား လာပါသည္။

ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီး အမွန္တကယ္ျဖစ္လာၿပီဟူေသာ ၀မ္းသာပီတိျဖင့္အားလံုး တက္ ႂကြေနၾကသည္။ ရင္တို႔ လႈိက္ဖို ေနၾကသည္။

အသံမ်ားတုန္ယင္ ေနၾကကာ အခ်ိဳ႕ဟစ္ေႂကြးရင္း မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်သည္ အထိ အျမင့္မားဆံုးေသာ စိတ္လႈပ္ရွား မ်ိဳးႀကံဳ ရပါသည္။ (၂၆)ႏွစ္ လံုးလံုး ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ဖိႏွိပ္ မႈမ်ားကို လူထုက မေၾကာက္မရြံ႕ ေတာ္လွန္ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ေပ သည္။

တစ္စတစ္စ မ်ားျပားလာ ေသာ လူအုပ္ႀကီးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ လမ္း၊ေအာက္ပုဇြန္ေတာင္လမ္း၊ ကမ္းနားလမ္း၊ ဗိုလ္တေထာင္ ဘုရားလမ္း၊ ထိုမွ အေနာ္ရထာ (ဖေရဇာ) အတိုင္း ျပန္တက္ကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ ခန္းမ ဆီ စည္းကမ္းတက် ခ်ီတက္လာ ၾကသည္။

စစ္သားမ်ားသည္ ဤ မွ် မ်ားျပားသည့္ လူထုကို မတား ဆီးၾကဘဲ အေငးသားၾကည့္ေနၾက သည္။ ေနာက္မွ ျပန္သိ ရသည္မွာ ထိုသို႔ေသာ လူစု လူေ၀းႀကီးမ်ိဳး သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ တစ္ေနရာ တည္း ေပၚထြက္ လာျခင္းမဟုတ္။ ၿမိဳ႕အႏွံ႔ အလွ်ိဳ အလွ်ိဳ ေပၚထြက္ လာရာ အာဏာပိုင္မ်ား ခ်က္ခ်င္း မည္သို႔ ႏွိမ္နင္း ရမည္ မသိ ျဖစ္ သြားပံု ရသည္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ပူး ေပါင္းမိေသာ အစုအ ဖြဲ႕ႀကီးသည္ ေတာင္ဥကၠလာပ ၿမိဳ႕နယ္က စခဲ့ ေၾကာင္း ေနာင္မွ သိရပါသည္။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ ခ်ီတက္လာ ေသာ ဒီမိုကေရစီ အေရး ေတာင္း ဆိုသည့္ လူစု လူေ၀း ႀကီးမ်ား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္၌ ဆံုၾကသည့္ အခါ လူပင္လယ္ႀကီးျဖစ္သြား သည္။

လူလႈိင္းလံုးႀကီးမ်ားသည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဆီသို႔ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုး ၀င္ေရာက္ေဆာင့္ပစ္ၾက သည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕ က်ယ္ ျပန္႔ေသာ ေနရာႀကီးသည္ ဆႏၵျပ ေတာင္း ဆိုသည့္ လူလႈိင္းလံုးႀကီး မ်ားျဖင့္ တဒဂၤအတြင္း ျပည့္လွ်ံ သြားသည္။ ေနာက္ထပ္လည္း တဖြဲဖြဲေရာက္လာတုန္း။

ၿမိဳ႕ေတာ္ ခန္းမ၀န္းက်င္ လမ္းမ်ားတြင္မူ စစ္တပ္က လံုၿခံဳေရး အျပည့္ခ် ထားသည္။ သံဆူးႀကိဳး အကာ မ်ားျဖင့္ အထပ္ထပ္ပိတ္ဆို႔ထား သလို လည္စည္းနီစစ္သားေတြက လည္း အျပည့္။ အရာရွိေတြက ေ၀ၚကီေတာ္ကီေခၚ စကားေျပာ စက္မ်ားျဖင့္ သတင္းေတြ ပို႔ေနၾက သည္။

အဓိကျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ တပ္မ(၂၂) တံဆိပ္တပ္ စစ္သား ရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္သည္။ တပ္မ (၂၂) သည္ နာမည္ႀကီး ျဖစ္ၿပီး ကရင္ျပည္နယ္တြင္ တိုက္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲေနသည့္ တပ္ျဖစ္၏။ယခုမူ ၿမိဳ႕ႀကီးေပၚေရာက္လာၿပီ။ ေတြ႕ရ သည့္ စစ္သားအမ်ားအျပားမွာ အသက္ျပည့္ပံုမရ၊ ဆယ့္ေလး၊ ငါးႏွစ္မွ်ရွိၾကဦးမည္။

စစ္သား အ ေတာ္မ်ားမ်ားသည္၎တို႔ ထက္ ရွည္လ်ားေသာ လွံစြပ္တပ္ ဂ်ီ-သရီး၊ ဂ်ီ-ဖိုးေသနတ္မ်ားကိုလြယ္ ၿပီး အသင့္အေနအထားျဖင့္ေနရာ ယူထားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူထု ႀကီးကား ထိုစစ္သားမ်ားကို မမႈ ေတာ့ၿပီ။

အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာမွ ဒီမို ကေရစီအေရး ေတာင္းဆိုသည့္ ေအာ္သံမ်ားက ေသာေသာညံေန ၏။ ထိုအခိုက္ တမင္းထုပ္ေတြ ကားေပၚတင္ကာ ေရာက္လာၾက သည္။

တစ္စီးၿပီးတစ္စီး...၊ ဆႏၵ ျပေတာင္းဆိုေနသူမ်ားကို လက္ ဆင့္ကမ္းေ၀ငွၾကသည္။ ေက်ာက္ တံတားၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ တိုက္ ခန္းမ်ား ထက္ကလည္း ထမင္း ထုပ္ေတြ မျပတ္ေရာက္လာသည္။ ညေန ေနေရာင္သည္ ဘယ္ဆီ မသိ၊ အေမွာင္ထုက ခ်င္းနင္း၀င္ ေရာက္လာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသား တစ္စုသည္ သပိတ္ တပ္ႀကီးႏွင့္ တကယ္တမ္း နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ႀကံဳရၿပီးေနာက္ လူစုမကြဲေအာင္ သတိထားေနသည့္ ၾကားကပင္္
ႏွစ္ေယာက္တြဲ၊ သံုးေယာက္တြဲ ကြဲထြက္ သြားၾကသည္။

မ်ားျပား လွေသာ လူေတြၾကားထဲ တစ္ ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ျပန္ေတြ႕ ဖို႔ရာ မလြယ္၊အခ်ိန္က ည ၈ နာရီ နီးလာသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမထဲက လည္း တံု႔ျပန္မႈ တစ္စံု တစ္ရာ မ ထြက္ေပၚေသး။ ဆႏၵျပ လူအုပ္ႀကီး ကား ဇြဲေကာင္းေကာင္းျဖင့္ စခန္း ခ်ေကာင္းေနတုန္း။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ၿမိဳ႕နယ္ တည္းေန သူငယ္ခ်င္း တို႔သည္ အိမ္ျပန္ၿပီး မနက္ျဖန္မွ သပိတ္ကို ဆက္လက္ ဆင္ႏႊဲရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။

(၄)

ညက ေမာေမာျဖင့္အိပ္ေပ်ာ္ သြားေသာ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထို သူငယ္ခ်င္း ေခါင္းေလာင္းႀကိဳး လာဆြဲမွ ႏိုးေလ၏။ အိမ္ေပၚသို႔အ ေမာတေကာ တက္လာေသာ သူ ငယ္ခ်င္းက ညက မိမိတို႔ျပန္သြား ၿပီး ညဥ့္နက္ခါမွ ဆႏၵျပ လူအုပ္ ႀကီးကို မီးေမာင္းထိုးကာ ေသနတ္ မ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္သည့္အေၾကာင္း ေျပာသည္။

တစ္ေန႔လံုးေသြးထြက္ သံယိုတစ္ခုမွ် မျဖစ္ပြားခဲ့ဘဲ ညဥ့္ သန္းေခါင္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္မွ ရက္ ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္သည့္ လုပ္ ရပ္ကို ၾကားေသာ အခါ ေဒါသ အ လိပ္လိပ္ ထြက္ကာ ေသြးမ်ားပြက္ ပြက္ဆူသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဆံုးျဖတ္ လိုက္ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ ... လမ္း ေပၚ ထြက္လိုက္ၾကသည္။

တိုက္ပြဲက ေရွ႕မွာေစာင့္ႀကိဳေနေလသည္။

From : By : ခ်မ္းၿငိမ္း

Originally published at - http://www.7daydaily.com/story/72249

Read More »

Tuesday, July 19, 2016

ကြၽန္ေတာ္မေမ့ႏုိင္ေသာ ဆယ့္ကိုးဇူလိုင္




‘ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႔

ေသေသာသူ ၾကာလွ်င္ေမ့’

ဤကား ဗမာလူမ်ဳိးတုိ႔ ေျပာေနက် ဆုိ႐ိုးစကားပင္ ျဖစ္သည္။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ဆုိ႐ိုးစကားလည္း ျဖစ္ပါ၏။

အထူးသျဖင့္ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္လာေသာ္ ေသေသာသူအား တျဖည္းျဖည္း ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေနာက္ဆံုး လံုးလံုး သတိမရေတာ့ေသာ အေျခအေန ျဖစ္လာတတ္သည္။

ဤသို႔လွ်င္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ဆုိ႐ိုးစကားႏွင့္ပတ္သက္၍ ႁခြင္းခ်က္ေတာ့ ရွိေနပါသည္။

ယင္းႁခြင္းခ်က္ကား လြန္ခဲ့ေသာ ၄၈ ႏွစ္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ စေနေန႔က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဗမာ့သမုိင္းတြင္ အလြန္အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ၿပီး မည္သို႔မွ
ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္၍ မရႏုိင္သည့္ အစြန္းအထင္း၊ အမည္းကြက္ႀကီး (သို႔မဟုတ္) ႏုိင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈႀကီးျဖစ္ရာမွ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တကြ အေပါင္းပါ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား အတံုးအ႐ုံးႏွင့္ ေရတိမ္နစ္ က်ဆုံးခဲ့ျခင္းသည္ အခ်ိန္ကာလ မည္မွ်ပင္ ၾကာျမင့္ေစကာမူ ေမ့ေပ်ာက္၍ မရႏုိင္သည့္ ႁခြင္းခ်က္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိခ်င္ပါသတည္း။

အထူးသျဖင့္ ၁၉-၇-၁၉၄၇ ေန႔က ျဖစ္ရပ္ႏွင့္တကြ ယင္းျဖစ္ရပ္မတုိင္မီ တစ္လအတြင္းက ျဖစ္ရပ္မ်ားကို အနီးကပ္သိရွိခဲ့ရသူ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ မေမ့ႏုိင္႐ုံမက ျပင္းစြာ နာၾကည္း ေၾကကြဲျခင္း၊ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ျခင္း၊ ေျဖမဆည္ႏုိင္ေအာင္ ပူေဆြးဝမ္းနည္းျခင္း စေသာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈဒဏ္ကို ႏွစ္စဥ္ ဇူလိုင္လ နီးကပ္လာတုိင္း အလူးအလဲ ခံစားရတတ္ပါသည္။

ဘာေၾကာင့္ ဤသို႔ဆုိရေၾကာင္းကိုလည္း ယခု ဆက္လက္ေဖာ္ျပလတၱံ႔ေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားက အေျဖေပးႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လဆန္းတြင္ ‘ဘီအိုေအ’ ေခၚ ၿဗိိတိသွ် စစ္တပ္ပင္မ လက္နက္ ခဲယမ္း သိုေလွာင္ေရး တပ္မွ ဘရင္းဂန္း၊ ေတာ္မီဂန္း၊ စတင္းဂန္း စေသာ ေမာင္းျပန္ လက္နက္ မ်ားႏွင့္တကြ ခဲယမ္းက်ည္ဆန္ အေျမာက္ အျမားကို ပစၥည္းထုတ္ ပံုစံတု မ်ားျဖင့္ မသမာသူ တစ္စုက ထုတ္ယူ သြားေၾကာင္းကို Special Branch ေခၚ ရဲတပ္ဖြဲ႔ ဌာနခ်ဳပ္၏ ‘သတင္း တပ္ဖြဲ႔’ က သတင္းရ သျဖင့္ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီးမွ တစ္ဆင့္ အစိုးရ အဖြဲ႔ထံ သတင္းပို႔ အစီရင္ ခံခဲ့ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းသည္ ႏုိင္ငံျခားခရီး ထြက္ေန၍ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးဝန္ႀကီး ေပ်ာ္ဘြယ္ ဦးျမက ေခတၱျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ ယူေနပါသည္။

ေဖာ္ျပပါ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား လိမ္လည္ထုတ္သြားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အစိုးရအဖြဲ႔က လိုအပ္သလို ေဆာင္ရြက္ရန္ ေခတၱျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးအား တာဝန္ေပး လိုက္ပါသည္။

ဝန္ႀကီးဦးျမလည္း ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာနက တုိက္႐ိုက္ကြပ္ကဲေသာ (ေနာက္ပိုင္း ျပည္ေထာင္စု စစ္ရဲတပ္ UMP ျဖစ္လာသည္။) ေသာင္းက်န္းမႈ ႏွိမ္နင္းေရးတပ္မွ တပ္စိတ္ တစ္စိတ္ကို လက္နက္ ခဲယမ္း အျပည့္အစံု (ေမာင္းျပန္ေသနတ္မ်ား အပါအဝင္) ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႐ုံးခန္း အျပင္ဘက္တြင္ လံုၿခံဳေရး တာဝန္မ်ား ခ်ထား လုိက္သည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ သေဘာထားကို သိထားသူ ဝန္ႀကီးဦးျမသည္ လက္နက္ကိုင္တပ္စိတ္ လံုၿခံဳေရးအေစာင့္ ခ်ထားျခင္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား လံုးဝ အသိမေပးခဲ့ေခ်။ ထို႔ျပင္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြ႔၍ ႐ုံးခန္းအျပင္ဘက္၌ လံုၿခံဳေရးတပ္စိတ္ ခ်ထားေၾကာင္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား မေျပာရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အလိုက္သိစြာႏွင့္ပင္ ဦးျမအား ကတိေပးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား မေျပာဘဲ ေနလုိက္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ တစ္ေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ႐ုံးဘက္လာၿပီး ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းဘက္ တံခါးေပါက္မွ ႐ုံးခန္းသို႔အဝင္တြင္ မလွမ္းမကမ္းရွိ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးဌာနဘက္သို႔ ခ်ဳိးေကြ႔သည့္ ေထာင့္နား၌ ေမာင္းျပန္ေသနတ္ကိုင္ ရဲေဘာ္သံုးေလးဦးကုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က လွမ္းျမင္သြားပါသည္။

ခ်က္ခ်င္း ဘာမွမေျပာဘဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ ႐ုံးခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္ေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ့္အား ႏွစ္ေယာက္ခ်င္း ေခၚေမးပါသည္။

‘ေဟ့ေကာင္၊ ငါ့႐ုံးခန္းေရွ႕က လက္နက္ကိုင္ရဲေဘာ္ေတြက ဘာလုပ္တာလဲ’

‘ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးက လိုအပ္တယ္ထင္လို႔ လံုၿခံဳေရး အေစာင့္ခ်ထားတာပါ’

ကြၽန္ေတာ္က ရွင္းျပသည္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သေဘာက်ဟန္မတူပါ။

‘မလိုပါဘူးကြာ။ ငါ့ကို ဘယ္သူကမွလည္း လုပ္ႀကံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါကလည္း မစိုးရိမ္ပါဘူး။ ငါ့႐ံုးခန္းေရွ႕မွာ လက္နက္ကိုင္ရဲေဘာ္ေတြ ခ်ထားတာကို ငါမျမင္ ခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့ မင္းကိုယ္တိုင္ ခုခ်က္ခ်င္း ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး ဦးျမဆီ သြားၿပီး ငါက ညႊန္ၾကားတယ္လို႔ေျပာ။ ငါ့႐ံုးခန္းေရွ႕က လက္နက္ကိုင္ ရဲေဘာ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္းျပန္႐ုပ္ခိုင္းလုိက္။ ကဲ မင္း အခုပဲ သြားေျပာေပေတာ့’

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က တိက်ျပတ္သားစြာ ေျပာသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာနသို႔ အျမန္သြားေရာက္၍ ဝန္ႀကီး ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အမိန္႔ေပး လိုက္ပံုကို ေျပာျပ လိုက္ပါသည္။

ဝန္ႀကီးဦးျမသည္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပံု ရပါသည္။

‘ခက္ေတာ့တာပဲကြာ၊ ငါတို႔က လံုၿခံဳေရးအတြက္ လိုအပ္တယ္ထင္လို႔ လက္နက္ကိုင္တပ္စိတ္ ခ်ေပးတာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ျမင္သြားတာ ဆိုးတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္ ပါ့မလဲ၊ သူ႔အမိန္႔ကိုလည္း တို႔က မနာခံလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ ငါေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ’

ဤသို႔ ညည္းညဴရင္းႏွင့္ပင္ ဝန္ႀကီးဦးျမသည္ သက္ဆုိင္ရာသို႔ တယ္လီဖုန္းဆက္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ံုးခန္းအေရွ႕မွ လက္နက္ကိုင္ လုံၿခံဳေရးတပ္စိတ္ကို ခ်က္ခ်င္း႐ုပ္သိမ္းရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္ရပါေတာ့သည္။

ထိုေန႔ညေနဘက္ ႐ံုးမွ အိမ္သို႔အျပန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ စကားမ်ားမ်ားမေျပာဘဲ တစ္စံုတစ္ခုကို စဥ္းစားေနဟန္ျဖင့္ ၿငိမ္ေနရင္းမွ ႐ုတ္တရက္ ေကာက္ကာငင္ကာ ကြၽန္ေတာ့္အား ေမးခြန္းထုတ္ပါသည္။

‘ေဟ့ တို႔အိမ္မွာေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြမွာ လက္နက္ရွိသလား’

‘မရွိပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သူတုိ႔က ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေတြဆုိေတာ့ တရားဝင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔ဝင္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ လက္နက္မရွိၾကပါဘူး’

ကြၽန္ေတာ္က အမွန္အတုိင္း ေျပာလိုက္ပါသည္။ သည္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏စိတ္ထဲ ျဖစ္ေပၚခံစားမိပံုကို ေျပာပါသည္။

‘ငါကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ေသရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ငါ့ကို လုပ္ႀကံမယ္မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ကြာ အိမ္မွာရွိတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ငါစိုးရိမ္ သလို ျဖစ္မိတယ္။ ဒီေတာ့ လိုလို မည္မည္ေပါ့ကြာ။ သက္ဆုိင္ရာကို ဒီေန႔ပဲ မင္းကိုယ္တုိင္ သြားၿပီး ငါကခိုင္းတယ္လုိ႔ေျပာ။ သင့္ေတာ္မယ့္ လက္နက္ နည္းနည္းပါးပါး ထုတ္ယူၿပီး အိမ္ကရဲေဘာ္ေတြကို ေပးထားလိုက္ ဒါပဲ’

ဤသို႔ အမိန္႔ေပးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ အခါ သက္ဆုိင္ရာႏွင့္ ဆက္သြယ္ အစီအစဥ္လုပ္ၿပီး ေတာ္မီဂန္းတစ္လက္၊ စတင္းဂန္းတစ္လက္၊
ေျခာက္လံုးျပဴး ႏွစ္လက္ တုိ႔ကို က်ည္ဆန္မ်ားႏွင့္ တကြ ထုတ္ယူကာ တာဝါလိန္းလမ္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္အိမ္တြင္ေနေသာ ရဲေဘာ္မ်ားအား ေပးထား လုိက္ပါသည္။

ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈႀကီး ျဖစ္ပြားခဲ့သည္မွာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ စေနေန႔ ျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႔ ဝန္ႀကီးမ်ား (ကက္ဘိနက္) အစည္းအေဝးပြဲ က်င္းပေနခုိက္ မသမာသူ လူသတ္သမား အဖြဲ႔က ဝင္ေရာက္လုပ္ႀကံ ပစ္ခတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။

အမွန္ေတာ့ ယင္းဝန္ႀကီးအစည္းအေဝးသည္ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ စေနေန႔တြင္ က်င္းပရန္မဟုတ္ဘဲ ‘ဇူလိုင္ ၁၆ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔’ တြင္ လုပ္ရမည္ျဖစ္သည္။

ဤေနရာတြင္ အစိုးရအဖဲြဲ႔ဝင္ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေဝးအေၾကာင္း အနည္းငယ္ရွင္းရန္ လိုေပလိမ့္မည္။

၁၉၄၆ ခု၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အစိုးရအဖြဲ႔အာဏာကို လက္ခံရယူၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးကို အပတ္စဥ္ စေနေန႔ နံနက္ ၁ဝ နာရီ က်င္းပေနက်ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္က ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ ဘုရင္ခံက တုိက္႐ိုက္ခန္႔အပ္ထားေသာ ဝန္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ေနရာ သူသည္လည္း အပတ္စဥ္ စေနေန႔တုိင္း က်င္းပေသာ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးသို႔ တက္ရသည္။

သို႔ရာတြင္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရတုိ႔ သေဘာတူခ်ဳပ္ဆုိေသာ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ကို ဂဠဳန္ဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္တုိ႔က သေဘာမတူဘဲ ကန္႔ကြက္ ၾကသျဖင့္ ဗမာျပည္ ျပန္ေရာက္ လာေသာအခါ ဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္တုိ႔သည္ အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္ ဝန္ႀကီး အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ သြားၾကရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးသည္ ေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးမ်ားသို႔ မတက္ၾကေတာ့ေခ်။

ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံမွ ျပန္လာၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပတ္စဥ္ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ (ကက္ဘိနက္) အစည္းအေဝးကို စေနေန႔ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ဗုဒၶဟူးေန႔ က်င္းပရန္ ေျပာင္းေရႊ႕ သတ္မွတ္လိုက္သည္။

ယင္းအေၾကာင္းကို ဂဠဳန္ဦးေစာက မသိ။ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးသည္ စေနေန႔ ၁ဝ နာရီ က်င္းပၿမဲ က်င္းပေနသည္ဟု ထင္မွတ္ေနသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ၏ တတိယေျမာက္ အစည္းအေဝးကို ဇူလိုင္လ ၁၆ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔တြင္ က်င္းပရန္ သတ္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္႐ုံမက အစည္းအေဝး ဖိတ္စာမ်ားကို ဝန္ႀကီးအသီးသီးထံ ျဖန္႔ေဝထားၿပီး ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ဇူလိုင္ ၁၆ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔တြင္ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္၏ ဆပ္ေကာ္မတီတစ္ခုျဖစ္ေသာ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီ အစည္း အေဝးက်င္းပရန္ ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္ေနသည္။

အစည္းအေဝး ႏွစ္ခု တိုက္ေနေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထံ သတင္းပို႔ တင္ျပေသာ အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က-

‘လႊတ္ေတာ္ေကာ္မတီ အစည္းအေဝးက အေရးႀကီးတယ္၊ လူႀကီးေတြလည္း ပါေနတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအစည္းအေဝးကို ဒီတိုင္းပဲထား၊ ကက္ဘိနက္ အစည္း အေဝးကိုေတာ့ စေနေန႔ ေျပာင္းလုပ္လိုက္၊ ဝန္ႀကီးေတြ ဆီလည္း ဖိတ္စာသစ္ ႐ိုက္ၿပီးေပးလိုက္’ ဟု အမိန္႔ေပး လိုက္ရာ ‘မေမ႔ႏိုင္ေသာ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔’ တြင္ အစိုးရအဖြဲ႔ အစည္းအေဝး က်င္းပျဖစ္သြားကာ ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးလည္း ျဖစ္ပြားခဲ့ရ ပါေတာ့သည္။

ဤသည္တို႔ကား ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လဆန္းက အမွန္တကယ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားျဖစ္ရာ ေနာက္ပုိင္း ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကည့္ေသာအခါ အလြန္ဝမ္းနည္း ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကံၾကမၼာ၏လွည့္စားမႈ သို႔မဟုတ္ အလွည့္အေျပာင္းမ်ားကို ေတြ႔ရပါသည္။

ပထမအခ်က္အေနျဖင့္ အကယ္၍သာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူ၏႐ံုးခန္းေရွ႕မွ လက္နက္ကိုင္ လံုၿခံဳေရးတပ္စိတ္ကို ႐ုပ္သိမ္းရန္ အမိန္႔မေပးခဲ့လွ်င္။

ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔က်ေတာ့ လူသတ္သမားအဖြဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔အား လုပ္ႀကံရန္ လာေသာအခါ လံုၿခံဳေရးတပ္စိတ္ႏွင့္ တိုက္ပြဲျဖစ္႐ံုသာ ရွိမည္။ လုပ္ႀကံမႈႀကီးေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္။

တုိက္ပြဲျဖစ္လွ်င္ လုံၿခံဳေရးတပ္စိတ္က လူအင္အား၊ လက္နက္အင္အား ပိုေကာင္းသျဖင့္ လူသတ္သမားအဖြဲ႔အား တစ္ေယာက္မက်န္ သုတ္သင္ေခ်မႈန္းပစ္ႏုိင္မည္မွာ ေသခ်ာသည္။

အကယ္၍သာ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီက ဇူလိုင္ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ အစည္းအေဝးက်င္းပရန္ ခ်ိန္းမထားခဲ့လွ်င္ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ (ကက္ဘိနက္) အစည္းအေဝးကို ခါတိုင္း အပတ္စဥ္ က်င္းပေနက် ဗုဒၶဟူးေန႔ (ဇူလိုင္ ၁၆) တြင္ က်င္းပျဖစ္မည္။

ဗုဒၶဟူးေန႔တုိင္း က်င္းပေသာ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးအေၾကာင္း မသိသူ ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ သူ၏ လူသတ္ သမား အဖြဲ႔အား ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ စေနေန႔တြင္ လႊတ္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးမရွိ၍ လုပ္ႀကံမႈႀကီး ျဖစ္ပြားမည္ မဟုတ္ေခ်။

အကယ္၍သာ လူသတ္သမားအဖြဲ႔သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္အား အတြင္းဝန္႐ံုးတြင္ မလုပ္ႀကံဘဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ေနအိမ္ (ဗဟန္း တာဝါလိန္း ယခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္တည္ရွိရာ) တြင္ လာေရာက္လုပ္ႀကံပါက သူတို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရွိရာ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ပင္ တက္ႏိုင္မည္မဟုတ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အမိန္႔ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ လက္နက္ တပ္ဆင္ေပးထားေသာ အိမ္ရွိ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ တိုက္ပြဲျဖစ္မည္။ ယင္းသို႔ တိုက္ပြဲျဖစ္လွ်င္ အိမ္မွ ျပည္သူ႔ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ ဘီဒီေအ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး တပ္သား ရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္၍ လက္နက္ ကိုင္တြယ္မႈ ကြၽမ္းက်င္သည့္ အျပင္ တုိက္ပြဲ အေတြ႔အႀကံဳလည္း ရွိေသာေၾကာင့္ လူသတ္ အဖြဲ႔အား အလြယ္တကူပင္ တြန္းလွန္ တုိက္ခိုက္ ပစ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

သို႔ရာတြင္ လူသတ္အဖြဲ႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိမ္သို႔မလာဘဲ လက္နက္ကိုင္အေစာင့္မရွိေသာ အတြင္းဝန္႐ံုးသို႔ သြားေရာက္ လုပ္ႀကံခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း လုပ္ႀကံမႈႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ရသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခမ်ာ ဖခင္တို႔၏ ႀကီးမားေသာ ေမတၱာ အဟုန္ေၾကာင့္ လူမမည္ ရင္ေသြးငယ္မ်ား အတြက္ စိုးရိမ္ မကင္းျဖစ္ကာ ‘လိုလို မည္မည္ေပါ့ကြာ’ ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အား အိမ္မွ ရဲေဘာ္မ်ားအား လက္နက္ တပ္ဆင္ခိုင္းခဲ့သည္။ သူ႔ကိုယ္သူ အတြက္ေတာ့ လံုးဝ မစိုးရိမ္ဘဲ ‘ငါက ေသရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး၊ ဘယ္သူမွလည္း ငါ့ကို လုပ္ႀကံမွာ မဟုတ္ပါဘူး’ ဟု ေျပာခဲ့ ရွာသည္။

သို႔ေသာ္ တကယ္က်ေတာ့ သူထင္သလို မျဖစ္ခဲ့။ သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ရင္ေသြးငယ္မ်ား ဘာမွ မျဖစ္ဘဲ သူကိုယ္တိုင္သာ (၁၉-၇-၁၉၄၇) ေန႔က မ႐ႈမလွ ‘ေရတိမ္နစ္’ က်ဆံုးခဲ့ ရရွာသည္။

ကံတရားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္တကြ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံသားအားလံုးကို ဒဏ္ခတ္လိုက္သလို ျပက္ရယ္ျပဳ လွည့္စားလုိက္ျခင္းေပလား။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ အဆံုးအမအရ ကံ၊ ကံ၏အက်ဳိးကို ယံုၾကည္ရမည္ဟု ျပန္ျပထားပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သို႔မွ မေမ့ႏိုင္ေသာ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ စေနေန႔က ျဖစ္ရပ္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာသတိရမိတုိင္း-

‘သတၱဝါမွန္သမွ် ကံစီမံ ဖန္တီးရာသာ လိုက္နာ နာခံေနၾကရသည္ပါကလား’ ဟူေသာ အဂၤုတၱရနိကယ္ အဘိဏႇသုတ္ေတာ္လာ တရားေတာ္သေဘာအတုိင္း ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္း၍ သံေဝဂဉာဏ္ ပြားမ်ားၾကရန္သာ ရွိပါေတာ့သတည္း။

တကၠသိုလ္ေနဝင္း

MOI ၀က္ဘ္ဆိုက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

From : ဒီဗီြဘီ

Originally published at - http://burmese.dvb.no/archives/159856

Read More »

Monday, July 18, 2016

ထာဝရ ရွင္သန္ေနေသာ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား




ဇူလိုင္ မိုးသည္ တဖြဲဖြဲျဖင့္ ေစြလ်က္ ရွိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၆၉ ႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ တြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔မိုး တဖြဲဖြဲ ႐ြာသြန္း ခဲ့သည္။ ထိုေန႔ ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္ ခန္႔တြင္ နယ္ခ်ဲ႕ လက္ပါးေစ အႀကံ ပက္စက္သူ လူတစ္စု၏ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏အာဇာနည္ ၾကယ္ပြင့္မ်ား ေႂကြလြင့္ ခဲ့ရသည္။

လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အတူ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ တိုက္ပြဲ ဝင္ေနသူ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားလည္း က်ဆုံးခဲ့ ရသျဖင့္ တိုင္းျပည္ တစ္ခုလုံး အုတ္အုတ္ က်က္က်က္ ျဖစ္ခဲ့ ရသည္။ ျပည္သူတို႔၏ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ ေမွးမွိန္ ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မ်ား၏ လမ္းစဥ္ အတိုင္း ဆက္လက္ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္ခဲ့သျဖင့္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ လြတ္ လပ္ ေရး ရရွိ ခဲ့ပါသည္။

ငယ္စဥ္ ကေလး ဘ၀က ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္တြင္ ေရဒီယိုမွ ဥဩဆြဲသည့္ အခါ စာေရးသူတို႔ မ်က္ရည္ဝဲ ခဲ့ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား က်ဆုံး ခဲ့ရမႈ အေပၚ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ခဲ့ ရပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သာ လုပ္ႀကံ မခံရလၽွင္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြင္းရွိ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ား အၾကား စည္းလုံး ညီၫြတ္မႈကို ယခုထက္ ပိုမို က်စ္လ်စ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

စည္းလုံး ညီၫြတ္ေသာ တိုင္းျပည္သည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အသီးအပြင့္မ်ား ယခုထက္ ခံစားရမည္ ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ က်ဆုံးသြား သည္မွာ ၆၉ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း တိုင္းျပည္ အတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မတည္ေဆာက္ႏိုင္ ေသးသည္မွာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာပင္ ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ တိုင္းရင္းသားစည္းလုံးညီၫြတ္ေရးကို တဖြဖြေျပာဆိုခဲ့သည္။ ထိုအာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား၏ စိတ္ေန စိတ္ထားႏွင့္ သေဘာသဘာ၀၊ မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ စြန္႔လႊတ္ စြန္႔စား အနစ္နာ ခံမႈမ်ားကို မ်ိဳးဆက္ သစ္လူငယ္မ်ား အားက် အတုယူႏိုင္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအပါအဝင္ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိမ်ား အား အာဇာနည္ေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေသာ အားျဖင့္ အက်ဥ္းမၽွ တင္ျပ သြားလို ပါသည္။

ထိုသို႔တင္ျပ ရာတြင္ လက္လွမ္းမီွသမၽွ ေလ့လာတင္ျပျခင္းျဖစ္သျဖင့္ လိုအပ္ ခ်က္ရွိေနလၽွင္ စာေရးသူ၏ ေလ့လာအား ထုတ္မႈ အားနည္းေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။

အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (၁၉၁၅-၁၉၄၇)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ၌ အဘ ေရွ႕ေနဦးဖာႏွင့္ အမိ ေဒၚစုတို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အငယ္ဆုံးသား ျဖစ္သည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူ “ေအာင္သန္း” အမည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေစရန္ “ေအာင္ဆန္း” ဟု အမည္ ေပးခဲ့သည္။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္ အသက္ ၇ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ရွိ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ ေက်ာင္း၌ စတင္ ပညာ ဆည္းပူး ခဲ့သည္။

၁၉၂၈ ခုႏွစ္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသား အထက္တန္း ေက်ာင္းသို႔ ေျပာင္း၍ ဆက္လက္ ပညာ သင္ယူ ခဲ့သည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ ထိုေက်ာင္း မွပင္ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္၌ ဆက္လက္ ပညာ သင္ယူ ခဲ့သည္။ ၁၉၃၅-၃၆ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ သမဂၢ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕ဝင္ႏွင့္ အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။

၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ဝိဇၨာတန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ပဲခူးေဆာင္ သဟာယႏွင့္ စာဖတ္ အသင္း ဥကၠ႒ အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။ ၁၉၃၇-၃၈ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္ သမဂၢ ဒုတိယ ဥကၠ႒ အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တကၠသိုလ္ သမဂၢ ဥကၠ႒ႏွင့္ ဗမာႏိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢဥကၠ႒ အျဖစ္ ေဆာင္
႐ြက္ခဲ့ ပါသည္။

၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္ ေကာင္စီဝင္အျဖစ္ ေ႐ြးခ်ယ္ခံခဲ့ရသည့္အျပင္ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံး အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးအျဖစ္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၿပီး ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံကို အားေပး ကူညီခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဟသၤာတခ႐ိုင္ဝန္က ဆုေတာ္ေငြ ၅ က်ပ္ျဖင့္ သခင္ေအာင္ ဆန္းအား ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္ခဲ့သည္။

ဗမာ့လြတ္လပ္ ေရးအတြက္ ျပည္ပအကူညီရွာရန္ သခင္ျမတို႔ႏွင့္အတူ ျပည္သူ႕ အေရးေတာ္ပုံပါတီကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ ျပည္ပေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ သခင္ေအာင္ဆန္းက တာဝန္ ယူၿပီး ျပည္တြင္းေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ သခင္ျမက တာဝန္ယူခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ဟိုင္လီသေဘၤာျဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသို႔ လၽွိဳ႕ဝွက္စြာ ထြက္ခြာခဲ့သည္။

၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စီမံကိန္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တိုင္ေရးဆြဲခဲ့ၿပီး ထိုႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔တြင္ ႐ုပ္ဖ်က္ကာ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔
ေခတၱ ျပန္ခဲ့သည္။ မ်ိဳးခ်စ္ လူငယ္မ်ားကို စည္း႐ုံး စုေဆာင္းၿပီး ဂ်ပန္သို႔ေခၚေဆာင္ခဲ့သည္။

ထိုလူငယ္မ်ားသည္ ေနာင္တြင္ ရဲေဘာ္ သုံးက်ိပ္ ဝင္မ်ား ျဖစ္လာ ၾကသည္။ ဟိုင္နန္ကၽြန္းတြင္ ပင္ပန္းႀကီးစြာျဖင့္ စစ္ပညာ သင္ယူခဲ့ၾကသည္။ သခင္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ရဲေဘာ္ သုံးက်ိပ္သည္ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဗန္ေကာက္ ၿမိဳ႕ရွိ ဦးလြန္းေဖေနအိမ္၌ လက္ေမာင္းေသြးေဖာက္ သစၥာဆို
ေသာက္ၿပီး ဗမာ့လြတ္ လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (Burma Independence Army-BIA) ကို ဖြဲ႕စည္း ခဲ့သည္။

၁၉၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ခ်ီတက္ခဲ့ၿပီး ထိုႏွစ္မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ တြင္ ရန္ကုန္ကို သိမ္းပိုက္ ခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ ဗိုလ္မႉးႀကီး ရာထူးျဖင့္ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ စစ္ေသနာပတိ အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။ စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ေဒၚခင္ၾကည္ ႏွင့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမား ခဲ့ပါသည္။

၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ေဒါက္တာဘေမာ္အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္တြင္ ဖက္ဆစ္ တိုက္ ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီး (ဖဆပလ)ကို လၽွိဳ႕ဝွက္စြာ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ ရန္သူကို တိုက္ခိုက္ရန္ အတြက္ တပ္မေတာ္ကို ဦးေဆာင္၍ စစ္ေျမျပင္သို႔ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို တရားဝင္စစ္ေၾကညာကာ ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ဩဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ျပဳလုပ္ေသာ ေနသူရိန္အစည္းအေဝးႀကီး၌ သဘာပတိအျဖစ္ ေဆာင္ ႐ြက္၍ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလတြင္ ေ႐ႊတိဂုံဘုရား အလယ္ ပစၥယံ၌ က်င္းပေသာ ျပည္လုံးကၽြတ္ (ဖဆပလ)ညီလာခံက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ခဲ့သည္။

ထိုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ၿဗိတိန္ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၌ ဒုတိယသဘာပတိအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလတြင္ အဂၤလန္ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ ၌ ေအာင္ဆန္း- အက္တလီ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ပင္လုံ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ ဇြန္လ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္ေသာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ တိုင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္၌ အခ်ဳပ္ အျခာ အာဏာပိုင္ သမၼတျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႕စည္းရန္ အဆို တင္ခဲ့သည္။

ဇူလိုင္လ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၌ တိုင္းျပည္အတြက္ အေရးႀကီးဆုံးေသာမိန္႔ခြန္း ႁမြက္ၾကား ခဲ့သည္။ ထိုမိန္႔ခြန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ ေနာက္ဆုံး မိန္႔ခြန္း ျဖစ္သည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ (စေနေန႔) ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္အခ်ိန္တြင္ နယ္ခ်ဲ႕ လက္ပါးေစမ်ား၏လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆုံးခဲ့ရပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ က်ဆုံးစဥ္က ဇနီးေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ အတူ သား ဦးေအာင္ဆန္းဦး၊ ဦးေအာင္ဆန္းလင္း (ကြယ္လြန္)ႏွင့္ သမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ က်န္ရစ္ ခဲ့ပါသည္။

သခင္ျမ (၁၈၉၇-၁၉၄၇)

သခင္ျမအား ၁၈၉၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ထုံးဘိုၿမိဳ႕ ျပည္ ခ႐ိုင္၌ အဘ ဦးဘိုးခၽြန္ႏွင့္ အမိ ေဒၚသက္လယ္ တို႔မွ ေမြးဖြား ခဲ့ပါသည္။ ငယ္စဥ္က သာယာ၀တီ ေအဘီအမ္ ေက်ာင္း၌ ပညာ ဆည္းပူးခဲ့သည္။ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ ေကာလိပ္ႏွင့္ ကာလကတၱား တကၠသိုလ္တို႔မွ အိုင္အက္(စ္)စီ (ဓာတုေဗဒ) ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ ခဲ့သည္။

၁၉၂၄ ခုႏွစ္တြင္ ဘီအက္(စ္)စီ (ဓာတုေဗဒ)ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚခင္ၫြန္႔ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္တြင္ သခင္ တစ္ေယာက္
ျဖစ္လာၿပီး ၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးအဖြဲ႕ဝင္တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့သည္။

၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအ႐ုံးႀကီးတြင္ ဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ဂ်ပန္ ကို ေတာ္လွန္ ခဲ့ရာတြင္ ျပည္သူ႕ အေရးေတာ္ပုံ ပါတီမွ သခင္ျမ ဦးေဆာင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕ ၌ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီး တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အျခား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ က်ဆုံး ခဲ့ပါသည္။

ဦးဘခ်ိဳ (၁၈၉၃-၁၉၄၇)

ဦးဘခ်ိဳအား ၁၈၉၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ ၌ ဖခင္ ေဆးဆရာ ႀကီး ဦးဘိုးစာႏွင့္ မိခင္ေဒၚ ျမစ္တို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္ စိန္ေပါေက်ာင္းမွ ၁၀ တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ပညာ ဆက္လက္သင္ယူေနစဥ္ မ်က္စိေရာဂါေၾကာင့္ ေက်ာင္းမွထြက္ခဲ့ပါသည္။

၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ေဒၚလွေမႏွင့္ လက္ထပ္ ခဲ့သည္။ ၁၉၂၅ ခုႏွစ္တြင္ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ အစိုးရ လက္ထက္တြင္ အတိုင္ ပင္ခံ လႊတ္ေတာ္ အမတ္အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီအဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခါင္းေဆာင္ ေသာ လြတ္လပ္ေရးအႀကိဳေခတ္ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ ေန႔တြင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ က်ဆုံးခဲ့ပါသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ ဇနီးေဒၚလွေမႏွင့္ သမီးမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ မခင္ႏု၊ မခင္ပု၊ မေမေမခင္၊ မခင္ခင္ဦး တို႔ က်န္ရစ္ ခဲ့ပါသည္။

ဦးရာဇတ္ (၁၈၉၈-၁၉၄၇)

ဦးရာဇတ္အား ၁၈၉၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ မိတၳီလာၿမိဳ႕ ၌ ဖခင္ အၿငိမ္းစား တိုက္ပိုင္ အင္စပက္ေတာ္ မစၥတာေအရာမန္ႏွင့္ မိခင္ေဒၚ ၿငိမ္းလွတို႔မွ ေမြးဖြား ခဲ့ပါသည္။

၁၉၁၂ ခုႏွစ္တြင္ မၲေလးၿမိဳ႕ ဝွက္စလီ ေယာက္်ားကေလး ေက်ာင္းမွ တကၠသိုလ္ ဝင္တန္း ေအာင္ျမင္ ခဲ့သည္။ ၁၉၂၂ မွ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ အထိ ဗဟိုအမ်ိဳးသား အထက္တန္း
ေက်ာင္းတြင္ ဆရာႀကီး အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၃၈ ခုႏွစ္ တြင္ ေဒၚခင္ခင္ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ စစ္အတြင္းက ပိတ္ထားခဲ့ရေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းကို ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီအဖြဲ႕ဝင္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ က်ဆုံးခဲ့သည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ ဇနီး ေဒၚခင္ခင္၊ သား ေမာင္တင္ျမင့္၊ သမီး မခင္ခင္စိန္၊ သား ေမာင္လွၾကည္တို႔ က်န္ခဲ့သည္။

ဦးဘဝင္း (၁၉၀၁-၁၉၄၇)

ဦးဘဝင္းအား ၁၉၀၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ၌ အဘ ေရွ႕ေန ဦးဖာႏွင့္ အမိ ေဒၚစုတို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ သား၊ သမီး ၉ ေယာက္အနက္ အႀကီးဆုံးသား ျဖစ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏အစ္ကိုႀကီး ျဖစ္သည္။

၁၉၂၉ ခုႏွစ္တြင္ ဘီအက္(စ္)စီ (သခ်ၤာ)ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္း တြင္ ေက်ာင္းဆရာႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့သည္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ ဖဆပလ ဥကၠ႒ အျဖစ္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္း မႈမ်ားတြင္လည္း မ်ားစြာပါဝင္ပံ့ပိုး ကူညီေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီဝင္ ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ ေထာက္ပံ့ ေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး ဝန္ႀကီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ က်ဆုံးခဲ့ပါသည္။

ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ ဇနီး ေဒၚခင္ေစာ၊ သမီး မတင္လွဝင္း၊ သား ေမာင္ေစာဝင္း၊ ေမာင္ေအး ဝင္း၊ သမီး မခင္ျမဝင္း၊ သား ေမာင္စိန္ဝင္းႏွင့္ ေမာင္ေထြးဝင္းတို႔ က်န္ရစ္ ခဲ့သည္။

မန္းဘခိုင္ (၁၉၀၃-၁၉၄၇)

မန္းဘခိုင္အား ၁၉၀၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ယုန္တလင္း႐ြာ၊ ဟသၤာတခ႐ိုင္၌ အဘ ယုန္တလင္း႐ြာသူႀကီး မန္းေပကုန္းႏွင့္ အမိ ေဒၚပုတို႔မွ ေမြးဖြား ခဲ့သည္။ ငယ္စဥ္က ဟသၤာတၿမိဳ႕ ေအဘီအမ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ပါသည္။

၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ပုသိမ္ေျမာက္ပိုင္းမွ အမတ္အျဖစ္ အေ႐ြးခံခဲ့ရသည္။ ကရင္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို အထူးႀကိဳးပမ္းတည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ဖဆပလအဖြဲ႕ ႀကီး၏ ဗဟိုအမႈ ေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။

ကရင္လူငယ္မ်ားအစည္းအ႐ုံးဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား ဝန္ႀကီးတာ ဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အျခားအာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ က်ဆုံးခဲ့ ရသည္။

မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား စဝ္စံထြန္း (၁၉၀၇-၁၉၄၇)

မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား စဝ္စံထြန္းအား ၁၉၀၇ ခုႏွစ္ ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ အဘ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စဝ္ခြန္ထီးႏွင့္ ေျမာက္နန္းေဆာင္ မဟာေဒဝီ နန္းစိန္ဥ တို႔မွ ေမြးဖြား ခဲ့သည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ရွိ ရွမ္းေစာ္ဘြား သားမ်ား အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ၁၀ တန္းေအာင္ျမင္သည္။

၁၉၂၈ ခုႏွစ္တြင္ ေစာ္ဘြားအျဖစ္ ဆက္ခံခဲ့သည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ မိုးမိတ္ေစာ္ဘြားႀကီး၏သမီး စဝ္ခင္ေသာင္းႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ တိုင္းရင္း သားအားလုံးစည္းလုံးညီၫြတ္မႈ ႀကိဳးပမ္းမႈတြင္ ေတာင္တန္း- ျမန္မာ ပူးေပါင္းေရး ေအာင္ျမင္ေစရန္ အတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံ ကူညီေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။

တိုင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ားဆိုင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ၊ လူနည္းစုဆိုင္ရာဆပ္ေကာ္မတီႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီ တို႔တြင္ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ အတိုင္ပင္ခံ ေတာင္တန္းေဒသေရးရာဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံခဲ့ရ သည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္တြင္ လုပ္ႀကံခံရသည့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားထဲတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၿပီး ဇူလိုင္လ ၂၀ ရက္ေန႔ မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီတြင္ က်ဆုံးသြားခဲ့သည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ သမီး စဝ္သုနႏၵာ၊ သား စဝ္ေဆ ဟုန္၊ စဝ္ကိုင္ဖႏွင့္ သမီး စဝ္ျမင့္ၾကည္တို႔ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ဦးအုန္းေမာင္ (၁၉၁၃-၁၉၄၇)

ဦးအုန္းေမာင္အား ၁၉၁၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ မင္းဘူးၿမိဳ႕ ၌ အဘ မစၥတာ အိပ္ခ္်ဒဗလ်ဴတရပ္(တ္)ဝိန္းႏွင့္ အမိ ေဒၚေ႐ႊျမင့္တို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ ဝိဇၨာတန္းေအာင္ျမင္ ခဲ့သည္။

၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ မၲေလးၿမိဳ႕ အေရွ႕နယ္ ပိုင္ဝန္ေထာက္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမစ္ႀကီးနားအေရးပိုင္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအတြင္းဝန္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ က်ဆုံးခဲ့သည္။

ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ ဇနီးေဒၚသိန္းႂကြယ္ႏွင့္ သား ကိုတင္ေမာင္သိန္း၊ ကိုကိုလွ၊ ေမာင္မင္းျမင့္တို႔ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ရဲေဘာ္ကိုေထြး (၁၉၂၉-၁၉၄၇)

ရဲေဘာ္ကိုေထြးအား အဘ ပင္စင္စား လယ္ယာ စိုက္ပ်ိဳးေရး ဝန္ေထာက္ ဦးကိုကို ေလးႏွင့္ ေဒၚမင္းရီတို႔မွ မၲေလးၿမိဳ႕၊ ေတာင္ျမ င့္သိပၸံရပ္၌ ေမြးဖြား ခဲ့သည္။ န၀မတန္း အထိ ပညာ သင္ၾကားခဲ့သည္။ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ ပညာေရး ဝန္ႀကီးဦးရာဇတ္၏ သက္ေတာ္ေစာင့္ အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို လုပ္ႀကံေသာ မသမာသူတို႔၏လက္ခ်က္ျဖင့္ပင္ က်ဆုံးခဲ့ရပါသည္။

အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ တိုေတာင္းလွေသာ သက္တမ္းကာလ အတြင္း တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳး အတြက္ မတူညီေသာတာဝန္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အသက္ေပး ထမ္း
ေဆာ င္ခဲ့ၾကသည္။

မ်ိဳးဆက္သစ္တို႔သည္ ႏွစ္စဥ္ အာဇာနည္ေန႔ေရာက္ရွိမွသာ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားကို သတိရတမ္းတေနျခင္းမ်ိဳး လုပ္မေနဘဲ ထိုပုဂၢိဳလ္ ႀကီး မ်ား၏ ေမၽွာ္မွန္းခ်က္မ်ားကို ႐ုပ္လုံးေပၚေအာင္ လိုက္ပါ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ ေဆာင္႐ြက္ ျခင္းျဖင့္ အာဇာ နည္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားကို ထာ၀ရ သတိရ ေနသည့္ သေဘာေဆာင္ ေနမည္ ျဖစ္သည္။

လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ စိတ္ကူး အိပ္မက္သည္ တိုင္းျပည္ အတြင္း တိုင္းရင္းသား စည္းလုံး ညီၫြတ္ေရး တည္ေဆာက္ သြားရန္ ျဖစ္သည္။

ထိုစိတ္ကူး အိပ္မက္ကို လက္ရွိ အခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ သမီးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က ဆက္လက္ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္လ်က္ ရွိသည္။ ျပည္သူ အားလုံး သည္ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညီလာခံ (၂၁) ရာစု ပင္လုံ ညီလာခံႀကီး ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပ ႏိုင္ေရးႏွင့္ တိုင္းျပည္ အတြင္း ထာ၀ရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရွိေစမည့္ လုပ္ငန္း မ်ားတြင္ က်ရာ အခန္းက႑မွ တတ္အားသေ႐ြ႕ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္သြားသင့္ေပသည္။

အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ျဖင့္ ေျပာဆိုေနသည္ထက္ အလုပ္ႏွင့္ သက္ေသျပ သြားရန္လည္း လိုအပ္ပါသည္။

လြတ္လပ္ေရးရရွိခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ နီးပါးရွိေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း တိုင္းရင္းသားစည္းလုံးညီၫြတ္မႈ မရရွိေသး သျဖင့္ တိုင္းျပည္သည္ တိုးတက္သင့္သေလာက္ မတိုးတက္ဘဲ ဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ေနာက္က်က်န္ေနရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ စြမ္း မရွိသည့္တိုင္ေအာင္ တိုင္းျပည္ဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္း စဥ္မ်ားတြင္ အုတ္တစ္ခ်ပ္သဲတစ္ပြင့္မၽွ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ သြားမည္ဆိုလၽွင္ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦး၏ တာဝန္ေက်ပြန္ သည္ဟု ယူဆႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။

ၿခဳံ၍တင္ျပရလၽွင္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ (၆၉)ႏွစ္ေျမာက္အာဇာနည္ေန႔သို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ အသက္စြန္႔လ်က္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ သြားၾကသည္။

ႏွစ္ကာလ မည္မၽွပင္ ၾကာေညာင္းေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ ႀကီးမ်ားသည္ ျမန္မာျပည္သူအားလုံး၏ ရင္ထဲအသည္းထဲတြင္ ထာ၀ရ
ေအာက္ေမ့ သတိရရွင္သန္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားသည္ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား၏ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာ ခံမႈ မ်ားကို အတုယူကာ တိုင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ဖြံ႕ ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ မ်ားတြင္ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္မၽွ ပါဝင္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾက ပါေစဟု ဆႏၵျပဳ အပ္ပါသည္။

ေမာင္ေသာင္းဝင္း (တမန္ေဟာင္း)

ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီး႒ာန by moi

Originally published at - http://moigovnews.blogspot.com/2016/07/blog-post_27.html

Read More »

Sunday, June 05, 2016

အာဏာရွင္ကို ျဖဳတ္ခ်ရန္ ႀကံစည္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္




မ-ဆ-လ ဦးေန၀င္း အစိုးရကို တပ္မေတာ္ လူငယ္ အရာရွိမ်ား စုစည္း ပူးေပါင္းကာ ျဖဳတ္ခ်ရန္ ႀကံစည္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ ကြယ္လြန္ ခဲ့သည္မွာ ယခု အခါတြင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၈ႏွစ္ခန္႔ ရွိၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ားသည္ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္အား သိရွိသူ နည္းပါးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ လူငယ္မ်ား သိရွိရန္ အတြက္ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္၏ အာဏာရွင္ စနစ္ေပၚတြင္ ျဖဳတ္ခ်ရန္ အားထုတ္ မႈကို ေရးထား ေဖာ္ျပ လိုက္ရ ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေက်ာ္ထင္ ကိုယ္ေရးအရာရွိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္ ကာလက ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ ရရွိခဲ့ပါသည္။

ပထမအႀကိမ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကို ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ တစ္ျဖစ္လဲ ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ ပါတီ၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကို ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂ရက္ေန႔မွာ စတင္က်င္းပခဲ့ပါသည္။

ယင္းလႊတ္ေတာ္ႀကီးတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ အေနျဖင့္ ဦးေန၀င္း ႏို္င္ငံေတာ္ေကာင္စီ အတြင္းေရးမွဴး ဦးစန္းယု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ဦးစိန္၀င္း၊ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းမွ ႏိုင္ငံေတာ္
ေကာင္စီ၀င္ ၁၄ဦး လႊတ္ေတာ္အတြင္းမွ ႏိုင္ငံေတာ္ ေကာင္စီ ၁၄ ဦး၊ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕၀င္ ၀န္ႀကီးမ်ား၊ တရားသူႀကီးအဖြဲ႕၊ ျပည္သူ႔ဥပေဒ အက်ိဳးေဆာင္ အဖြဲ႕၊ လုပ္ငန္းစီစစ္ေရး အဖြဲ႕ အစရွိသည္တို႔ကို ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအတိုင္း ဖြဲ႕စည္းခဲ့ပါသည္။

တစ္ပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယင္းတာ၀န္ေပးမႈမ်ား အားလံုးသည္ ဗဟိုဦးစီးမႈ စနစ္ျဖင့္ ခန္႔ထားၿပီး လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွ ေထာက္ခံခဲ့ၾကပါသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ အဖြံ႕ၿဖိဳးဆံုး ႏိုင္ငံမွ အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိသြားရန္ အတြက္ ပထမဆံုးစခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းႀကီး ျဖစ္သည္။

ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရတင္ဦးသည္ အသက္အရြယ္ အားျဖင့္ ငယ္ရြယ္ၿပီး ထာ၀စဥ္ တက္ႂကြကာ တပ္မေတာ္ တစ္ခုလံုး၏ ေလးစားၾကည္ညိဳမႈခံရေသာ ပုဂိၢဳလ္တစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၇၄ခု ေနာက္ပိုင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ အလုပ္သမား အေရးအခင္းတြင္ ဆႏၵျပရာတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးစိန္၀င္း က်န္းမာပါေစ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္းဦး က်န္းမာပါေစ အစရွိေသာ ျပည္သူတို႔
ေႂကြးေၾကာ္မႈသည္ ဦးေန၀င္း အတြက္ ထိုပုဂိၢဳလ္ႏွစ္ဦးအား ၄င္းထက္ေက်ာ္သြားမည္ကို စိုးရိမ္ၿပီး အခြင့္အေရး ေပၚလာေသာအခါတြင္ ဦးစိန္၀င္းအား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဘ၀မွ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ ေကာင္စီ၀င္ အျဖစ္သို႔၄င္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရတင္ဦးအား အဂၤလန္တြင္ ေဆး၀ါးသြားကုေသာ သားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စစ္႐ံုးမွ ေထာက္လွမ္းေရး အစီရင္ ခံစာျဖင့္၄င္း ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ တာ၀န္မွ ရပ္စဲ ခဲ့ပါသည္။

ဆရာသမားမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္ အဆိုအရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တစ္ဦး၏ ဇနီးသည္ ၄င္းတို႔ ေဆာက္လုပ္ေသာ အိမ္အတြက္ နံရံကပ္ မီးသီးမ်ား မီးလံုးမ်ား အစ ရွိသည္တို႔ကို ၀ယ္ယူျခင္း သာျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ သို႔ေသာ္ သိုးငယ္ႏွင့္ ၀ံပုေလြ ပံုျပင္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦးမွာ ႏုတ္ထြက္ခဲ့ရပါသည္။ အျခားအေၾကာင္းအရာ တစ္ခုမွာ က.က.လွမ္းညႊန္မွဴးျဖစ္ေသာ မ်က္မွန္ႀကီးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦး အေပၚတြင္ အျမင္မၾကည္လင္မႈမ်ား ရွိပါသည္။ ေျပာရလွ်င္ အဆင္းတြင္ ဘီးတပ္ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ထိုစဥ္ကာလက ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲမ်ား၏ ညစာစားပြဲမ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ မဟုတ္လွ်င္ ၁၄ အင္လ်ားတြင္ က်င္းပေလ့ရွိပါသည္။ ၄င္း ၁၄ အင္းယားမွာ က.က.လွမ္း၏ ပိုင္ဆိုင္မႈ ေအာက္တြင္ ရွိပါသည္။

တစ္ခုေသာ ညစာစားပြဲတြင္ လူႀကီးမ်ား ၀ိုင္းဖြဲ႕ၿပီး ေျပာဆိုေနေသာ အခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ကိုယ္ေရး အရာရွိမ်ားအား အစားအေသာက္မ်ားကို စားေသာက္ေစခဲ့ပါသည္။ ထိုသို႔ စားေသာက္ေနေသာ အခ်ိန္တြင္ မ်က္မွန္ႀကီးသည္ ၀င္ေရာက္လာၿပီး လူႀကီးမ်ား မစားမီွွ စားေသာက္သည့္ အတြက္ ႀကိမ္းေမာင္းပါေတာ့သည္။

သူ၏ ႀကိမ္းေမာင္းမႈမွာ “မင္းတို႔အိတ္ဆြဲ တံခါးဖြင့္ေတြ ဘာလူပါး၀တာလဲ” အစရွိသျဖင့္ ႀကိမ္းေမာင္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ယင္းအျဖစ္ အပ်က္အား ေမ့ေမ့
ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္မွာ ဤကိစၥကို အထူးပင္ နာက်ည္းေနေၾကာင္း ေျပာဆိုပါသည္။

ထိုစဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦးမွာ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္လ်က္ ရွိပါေသးသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦး တာ၀န္မွ ရပ္စဲခံရၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေက်ာ္ ထင္သည္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာပါသည္။ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္သည္ တိုင္းျပည္တြင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေန အရပ္ရပ္သည္ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္ စနစ္ေၾကာင့္ က်ဆံုးေနသည္ကို ေထာက္ျပၿပီး၊ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္သည္ ၄င္းႏွင့္နီးစပ္ေသာ တိုင္းမွဴးမ်ား၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိမ်ား၊ စစ္႐ံုးမွ ၄င္းႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ဦးစီးအရာရွိမ်ားကို ရင္ဖြင့္ပါေတာ့သည္။

ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္၏ ႀကံစည္မႈမ်ားသည္ လက္ေတြ႕မပါေသာ သေဘာတရား မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္း၏ စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈတို႔သည္ ေနာက္ဆံုးတြင္ ႀကိဳးစင္ေပၚတြင္ နိဂံုး ခ်ဳပ္သြား ရသည္မွာ အလြန္ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းလွပါသည္။

ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္သည္ ဦးေန၀င္းအား ျဖဳတ္ခ်ရန္ ႀကံစည္ျခင္းသည္ ၄င္း၏ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ မဟုတ္ပါ။ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တင္ဦ္း (မ်က္မွန္ႀကီး) အေပၚတြင္လည္း အျမင္ၾကည္လင္ ရွင္းလင္းျခင္း မရွိပါ။ ထိုစဥ္ကာလက မ်က္မွန္ႀကီးအား ၁၁/၂ဟုေခၚၾကပါသည္။

ေျပာရလွ်င္ ဦးေန၀င္း ၿပီးလွ်င္ အာဏာအရွိဆံုး ပုဂိၢဳလ္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကပါသည္။ အရာရာ အားလံုးသည္ ၁၉၇၆ တပ္မေတာ္ေန႔ ညစာစားပြဲတြင္ ၄င္းစီစဥ္ သလို ျဖစ္ မလာေသာအခါ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္သည္ ထိုစဥ္က ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေစာျဖဴးအား သြားေရာက္ ေတြ႕ဆံုၿပီးေနာက္ အေမရိကန္ သံအမတ္ အိမ္တြင္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလႈံရန္ ႀကိဳးစား ခဲ့ေသာ္လည္း မေအာင္ျမင့္ခဲ့ပါ။

ေနာက္ဆံုးတြင္ သက္ဆိုင္ရာသို႔ လႊဲေျပာင္းေပးျခင္း ခံလိုက္ရပါသည္။ ၁၉၆၂ မတ္လ ၂ရက္ အာဏာသိမ္းၿပီးေသာ ကာလမွစ၍ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ဦးေန၀င္းအား တပ္မေတာ္ အရာရွိငယ္မ်ားမွ အာဏာသိမ္းရန္ ႀကံစည္ေသာ အမႈႀကီးသည္ ပထမဆံုး ေပၚေပါက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္ထံမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သန္းေရႊ အာဏာသိမ္းျခင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ ျဖစ္ပါသည္။

ဗို္လ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ႏွင့္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ အရာရွိငယ္မ်ားမွာ ဗိုလ္ႀကီး၀င္းသိန္း၊ အေနာက္ပိုင္းတိုင္းမွဴး (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မင္းေဂါင္၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိ)၊ ဗိုလ္ႀကီးဟန္ေဇာ္ (ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးလွေဖ၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိ)၊ ဗိုလ္ႀကီး၀င္းေမာင္ (အေရွ႕ေတာင္တိုင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီး ထြန္းၾကည္၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိ)၊ ဗိုလ္ႀကီးဘခ်စ္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းတင္၏ ကိုယ္ေရး အရာရွိ)၊ ဗိုလ္ႀကီး ၀င္းထိန္ (က.က.ၾကည္း) ယခု NLD ပါတီ မိတီၳလာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဗိုလ္ႀကီးစိန္ေသာင္း (ဗိုလ္မွဴးႀကီး မ်ိဳးေအာင္၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိ)၊ ဗိုလ္ႀကီးျမင့္သိန္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ခ်စ္လိႈင္၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိ)၊ ၄င္းဗိုလ္ႀကီး ျမင့္သိန္းမွ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္၏ အႀကံအစည္ကို လံုး၀ မသိဘဲ။ ေမၿမိဳ႕ရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦး၏ ကိုယ္ေရး အရာရွိေဟာင္း ဗို္လ္ႀကီးစံၾကည္ထံသို႔ OK ဆိုေသာ စကားကိုေျပာမိ၍ တပ္မွ ထုတ္ပယ္ခံရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

၄င္းအျပင္ စခန္း႐ံုးမွ ဗိုလ္မွဴးစိန္ျမင့္ Colonel GS ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေမာင္ေမာင္ အစရွိသည္ျဖင့္ အရာရွိမ်ား ႏွင့္တကြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရတင္ဦးတို႔သည္ ျပစ္မႈစီရင္ျခင္း ခံရပါသည္။

ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ ႏွင့္ တကြ ဤအမႈႀကီးတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ အရာရွိမ်ားသည္ အနာဂတ္ အတြက္ ရာထူးတက္လမ္းမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာရွိေသာ ပုဂိၢဳလ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ၄င္းတို႔သည္ အာဏာရွင္ စနစ္ကို ျဖတ္သိမ္းရန္ ႀကံရြယ္ၿပီး၊ ၄င္းတို႔ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ မည္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ် မထားခဲ့ဘဲ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ႏွင့္တကြ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ အရာရွိမ်ားသည္ ဗိုလ္သင္တန္း အပတ္စဥ္ ၂၉၊ ၃၀၊ ၃၁ တို႔မွျဖစ္၍ ၄င္းအမွတ္စဥ္မွ အရာရွိမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ အစိုးရ လက္ထက္တြင္ ၀န္ႀကီးမ်ား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အဆင့္သို႔တုိင္ ေရာက္ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ႏိုင္ငံေတာ္ဘက္မွၾကည့္လွ်င္ ဥပေဒခ်ိဳးေဖာက္သူမ်ား ျဖစ္ၿပီး တပ္ေမေတာ္၏ အစဥ္အလာကိုလည္း ခ်ိဳးေဖာက္သူမ်ားဟု ယူဆႏိုင္ပါသည္။ မိမိိအျမင္ျဖင့္ မိမိ၏ လိုရာသို႔ ဆြဲယူျမင္ႏိုင္ၾကပါသည္။

ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္အား ေသဒဏ္ကို အတည္ျပဳေသာအခါတြင္ ဦးေန၀င္မွ မွတ္တမ္းတင္ထိုက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ႏိုင္ငံေတာ္ ေကာင္စီ၀င္မ်ားအား ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။

၄င္းမွာ “ငါ့အေနနဲ႔ ဒီကေလးကို ေသဒဏ္မေပးခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း တပ္မေတာ္က ျဖစ္ေနေတာ့ ဒါမ်ိဳးကို ခြင့္လႊတ္ လိုက္လွ်င္ ေနာင္တပ္မေတာ္ကို ထိန္းရခက္သြားမည္။

ငါ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ပဲ ဒီအျပစ္ဒဏ္ကို အတည္ျပဳလုိက္ရတယ္” ပို၍၀မ္းနည္းဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္အား ႀကိဳးေပးျခင္းကို သူ၏ဇနီးအား အသိမေပး ခဲ့ပါ။

ေထာင္၀င္စာ သြားေတြ႕ေသာအခါတြင္လည္း မေတြ႕ရသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေက်ာ္ထင္အိမ္သို႔ သြားေမးရာမွ သူ၏ခင္ပြန္းကို ႀကိဳးေပးကြပ္မ်က္ ေသဆံုး သြားေၾကာင္း သိခဲ့ရပါသည္။

အာဏာရွင္ စနစ္ကို တြန္းလွန္ရဲခဲ့ေသာ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းႏိုင္ပါေစ။

ကိုရင္ေမာင္

(Tomorrow မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

Originally published at - https://www.facebook.com/tomorrow.com.mm

Read More »